[cd, Kscope/Bertus]
De Brit Daniel O’Sullivan is een veelzijdige en productieve componist en multi-instrumentalist (zang, gitaar, toetsenist en meer). Hij start zijn muzikale carrière in Guapo, maar duikt al gauw op in uiteenlopende, veelal duistere projecten als Miasma & The Carousel Of Headless Horses, Æthenor, Miracle, Ulver en Grumbling Fur. Daarnaast vervult hij her en der nog gastrollen, zoals bijvoorbeeld bij Alexander Tucker. Waarschijnlijk dat hierdoor een vervolg op het debuut Flax Of Reverie (2008) van zijn songgerichte Mothlite zo lang op zich heeft laten wachten. Hij werkt daar nog intensief samen met producer en keyboardspeler Antti Uusimaki (Panic DHH). Ze zetten op sterke wijze harmonieuze klanken naast duistere, die de sfeer van Engeland rond de industriële revolutie in 1848 uit moeten ademen. Daarmee vormen ze een fraaie mix van avant-garde, ambient, post-rock en folk. Een waar leger aan gastmuzikanten ondersteunt hen hierbij. Nu is er het tweede album Dark Age, dat enkel door Daniel is gemaakt. Antti is nu “slechts” één van de gasten die op enkele tracks ondersteunt met elektronica en synthesizer. Daarnaast zijn er nog diverse gasten op bas, drums, percussie, zang (onder andere Kristoffer Rygg van Ulver), viool en cello (door Alexander Tucker). Ditmaal gaat O’Sullivan in zee met producer Knut Jonas Sellevold. Dat levert een strak geluid op en een uiterst coherent album. Wat wel opvalt, zeker gezien de vorige cd, de titel van deze cd en de muziek van de overige projecten, is dat de muziek op dit nieuwe album behoorlijk toegankelijk is, lichter klinkt en ondergedompeld wordt in een jaren 80 bad. Nu is dat een bad waar ik ook graag in vertoef, maar het is onverwacht. Met de muziek roept hij zelfs herinneringen op aan Killing Joke, Talk Talk, Marillion, Level 42, Tears For Fears, Cocteau Twins en Japan/David Sylvian. Het is niet zozeer een feest der herkenning geworden, want de inkleuring door O’Sullivan en de zijnen is zo bijzonder en gevarieerd dat ze een fris en eigen geluid aan de dag leggen. De jaren 80 ingebed in een moderne sound. Binnen de nummers brengen ze ook mooie wendingen en variaties aan. Je zit echt aan je luidsprekers gekluisterd als je alles wilt horen. Overigens is de duistere kant nog steeds aanwezig, alleen zit deze verstopt in de teksten. Als je die er namelijk bij pakt sluit het geheel weer naadloos aan op zijn andere projecten. O’Sullivan heeft er duidelijk voor gekozen om hier vooral zijn andere muzikale kant meer te belichten. En die mag er wezen. Dark Age is een zelfs een verbluffend album geworden dat je niet snel los zal laten.
Luister Online bij Soundcloud:
Something In The Sky
Luister/Kijk Online bij Vimeo:
Milk
door Jan Willem Broek
May 16, 2012
May 14, 2012
Seven Nines And Tens - Habitat 67
[cd, Fluttery/Kunaki]
Het internationale Fluttery label blijft me telkens verrassen met hun nieuwe muzikale vondsten. Ze zijn ware fijnproevers als het gaat om innovatieve post-rock, maar beperken zich daar niet toe. Ook meer elektronisch en experimenteel gerichte bands vinden er hun onderdak. Nu komen ze met het album Habitat 67 van het Canadese combo Seven Nines And Tens. De mannen uit Vancouver openen hun cd, waar de titel overigens refereert aan een bijzonder appartementencomplex in Montréal, met strakke metal vol uitstekende riffs en double bass drums en die me doet denken aan Isis. Maar ze schakelen van de metal weer ineens over op de post-rock, waardoor je even op het verkeerde been gezet wordt. De band bestaat uit Dave Cotton (gitaar), Earl Heath (bas, drums) en Riley Roukema (drums, bas). Hier en daar maken ze voor de meer ruimtelijke geluiden ook gebruik van de synthesizer en tevens zijn er enkele stemsamples waar te nemen. Gedurende het album doorkruizen ze diverse genres als doom rock, spacerock, free jazz, hardcore, math rock, shoegaze, punk en tevens experimentele muziek. Telkens schakelen ze op verrassende wijze over, waarbij het bovenliggende geluid wel door de metal wordt gevormd. Er gebeurt zoveel in hun muziek dat je de zang nooit mist; aan het eind van één nummer hoor je alleen een keer voor de grap een grunt. Ze weten als trio een vol, boeiend en overrompeld geluid aan de dag te leggen. Hun grootste kracht zit hem in de variatie die ze aanbrengen tussen en in de tracks en het gemak waarmee ze van het ene naar het andere genre laveren en dat ook daadwerkelijk beheersen. Ze wisselen ook goed de harde en meer subtiele stukken af. Post-metal is misschien wel de term die de lading nog het beste dekt. Naast Isis moet je wisselend denken aan de muziek van Porcupine Tree, Black Sabbath, Primus, My Dying Bride, Slowdive en Don Caballero. Een machtig en meeslepend album!
