De Subjectivisten

IFFR: Tsumetai Nettaigyo / Cold Fish (Sion Sono, 2010)

Shamoto (Mitsure Fukikoshi) is de sullige eigenaar van een kleine speciaalzaak in aquariumvissen. Hij heeft totaal geen controle over zijn tienerdochter Mitsuko. Die kan dan ook nog eens niet door één deur met haar stiefmoeder Taeko, een vrouw die duidelijk laat blijken dat voor haar haar huwelijk met Shamoto eigenlijk een enorme vergissing was.

Dan lijkt onverwacht toch de zon door de wolken te breken voor Shamoto als Mitsuko wordt betrapt op winkeldiefstal. Er wordt gedreigd met politie, maar de charismatische meneer Murata (Denden) die 'toevallig' in de buurt is, weet het allemaal recht te zetten. En hé, wat leuk, Murata zit ook in de tropische vissen. Sterker nog: hij is de koning van de Japanse tropische vishandel met een enorme zaak waar meisjes in hotpants de klanten te woord staan. De meisjes wonen bij de winkel, zou het niet fantastisch zijn als Mitsuko er bij kwam? Dan heeft ze wat om handen en dan is Shamoto af van de ruzie tussen zijn vrouw en dochter. En dat winkeltje van Shamoto is wel klein, maar zijn vissen zijn wel levendiger dan die van Murata. Ze moesten maar eens praten over samen zaken doen. Maar eerst even een ritje maken in de Ferrari!

 

Bad Lieutenant: Port of Call - New Orleans

Werner Herzog beweert dat hij Abel Ferrara's Bad Lieutenant nooit heeft gezien en dat de titel een slecht idee was van een producent die wilde voortborduren op de reputatie van die cultklassieker. Nu is het met Herzog altijd moeilijk te bepalen wat waar is en wat bijdraagt aan zijn eigen mythe, maar feit is dat het twee totaal verschillende films zijn. Ferrara's Bad Lieutenant is een drama met een zware religieuze saus. Herzogs film is een Bukowski-achtige zwarte komedie gebouwd rond Nicolas Cages talent voor het neerzetten van over the top losers (zie ook: Leaving Las Vegas, Adaptation).

Wonderful Life

The digital billboards glowing in the gray haze all seem to say no and the poinsettias lining the median at Sunset Plaza are dying and fog keeps enveloping the towers in Century City and the world becomes a science fiction move -- because none of it really has anything to do with me. It's a world where getting stoned is the only option. Everything becomes more vague and abstract since every desire and every whim that had been catered to constantly in that last week of December is now gone and I don't want to replace it with anyone else because there's no substitute -- the teen porn sites seem different, repainted somehow, nothing kicks in, it doesn't work anymore -- and so I re-create almost hourly in my mind the sex that happened in the bedroom over those eight days she was here and when i try to to outline a script that I've been lazy about it comes out half sincere and half ironic because Rain's failure to return calls or text back becomes a distraction and then, only three days after she leaves, it officially becomes an obstacle.

Video: Hurts - Wonderful Life
Tekst: Brett Easton Ellis - Imperial Bedrooms

A Serious Man: Meesterwerk van de machteloosheid

 

In de historische jiddische proloog van A Serious Man komt een blije man bij zijn vrouw thuis uit een sneeuwstorm: er is een wiel van de wagen gevallen, maar gelukkig kwam hij toevallig iemand tegen die hem hielp. Nog mooier: het bleek Rebbe Groshkover te zijn. Zijn vrouw is niet blij maar vervloekt hem: Groshkover is al drie jaar dood. Het moet een dybbuk zijn, een kwade geest die het lichaam van de rebbe heeft bezeten. Dan wordt er geklopt: de rebbe staat voor de deur, de man heeft hem immers uitgenodigd. Er volgt een kort gesprek, dat eindigt als de vrouw een ijspriem in de borst van de rebbe ramt, overtuigd als ze is dat hij een dybbuk is. Inderdaad reageert de rebbe eerst nogal onaangedaan, maar dan begint er bloed te stromen. De rebbe strompelt de sneeuwstorm in en nooit zal duidelijk worden of hij leeft of een bezeten lijk was.

De Kift op Eurovisie 2011!

Zoals viel te verwachten is Sieneke kansloos ten onder gegaan in de voorronde van het Eurovisie Songfestival in Oslo. Vorig jaar bleken De Toppers ook al niet zo top. Eigenlijk is het al een aantal jaren huilen met de pet op wat betreft de Nederlandse prestaties op het jaarlijkse "camp verbroedert" festijn. Het ergste is nog dat er op één uitzondering na - het mooie, maar voor het festival veel te deprimerende Waar is de zon van Willeke Alberti - niks op die slechte resultaten af te dingen valt. De liedjes waren gewoon slecht.

