De Subjectivisten

Jaarlijst 2011: Martijn

Elk jaar worden er retrospectieve stellingen gedaan over de kwaliteit van het muziekjaar maar eigenlijk is elk jaar even goed of slecht. En er is altijd nog genoeg oud materiaal om uit te zoeken als het wat minder gaat met het nieuwe werk. Dan nog, ik heb het gevoel tijd te kort om alles wat ik wil horen ook aandacht te geven. Blij dus dat ik Subjectivist ben en geen objectief oordeel hoef te geven, voor mij was er in ieder geval weer genoeg te beleven, ook in 2011.

Jaarlijst 2011: Thijs Z.

Het is alweer even januari. Ik eet zonet de laatste koude oliebol op. De Jip-en-Janneke-champagne is er ook doorheen. Het aantal luisteraars van Radio 2 halveert met de dag. Het perfecte moment om even terug te blikken op 2011.

Het jaar waarin Amy en Steve overleden, en Kim Jong-Il geheel volgens de profetie transformeerde in een vuurspuwende draak en zijn rechtmatige plek innam aan de sterrenhemel. Het jaar ook waarin de Arabische wereld een paar giant steps vooruit zette, en de Westerse een pas op de plaats moest maken. En het jaar waarin tien dolgelukkige muzikale acts een plek veroverden in mijn jaarlijstje.

(Thijs Zilverberg)

Een soort van jaarlijst

Precies een jaar geleden besloot ik Nederland een tijdje te verlaten. Na een omweg via Barcelona en Sevilla kwam ik terecht in Granada. Het leven is er niet altijd even gemakkelijk: de zomers zijn er heet, de winters koud, zeker wanneer blijkt dat centrale verwarming afwezig is in de woonruimte. Een elektrische kachel biedt uitkomst totdat je de elektriciteitsrekening ziet. Er is me verteld dat er nergens meer Erasmus-studenten rondlopen dan in Granada, en dat verbaast me niet. Italianen, Amerikanen en Fransozen zie je overal, de overige buitenlanders zijn toeristen op doorreis, met een tussenstop voor het Alhambra. Granada is een plek waar niemand lang lijkt te blijven.

 

Cinema in 2011 (Olaf)

Vorig jaar schreef ik dat mijn eindejaarlijst waarschijnlijk de laatste was die serieus te nemen was. Het valt nog mee. Ook dit jaar kost het me geen enkele moeite er een top twintig uit te rammen, al zijn de dagen dat ik mezelf veelkijker noemde waarschijnlijk voorgoed voorbij. 2011 was voor mij het jaar van de Britten, en van Nicolas Roeg en Wim Wenders, het jaar waarin ik weer een hele stapel documentaires zag. En het jaar van die vrouwelijke cineaste die het hem weer flikte.

Jaarlijst 2011: Bas

Over eenzame zuchtmeisjesambient en Noorse noise.

Jaarlijst 2010: Martijn B.

De lijstjes van anderen doornemend ben ik nog druk bezig 2010 nader te inspecteren, met name de zogenaamde witch house heeft mijn speciale aandacht. (Grofweg) Mater Suspiria Vision, Ensemble Economique, Salem, oOoOO, †‡†, Modern Witch, Demdike Stare, het klinkt zeer interessant, maar ik kwam er nog even niet aan toe dit afgelopen jaar. Ik deel in ieder geval de liefde voor oude horror- en andere 'B'-films, zoals die van de ons recent ontvallen Jean Rollin, wiens werk gedurende dit jaar zeer betaalbaar op dvd is gezet. Films van vorig jaar heb ik sowieso niet gezien, maar ik reken reissues ook mee in de muzieklijst dus zo heb ik heb er toch nog een paar kunnen opvoeren. Verder zoals elk jaar veel oud spul, vooral uit Azerbeidzjan, maar zelfs Rəhman Məmmədli's Ayrılıq is al een paar jaar te oud. Maar niet langer gedraald: bij deze mijn immer wankele lijst voor 2010.

Jaarlijst 2010: Stefan

Terwijl de rest van de wereld zich al vol goede moed in 2011 gestort heeft, komt die dekselse Stefan Kuschnig met zijn jaarlijstje op de proppen. En hoe!

 

Cinema in 2010 (Olaf)

 
2010 was een jaar waarin ik veel films opnieuw heb bekeken. Dat gaat dan onherroepelijk ten koste van alle kilometers nieuwe films waarvan je je aan het einde van het jaar realiseert dat je ze niet gemaakt hebt. Another year niet gezien, Honey niet gezien, enzovoort. Maar herkijken ga ik vaker doen, het liefst met wat literatuur op de bankleuning. Voor mijn verjaardag kreeg ik vier boeken over Aziatische cinema. Verdieping gaat het thema zijn voor 2011. Dus de kans bestaat dat dit mijn laatste serieus te nemen jaaroverzicht is.