Luister Online bij Soundcloud:
Habitat 67 (album)
door Jan Willem Broek
How Comes The Constellations Shine - Belongs To Mafra
[cd, Fluttery/Kunaki]
De uit Lissabon afkomstige muzikant Gonçalo Pereira heeft vorig jaar met zijn soloproject Diamond Gloss bewezen dat hij een eigenzinnige kijk heeft op de post-rock. Hij werkt hierop vooral met elektronica en dikt zijn post-rock aan met neoklassiek, ambient, idm en glitch. Voor Diamond Gloss maakt Gonçalo Pereira deel uit van de door hem opgerichte groep How Comes The Constellations Shine, die eerst nog Purfect heet. Deze wordt in 2005 opgericht om vervolgens in 2010 weer uit elkaar te gaan, omdat alle leden die hij inmiddels geworven heeft iets anders zijn gaan doen. Pereira pakt nu de draad in zijn eentje weer op en laat nu het album Belongs To Mafra het licht zien op het geweldige Fluttery label. Een verstandig besluit blijkt al snel. Mafra is een plaats in de buurt van Lissabon, waar Pereira wellicht zijn wortels heeft. Met dit project belicht hij meer zijn gitaargerichte post-rock, maar ook hier maakt hij veelvuldig gebruik van elektronica. Daarnaast lardeert hij zijn composities met fijnzinnige orkestraties, tromgeroffel en pianopartijen. De meeste tracks zijn uiterst melancholisch, teder, diepzinnig, mysterieus en vol emotie. Hij vermijdt de clichés door steeds van hard naar zacht te gaan en bouwt eigenlijk continu spanning op, die wel naar een climax toewerkt. Die climax is er echter één van emotionele orde en niet zozeer van harde uitbarstingen. Zijn creaties zijn instrumentaal en laten heel veel over aan de verbeeldingskracht van de luisteraar. Wellicht dat hij al zijn nummers daarom ook zonder titel heeft gelaten, zodat een ieder daar zijn of haar eigen invulling aan kan geven. Alleen hoor je in sommige stukken filmische stemsamples. Wat vooral opmerkelijk is en knap te noemen valt, is het feit dat dit allemaal klinkt als een volwaardige vier- of vijfkoppige formatie, maar toch van slechts één artiest afkomstig is. Geen idee of dat live ook zo uitgevoerd kan worden, maar daarover hoef ik me bij dit album gelukkig niet te buigen. Hij brengt een machtig patchwork van post-rock met glitch, ambient, shoegaze en neoklassiek. Op het moment dat de desolate pianostukken overheersen doet het me wel eens denken aan de rustieke, instrumentale pracht van Nine Inch Nails, terwijl de filmische post-rock weer herinneringen oproept aan Godspeed You! Black Emperor, de meer mystieke, sferische stukken richting Sigur Rós gaan en de warme gitaarambient referenties als Yellow6 aanhaalt. Het moge duidelijk zijn dat dit bijzonder goed en bovenal mooi is. Nu het een soloproject is geworden rijst de hoop dat dit schitterende album in de toekomst nog een vervolg gaat krijgen. Subliem!