Het is tijd om het een en ander recht te zetten en Nederland op zijn minst weer eens in de finale te krijgen. Het is tijd voor een puur Nederlandse act met toch een zeer internationale uitstraling. Een act die de Balkanstem kan binnenhalen met invloeden van de traditionele blaasmuziek uit die regio en die tegelijk bij de moderne punkfunkstroming gerekend kan worden.

Het is tijd voor De Kift.

Nog even de argumenten voor het Zaanse collectief op een rijtje:

• Internationaal zeer hoog aangeschreven; zo waren Franz Ferdinand, Calexico en Zita Swoon bereid ter ere van het 20-jarige bestaan een cover van De Kift op te nemen.
• Invloeden van Oost-Europese blaasmuziek en dichters, zodat ook uit die regio de punten gehaald kunnen worden.
• Tegelijk zeer authentiek Hollandse uitstraling, de band komt zo ongeveer van de Zaanse Schans vandaan.
• Zingen ook in het Nederlands, met teksten die ver boven het 'sha-la-lie' uitstijgen.
• Franz Ferdinand en De Kift coverden niet alleen elkaar, de muziek vertoont ook overeenkomsten in zijn hoekige ritmiek. Moet dus een groot publiek kunnen aanspreken.Een andere populaire rockband waarmee De Kift wordt vergeleken is Beirut.
• Al jarenlang één van de beste liveacts van Nederland, die ook onder lastige omstandigheden, zoals op straat in Parijs, prima overeind blijft:
  

• De Kift zelf staat positief tegen over het idee.

Treuzel dus niet en sluit je aan bij deze lobby op Facebook! Veel steun is nodig, want er moet door de massief eikenhoutenplaat voor de kop van de TROS Sterren.nl-kliek die bedacht had dat het een goed idee was Pierre Kartner de inzending te laten schrijven en die te laten zingen door een totaal onbekende zangeres heen breken.

Voor wie twijfelt nog de mooie video van Beguine:

Martijns 50 beste van '00-'08: 11-1

De ontknoping, met als conclusie dat ik een demoon ben die van rock-'n-roll houdt.

 The Chronics - Make You Move (Bad Afro, 2001)

The Chronics - Soulshaker (Bad Afro, 2000)
De meest obscure band uit deze lijst waarschijnlijk. Deze vier Zweden uit Umeå maakt in korte periode twee platen die weinig reuring veroorzaakten, kwamen naar mijn weten nooit naar Nederland om op te treden en verdwenen uiteindelijk volkomen in de obscuriteit (probeer ze maar eens te googlen.) Wie er weinig bijzonders aan hoort, moet ik objectief gelijk geven. Maar dat is juist de kracht van The Chronics: die simpele garagerockliedjes met een toef soul klinken alsof ze er altijd al geweest zijn. Ze zijn op elk moment van de dag te beluisteren en altijd word ik er dan weer vrolijk van. En dat is toch maar heel weinig platen gegeven.

Martijns 50 beste van '00-'08: 12-20

Om logistieke redenen in aflevering vier maar negen platen.

The Von Bondies - Lack Of Communication (Sympathy for the Record Industry, 2001)
Bekend verhaal: Jack White produceert album voor bevriende band uit Detroit en neemt de bevriende band mee op de White Blood Cells tour. Bevriende band maakt indruk en mag contract tekenen bij groot label. Waarop de zanger van de bevriende band last krijgt van grootheidswaanzin en verklaart dat het debuut waardeloos is en dat White de productie heeft verneukt. Waarop Jack White de betreffende zanger een klap voor zijn kanis verkoopt en de bevriende band geen bevriende band meer is. Ondertussen is Jack White nog steeds een wereldster en heeft de bevriende band nooit meer het niveau van dat debuut gehaald, zowel qua productie als qua composities. Want voor hij probeerde rijk en beroemd te worden met britpopdeuntjes als 'C'mon C'mon', schreef Jason Stollsteimer met Lack of Communication de ultieme Detroit rockplaat. Voortgestuwd door meesterroffellaar Don Plum en de simpele baslijnen van Carrie Smith, de bassende natuurkundige, zong hij, nee, huilde hij op zijn knieën met feedbackend gitaren songs over (verloren) kalverliefde. Waarbij Stollsteimer zich dan wel vaker als de breker van harten opstelde dan als slachtoffer: "I know where your girl was last night / She didn't put up too much of a fight." Dat laatste zei White ook.

Martijns 50 beste van '00-'08: 21-30

En deel drie...

Witchcraft - Firewood (Rise Above, 2005)

Iedereen houdt van de eerste vier platen van Black Sabbath. Alleen Magnus Pelander nog iets meer dan de rest van ons. De nerdy Zweed inspireert zich op/plundert het geluid van zijn idolen – naast Black Sabbath ook verwante bands als Pentagram, Deep Purple en Jethro Tull – en bereikt daar bij grote hoogten. Tracks als 'Chylde of Fire' of 'Queen of Bees' hadden niet misstaan op Master of Reality. Of de leerling hier de meester overtreft houd ik open, maar hij evenaart hem wel.