Luister Online bij Soundcloud:
Belongs To Mafra (album)
door Jan Willem Broek
May 12, 2012
James Blackshaw - Love Is The Plan, The Plan Is Death
[cd, Important Records]
De Londense gitarist, toetsenist en componist James Blackshaw is pas 31 jaar maar heeft al een oeuvre om u tegen te zeggen. Hij heeft namelijk al 8 solowerken en een live album op zijn naam staan. Daarvoor geeft hij acte de presènce in diverse punkbands. Hij maakt verder nog deel uit van Current 93, Brethren Of The Free Spirit (duo met Jozef Van Wissem) en de liveband van Pantaleimon. Hoewel hij zijn muziek dikwijls op de klassieke nylongitaar maakt, veelal 12-snarig, weet hij daarmee als geen ander te emotioneren en imponeren. Hij is dan ook een ware virtuoos. De meeste van zijn composities lijken op instrumentale verhalen die ook daadwerkelijk tot leven komen in je gedachten. Zijn breed gesponnen composities doorkruizen folk en minimal music en leveren hem vergelijkingen op met Jack Rose, Nick Drake, Robbie Basho, John Fahey, Bert Jansch, Sir Richard Bishop en ga zo maar door. Met de jaren worden zijn composities steeds sterker en brengt hij met onder andere gasten op andere instrumenten meer variaties aan. Zijn muziek verschijnt op labels als Tompkins Square, Celebrate Psi Phenomenon, Static, Digitalis Industries, Important Records, Young God en Static. Voor zijn negende cd met de prachtige titel Love Is The Plan, The Plan Is Death keert hij terug op het prestigieuze Important Records. Hierop maakt hij zijn 6 creaties naast de gitaar op de vleugel, vibrafoon en Hammond orgel. Alleen in het verbluffende “And I Have Become Upon This Place By Lost Ways” wordt hij ondersteund door de wonderschone, serene zang van Geneviève Beaulieu (Menace Ruine, Preterite). De titels ontleent hij overigens aan de verhalen van James Triptee, Jr., wat het pseudoniem is van de sciencefiction schrijfster Alice Hastings Bradley Sheldon. Gemene deler is misschien wel dat de muziek van Blackshaw ook van een andere dimensie lijkt. De akoestische 12-snarige gitaar maakt de dienst uit in de meeste tracks, waarmee hij weer teruggrijpt op ouder werk. Het grootste verschil is dat deze stukken zoveel meer een verhalende kracht hebben en melodieuzer zijn. Je hebt geen seconde het idee dat je naar een solowerk luistert. Hij varieert mooi met de pianopartijen en de subtiele elektronica. De muziek kruipt onder je huid en weet je diep te roeren. Complexiteit die op eenvoudige en uiterst droefgeestige wijze geserveerd wordt. Naast de genoemde artiesten moet je ook denken aan Erik Satie, Gavin Bryars, Philip Glass en Max Richter, al is hetgeen hij brengt volslagen uniek. Een onaards meesterwerk.
MP3’s:
Her Smoke Rose Up Forever
And I Have Become Upon This Place By Lost Ways
A Momentary Taste Of Being
door Jan Willem Broek
Me And My Drummer - The Hawk, The Beak, The Prey
[cd, Sinnbus/Beep! Beep! Back Up The Truck]
Het Duitse label Sinnbus wordt steeds meer een hofleverancier van de betere elektropop en aanverwante genres, waarvan de groepen Bodi Bill en Hundreds ijzersterke voorbeelden zijn. Uit Berlijn komt nu wederom een getalenteerd duo, te weten Charlotte Brandi (zang, synthesizers, piano) en Matze Prölochs (drums). De twee ontmoeten elkaar terwijl ze muziek voor theaterstukken aan het creëren zijn. Al snel blijken ze een zelfde visie op muziek en een overeenkomstige smaak te hebben. Kort daarop nemen ze afscheid van de theaterwereld en beginnen te werken aan hun debuut als Me And My Drummer, waarbij de rolverdeling qua instrumentarium meteen duidelijk is. Dat album, waar ze overigens beide aan geschreven en gecomponeerd hebben, is er nu en heet The Hawk, The Beak, The Prey. Het gegeven lijkt heel simpel net als de bandnaam, namelijk liedjes met zang, drums, synthesizer en pianoriedeltjes. Maar al snel hoor je hoe effectief en gevarieerd ze daarmee om kunnen gaan. Het is de perfecte timing, het juiste instrumentgebruik, de uitgekiende balans tussen alle onderdelen, de gezonde dosis melodramatische elementen en daarbij de werkelijk zinnenstrelende zang van Charlotte. Charlotte heeft een heel prettige, heldere stem maar maakt daar ook allerlei prachtige, verrassende mineurbuigingen mee. Ze kan heel uitgesproken en op de voorgrond zingen, maar soms biedt ze juist op intieme wijze het rustige tegenwicht als de muziek naar een climax toewerkt. Hieraan voegen ze een paar keer nog prachtig sacrale koorzang toe. Dan heb je enkel de zang pas gehad. De muzikale omlijsting is ook van een bijzondere schoonheid. In aanvang van een nummer is deze veelal kaal en elektronisch, maar altijd doeltreffend en oprecht. Fraaie, warme synthesizerklanken die altijd vergezeld gaan van de sterke drumpartijen van Matze. Dat wisselen ze af met breekbare pianostukken en zo nu en dan ook overrompelende orkestraties en andere meer elektronische klanken. Ze komen daarmee uit op het spannende snijvlak van folk, synthpop, elektro, indie, droompop en wave. De daarbij toegepaste melodramatische effecten lijken naast de timing nog een erfenis uit hun theatertijd. Deze missen hun uitwerking niet en maken het geluid van de groep nog specialer. De gedragen muziek is gehuld in een mysterieuze sluier en weet diepe snaren te raken. Hun zit ergens tussen Wildbird & Peacedrums, Lykke Li, Hundreds, Fever Ray, Bat For Lashes, Beach House, Our Broken Garden, Niki & The Dove en zelfs This Mortal Coil (luister maar eens naar “So Foreign”) in. De twee hebben een zinderend droomdebuut afgeleverd!