Martijns 50 beste van '00-'08: 31-40

Een stukje ruiger en afwisselender dan de vorige tien.

Martijns 50 beste van '00-'08: 41-50

Bas wilde graag dat ik net als Omar ook een top honderd van de noughties zou maken. Nou heb ik een beetje een ambivalente houding ten opzichte van lijstjes: ik ben er gek op als globaal overzicht, maar ik heb een schijthekel aan geneuzel over dat plaat A toch eigenlijk boven plaat B moet staan. Ik ben zeg maar meer voor het eindrapport met de G's, V's en de O's in plaats van één met de 6,3-en en 8,6-en. Ook vond ik honderd platen te veel werk; ik zou gaan voor 25. Maar toen ik de cd's uit de kast had getrokken, bleken het er toch ongeveer 50 te zijn, dus heb ik er dat getal maar van gemaakt. Ik heb er een volgorde in aangebracht, maar daar moet je met niet op afrekenen.

De lijst overziend is het vooral weer een 'liedjes met gitaren' collectie geworden. Verwacht weinig extreme metal, weinig experiment, weinig elektronica en veel drie - of liever nog: tweeëneenhalve - minuut meezingers. Er staan negen platen in de lijst uit 2001 en acht uit 2002 en 2005. Uit 2003 maar drie en uit 2008 zelfs maar één. Dat komt omdat 2008 geen topjaar was, maar ook omdat ik vrij conservatief ben; het duurt vrij lang voor een ik een plaat tot klassieker durf uit te roepen. Daarom staat er ook nog helemaal niets uit 2009 in de lijst.

De Subs gaan Eurovisie

12 Mei is het weer zover: dan vindt de eerste halve finale van het jaarlijkse campfestijn dat Eurovisie is plaats in Moskou. De Subjectivisten luisterden alle liedjes - met dan aan blogger David Rietveld - en geven op basis daarvan hun tips.

Eerst maar even kort over Nederland: volstrekt kansloos. Ga ergens onderaan in zijn halve finale eindigen. Shine blijft totaal niet hangen en zo dominant aanwezig als Gordon is als BN'er, zo kleurloos is hij met zijn mede-Toppers als zanger hier. De enige troost voor Nederland is dat de Elvis-imitator die België heeft ingezonden nog veel troostelozer is. We hebben het hier over die echte, echte Waalse mistroostigheid.

Gomorra: Echte Napolitaanse film

De verschillende plotlijntjes in Gomorra (Matteo Garrone, 2008) zijn bekend uit talloze andere misdaadfilms: het jongetje dat het gangstervak leert, de goede man die klem komt tussen criminelen, de te onstuimige jonge honden die op brute wijze kennis maken met de gevestige orde. Zo bezien is Gomorra misschien niet een heel bijzondere film. Het is solide verteld en goed geacteerd, maar toch is dat niet wat Gomorra er uit laat springen.

Hoewel het de verfilming is van een (non-fictie) boek, draait Gomorra namelijk toch vooral om het beeld. Om de luide t-shirts en goude schakelkettingen van de gangsters (Gomorra is het soort film dat een prijs zou moeten krijgen voor kostuums, maar het uiteindelijk altijd aflegt tegen een of ander kostuumdrama), om de Napolitaanse handgebaartjes en vooral om het fotogenieke verval van de banlieu van Scampia.

Garrone zet alles uiterst zorgvuldig in scene en komt op de proppen met beelden die zich meteen in het geheugen branden: jongens in kleine zwembroekjes met grote machinegeweren, straatschoffies op kussentjes achter het stuur van trucks met chemisch afval, een bruiloftsoptocht in een afbrokkelende flat, een inwijdingsritueel met een kogelvrij vest. Maar uiteindelijk is het toch het slotbeeld van een bulldozer in de avondzon dat het meest beklijft.

Met zoveel aandacht voor het beeld verwekt het geen verbazing dat Garrone de camera bediende voor zijn cameraman Marco Onorato.

Zeker, het is wat barok soms, maar dat maakt dat Gomorra niet alleen een echte film is, maar een echt Napolitaanse film.

- Martijn ter Haar

London Burning of England Dreaming?

Met een ronkend persbericht lanceert Mojo het London Burning festival, een soort harde tegenhanger van het welbekende London Calling. Volgens Jeps Salfischberger van Mojo is er namelijk genoeg hard rockend talent in het Verenigd Koninkrijk, het komt alleen niet aan bod.