Luister Online bij Soundcloud:
Heavy Weight
door Jan Willem Broek
May 11, 2012
Lüger - Concrete Lights
[cd/lp/digitaal, Giradiscos/Marxophone/Five Roses]
Het is evident dat de krautrock van grote invloed is geweest op andere muziekstromingen en tevens op een hoop artiesten, ook hedendaagse. Om de zoveel tijd steekt dit genre in moderne vorm de kop weer eens op. En zo komen ook de nieuwe generaties er weer eens mee in aanraking. Je kunt op wikipedia genoeg gortdroge info vinden over het genre, maar voor een meer subjectivistisch stuk moet je vooral eens hier verder lezen. Uit Spanje ken ik niet echt bands die een krautrock geluid aan de dag leggen, wel een band als Manta Ray die erdoor beïnvloed is. Het uit Madrid afkomstige Lüger is wel een groep met een vette krautrocksound inclusief een lekkere motorik. De band bestaat uit Daniel Fernández (zang, bas, sitar), Edu García (gitaar, effecten, zang), Raúl Gómez (drums, samplers, theremin, effecten, zang), Fernando Rujas (percussie, zang) en Mario Zamora (orgel, synthesizer, zang). In 2010 verschijnt hun gelijknamige debuut als gratis download en op gelimiteerd vinyl, waarop ze meteen laten horen dat ze meer brengen dan krautrock alleen. Het is vooral bij vlagen heel hard, dus meer ongekookte zuurkool dat de zachte, zweverige variant. Er wordt dan ook wel over ze geschreven als de enige band die een brug weet te slaan tussen Oneida, Ornette Coleman, Neurosis en Amon Düül II. Nu is hun tweede album Concrete Lights een feit en verkrijgbaar in diverse formaten. De aanpak van de heren is subtieler geworden en wellicht mede daardoor leggen ze een zachter, meer psychedelisch geluid aan de dag. Ze brengen nu een goed uitgebalanceerd en afwisselend patchwork van krautrock, spacerock, psychedelische rock en progrock ten gehore. Dat het rockt moge duidelijk wezen. Heel af en toe gaan de remmen los en krijg je prettige harde muziek, zoals in “Dracula’s Chauffeur Wants More” en “Shoirokousvy Pallasite II”. Zo nu en dan wordt er op pakkende wijze bij gezongen, maar ook zonder staat deze sterk opgebouwde muziek stevig op eigen benen. De zeven nummers klokken net onder de 40 minuten en weten je moeiteloos in hun greep te houden. De muziek houdt grof gezegd het midden tussen Spacemen 3, Can, Oneida, Hawkwind, Neu!, Thee Hypnotics, Farflung, Kyuss en Circle. In de slottrack door ze mede door het gebruik van de sitar ook een beetje aan The Tea Party en Ravi Shankar denken. Een geweldig, geestverruimend rockalbum!