Typisch dan dat het belangrijkste metalblad in Engeland, Terrorizer, maar twee platen van eigen bodem in de top 40 van beste albums van 2008 had en dan nog in de onderste helft ook. Eén van die twee albums was van Motörhead, een band die de status van 'talent' toch al een jaar of 30 voorbij is. (Het andere album was van de extreme doommetalband Moss.)

Salfischberger zelf noemt Rolo Tomassi en Enter Shikari als voorbeelden. Dat zijn mijns inziens zeer matige bands en, meer objectief bezwaarlijk, navolgers van in Amerika ontstane stromingen. Misschien zit bij de mij onbekende bands op London Burning wel de nieuwe Napalm Death of Iron Maiden, maar dan is het wel typisch dat de normaal zo geoliede lokale hypemachine ze nog niet heeft ontdekt. Dan lijkt de hypothese dat de metalscene aan de overkant van het Kanaal op zijn kont ligt toch waarschijnlijker.

- Martijn ter Haar

Jaarlijst 2008: Martijn H.

Beter laat dan nooit: het overzicht van 2008 van Martijn ter Haar. Met daarin Witchcraft, The Haunted, Spark Is A Diamond, Dodsferd, Kiss The Anus Of A Black Cat, Firewater, Graveyard, Le Le & Brain Police.

St. Anger: De Metalplaat In Het Tijdperk Van Zijn Technische Reproduceerbaarheid

Subjectivistica! Je hebt de ongenaakbare klassiekers, de welles-nietes albums, het commerciële hoogtepunt. En dan is er St. Anger (2003). Het product van een groep aan de grond? Martijn Ter Haar ziet dat graag anders...

Stop de fröbelpop

Ik was wat door de SXSW-recensies op Pitchfork aan het bladeren. Ik slaagde er deze keer in me al te ergeren zonder de teksten te lezen. Wordt het niet eens hoog tijd om een einde te maken aan die neo-hippie fröbelpoprevival? Hoeveel bands met baarden, ironisch lelijke outfits, knettervalse zang en speelgoedinstrumenten moeten er nog komen voordat iemand er een eind aan maakt? Is de terreur van één Cocorosie niet genoeg? Mijn bewijsmateriaal, minder geschikt voor tere zielen:

• Fuck Buttons
• Grouper
• Human Giant
• Man Man
• High Places
• Earlimart
• These New Puritans
• Laura Barrett

Nifelheims Totaalvisie

Imagine yourself in a tsunami of piss with nothing to hang on to than the corpse of a mutilated nun and finally reaching the shores of a beautiful beach only to discover it's completely covered by shit, then you hear that they play IRON MAIDEN at the beach bar and the booze is free — that's exactly how it feels.

De meeste rockbands rotzooien maar wat aan. Het ontbreekt ze aan artistieke visie en historisch besef. Het rockistische originaliteitsdogma maakt dat ze liever zelf het wiel proberen opnieuw uit te vinden in een nieuwe vorm, dan dat ze toegeven dat ronde wielen toch echt superieur zijn.

Gelukkig staat er af een toe een band op als Nifelheim.

Zoals uit bovenstaande citaat mag blijken, hebben deze Zweden een kristalheldere visie over hoe hun muziek moet klinken en staan ze daarbij sterk genoeg in hun schoenen om te vermelden wie de grote voorbeelden zijn. Minder waardering dan voor Iron Maiden kan Nifelheim opbrengen voor de muziek van de laatste twee decennia:

The new album Envoy of Lucifer is not polluted by any modern influences from the awful 1990s or shitty present decade...

Dit betekent niet dat Nifelheim een schaamteloze retroact is. De renaissance is immers ook veel meer dan retro-klassiek.

Heel verfrissend is bijvoorbeeld de manier waarop Nifelheim het bandconcept uitbreidt buiten de muziek. In de popmuziek mag het niet meer dan normaal zijn om een band neer te zetten als totaalconcept, veel rockbands kiezen wat betreft hun imago helaas toch nog voor "doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg." Zo niet Nifelheim, getuige bijvoorbeeld deze publiciteitsfoto:

 

Nifelheims zoektocht naar de minimalistische kern komt ook tot uiting in het bandlogo. Zoals CoBrA de kindertekening gebruikte als inspiratiebron voor jeugdige onschuld, daar is het Nifelheim-logo dat getekend lijkt door een 13-jarige tijdens een bijzondere saai les Duits een perfecte weergave van de verwarring en onrust van de vroege puberteit.

Helaas is het krachtige artwork van het recensie-exemplaar op de cd die in de winkel ligt vervangen door een commerciële kleurrijke illustratie. Zelfs de visionairs van Nifelheim ontkomen anno 2008 blijkbaar niet aan de tucht van de markt, hoewel de single wel een prima hoes heeft.

Het is een klein smetje op een verder uitstekend totaalconcept. Maar de kern blijft toch de muziek en daarom ter afsluiting:

MtH