Luister Online bij Bandcamp:
Concrete Lights (album)
door Jan Willem Broek
Josephine Foster & The Victor Herrero Band - Perlas
[cd, Fire/Konkurrent]
Josephine Foster is een eigenzinnige dame, die steeds bewust haar muzikale pad uitstippelt. Dat is meer dan eens op platgetreden paden van anderen, waarbij zij zorgt dat deze weer op fraaie wijze tot bloei komen met haar folk, freakfolk, psychedelica en dergelijke. Zo brengt ze op eerdere albums al interpretaties van componisten als Brahms, Schumann en Schubert, gedichten van Emily Dickinson en anderen. In 2010 op het album Anda Jaleo van het samenwerkingsverband Josephine Foster & The Victor Herrero Band komt ze met muziek en de poëzie van Federico García Lorca aanzetten. Het is poëzie die onder het bewind van Franco in de jaren 30 van de vorige niet door de beugel kan. Dat heeft mede te maken met het feit dat Federico openlijk homoseksueel is in die tijd. Het mooie is dat het Spaanse gedachtegoed uit die tijd al bijna aan het verdwijnen is. Foster en de haren brengt dit allemaal tot leven met een bewust(?) licht gedateerd geluid. Nu is er een soort vervolg hierop, getiteld Perlas ofwel parels. Wederom selecteert ze Spaanse gedichten en folksongs van weleer. Deze worden samen met de band van partner Victor Herrero opgepoetst en nieuw leven ingeblazen. Tevens lijkt de cover weer afkomstig van een oude prentenkaart. Ze respecteren de tijdgeest en uiteraard de taal, waardoor je het gevoel krijgt ver terug in de tijd te gaan en op één of ander Spaans plein waar een lokale band met veel snaarinstrumenten en een trom het ene juweeltje na de andere ten gehore brengt aangevoerd door een schitterende zangeres. Hier komen de jaren dat Foster operazang aan het conservatorium ook goed van pas. Het allerbelangrijkste is natuurlijk dat dit tot de verbeelding sprekende, wonderlijke en prachtige muziek op heeft geleverd. Tijdloze muziekpareltjes!
Luister Online bij Myspace:
Sangre Colorada / Cuando Vienes Del Monte
door Jan Willem Broek
Flats - Better Living
[cd, Sweat Shop/One Little Indian/Konkurrent]
Kan je anno 2012 nog wel met een punkalbum aan komen zetten? You bet ya! Zeker als je dat doet zoals het Londense viertal Flats. Na een aantal epees en singles komen ze nu met hun debuutalbum Better Living, dat uiteraard niet langer dan 34 minuten duurt. Overigens duren hun liveshows vaak niet langer dan 15 minuten, maar dat terzijde. De groep bestaat momenteel uit zanger Daniel Devine (echte naam McGee en zoon van Creation Records oprichter en The Libertines manager Alan McGee), Craig E. Pierce (bas), Dan Djan (gitaar) en Samir Eskanda (drums). Het merendeel van de nummers is lekker kort, een paar uitschieters daargelaten. Wonderlijk is wel dat 5 van de 12 nummers dansgerelateerde titels hebben gekregen, namelijk “Foxtrot”, “Tango”, “Shuffle”, “Moonwalk” en “Mambo”. Aan de andere kant heeft Daniel ook geen politieke boodschap. Hij heeft zichzelf wel tot doel gesteld dat de punkscene weer terugkomt. Verder wil hij gewoon harde muziek maken. En hard is het zeker, verpulverend hard soms. Dat is tussen het grote aanbod aan zachte muziek ook heerlijk verfrissend. Hun geluid is overduidelijk die van de oerpunk, met dank aan papa wellicht, maar ze brengen ook metal en stonerrock elementen. De apparatuur is er sinds de punktijd ook hoorbaar nogal op vooruit gegaan, waardoor het allemaal strakker klinkt dan vroeger. Wat zo lekker is aan deze muziek, is dat het vol overgave, rauw, spontaan en soms helemaal over de top gebracht wordt. De zang is daarbij lekker schreeuwerig en bij vlagen lijkt het zelfs of Daniel zijn ingewanden naar buiten probeert te brullen. Alles bij elkaar opgeteld houdt dit het midden tussen Warsaw, Helmet, Black Sabbath, Sex Pistols, The Exploited, Anthrax, Brutal Juice, Discharge en Crass. Punk is hiermee op indrukwekkende wijze weer helemaal tot leven gekomen. Oi!
Luister Online bij Soundcloud:
Country
door Jan Willem Broek
Various Artists - Inner Flame: A Tribute To Rainer Ptacek
[cd, Fire/Konkurrent]
Er zijn van die compilaties waarbij de reden van het ontstaan ervan minder leuk is, hoe geweldig die compilaties ook kunnen zijn. Dat kan door groot leed zijn, zoals onlangs nog bij de Japanse tsunami, maar ook door persoonlijk leed die weer velen raakt. Van dat laatst genoemde is de compilatie Inner Flame: A Tribute To Rainer Ptacek een goed voorbeeld. Oorspronkelijk is deze in 1997 uitgekomen met een dubbele reden. In die tijd is Giant Sand gitarist Rainer Ptacek, die tevens hoge ogen gooit met zijn andere band Das Combo, ernstig ziek door een hersentumor. Om hem te eren brengen bevriende artiesten en bewonderaard een eerbetoon aan de geweldige gitarist. Daarnaast is het ook een benefit cd om de hoge doktersrekeningen te kunnen betalen. Helaas is Rainer in november 1997 na een pijnlijk ziektebed toch overleden. Nu de cd 15 jaar na zijn dood weer verschijnt, is het vooral een eerbetoon en een herinnering aan een grote artiest geworden. Overigens zal Fire Records nog wel meer heruitgeven waar Ptacek met zijn vingers aan heeft gezeten. De oorspronkelijke compilatie kent al een indrukwekkende lijst participerende artiesten, met opvallende namen als Robert Plant & Jimmy Page, Emmylou Harris, Vic Chesnutt, PJ Harvey, Jonathan Richman en Bill Janovitz al dan niet in combinatie met Rainer zelf. Deze heruitgave bevat extra tracks van Lucinda Williams, Grandaddy, Chuck Prophet, John Wesley Harding en Calexico. Alleen de bijdrage van The Drovers is hier weggelaten (waarom weet ik niet). In totaal krijg je nu 18 tracks in de geest van Ptacek. Een prachtig, memorabel overzicht, opdat Rainer Ptacek nooit vergeten wordt.
Luister Online bij Soundcloud:
Be Prepared (feat. Calexico)
door Jan Willem Broek
May 10, 2012
Joan & The Sailors - Mermaid
[cd/digitaal, Little Jig/Five Roses]
Op de één of andere manier krijg ik bij de bandnaam Joan & The Sailors associaties met drinkliederen, joligheid en dergelijke. Al moet ik toegeven dat de cover van hun cd Mermaid anders doet vermoeden, hetgeen ook juist blijkt. De Zwitserse groep bestaat uit Joan Seiler (zang, gitaar), Magdalena Bucher (cello, achtergrondzang), Mario Dotta (gitaar, zang, percussion), Sergio Cruz-Crespo (gitaar, achtergrondzang), Danijel Tolic (bas) en Marc Rambold (drums). Ondanks deze grote bezetting leggen ze dikwijls best een breekbaar geluid aan de dag. De cd opent met heerlijk galmende geluiden, zware percussie, pompende bassen en etherische zang waaruit meteen hun liefde voor de jaren 80, het 4ad label en de gothic doorechoën, al wordt het nooit zo zwart. Het doet me meteen denken aan mijn geliefde, onbekende band Opium Den, denk maar aan een meer naar de rock opgeschoven Cocteau Twins. Maar dit is maar één onderdeel van het geluid van de Zwitsers. Ze brengen namelijk ook trip hop elementen die doen denken aan Archive en Portishead. Daarbij vertoont de stem van Joan ook wel gelijkenissen met die nachtelijke, rokerige stem van Beth Gibbons en op de etherische momenten zelfs met Jane Siberry. Door de prachtige cello word je eveneens wel eens de richting post-rockbands gestuurd. Dan heb je hun sound nog niet helemaal te pakken, want ook dub, folk, progrock, neoklassiek, veldopnames en singer-songwritermuziek maken deel uit van hun innemende sound. Toch bestaat het bovenliggende geluid altijd uit intieme, licht galmende melodramatische rock met fijne vrouwenzang. Deze bijzondere combinatie aan stijlen en instrumenten verschaffen de band een geheel eigen identiteit. Joan is de sirene die de zeelui verleidt tot fraaie muziek. Daarbij lopen ze gelukkig nooit op de klippen, maar weten ze wel fijn te botsen met uiteenlopende genres en toch op koers te blijven. Doordat het leeuwendeel in het Engels gezongen is, zijn ze helemaal geschikt voor een breed internationaal publiek. Veel belangrijker is dat het vooral verbluffend mooi is wat dit gezelschap laat horen. Meerminnelijke pracht heet dat dan.
Luister Online bij Soundcloud:
Mermaid (album)
door Jan Willem Broek