Cinema in 2010 (Ludo)

Intros, schmintros. Het oneindige verhaal van de cinema. Oftewel: neem een extra week vrij en lees de samenvatting van filmjaar 2010, het jaar waarin ik alweer geen Heaven's Gate zag. En een goede Clint Eastwood!

Jaarlijst 2010: Sietse

Ieder jaar aan het eind van het jaar is het weer zover, het maken van eindejaarslijstjes . Sommige mensen vinden het verschrikkelijk en anderen hebben er veel lol in. Ik mag mijzelf tot die laatste groep rekenen, want eigenlijk begin ik altijd al te denken over mijn lijstje bij de eerste nieuwe release in het jaar. Om dan ieder jaar aan het einde het eigenlijk allemaal nog steeds niet zo duidelijk te hebben. Ook dit jaar is het zo gegaan. Wachten op die laatste bestelling om toch nog even die laatste plaatjes te horen en dan dingen terug luisteren die je al op de lijst had gezet. Denken, wikken, wegen. En dan altijd de vraag “Waarom toch eigenlijk, want wie gaat dit nu in hemelsnaam helemaal lezen?” (hopelijk jij als lezer natuurlijk). En dan nog de moeilijkheid: moet je nu wel die 2 uitermate goede platen die jezelf hebt uitgebracht meerekenen, of moet je deze achterwege laten. Eigenlijk heb ik altijd het laatste gedaan, tot dit jaar waar ik na vele andere lijstjes te hebben gezien er voor heb gekozen datgene te doen wat zoveel label mensen doen: hun eigen releases ook er tussen plaatsen. En waarom ook niet eigenlijk, als een ander label ze had uitgebracht waren ze net zover gekomen, toch? Maar goed, hier dus mijn top 12 aan albums, top 9 aan kleine formaten, top 7 aan reissues en de beste 10 live acts van het jaar.

Jaarlijst van Tjeerd - De Nationale Zoveel

Het is december. Tijd van lijstjes. De beste releases, de beste concerten, de beste take-away Chinees, de beste populist. U kunt het zo gek niet bedenken, of er wordt een lijstje van gemaakt. Voor Radio Mortalereden om haar luisteraars te vragen de vijf beste releases van eigen bodem in te sturen. Met het oog opThe Sound Of 2010 op 28 december in Cul de Sac, alwaar Maarten en ik toch ook iets zullen moeten zeggen, hier een nationalistische blik op het muzikale jaar 2010.

Jaarlijst 2010: Bas

Over de tragiek van januari-albums, de droevige ergernis van het te laat ontdekken van potentiële jaarknallers, maar uiteindelijk gewoon over goede muziek, met een echte uitschieter op nummer 1. Nummers 11 t/m 25 krijgen een twitterbehandeling want te goed om helemaal niets over te schrijven.

Jaarlijst 2010: Ludo

2010 was in tegenstelling tot het muzikale popjaar 2009 voor mij een jaar met echte uitschieters. Twee stuks zelfs, of nee, drie... Tegelijkertijd leek het vorig jaar in de middenmoot wat beter vertoeven, maar wellicht is dat een gezocht minnetje, om die plus weer te counteren. Kortom: kortste dag van het jaar, langste lijst.

Jaarlijst 2009 (Martijn B.)

2009 is een jaar van verdieping én verbreding. Een jaar om het eens wat rustiger aan te doen met de aankopen. Je kan dat natuurlijk makkelijk opvullen met downloads 'voor kratis' maar behalve de financiële motivatie wilde ik ook wat gewoontes afleren. Door gewoon eens achter te lopen en te leren leven met incomplete rijtjes in de kast bijvoorbeeld. In plaats van een aardige nieuwe van een gevestigde naam een geweldige oude klassieker of een opwindende nieuwe ontdekking. Soms wel gedownload uit semi-professionele overwegingen, maar dat werkt toch niet. Supersilent bijvoorbeeld, waarschijnlijk gaat dat muntje vallen als ik de cd nog eens aanschaf. Van John Zorn heb ik gewoon wel even genoeg. In plaats Shining nummertje VI liever eens een Erstwhile uitgave. Sterke comebacks van Megadeth, Slayer, Pestilence maar toch liever Eliane Radigue. Teitanblood klinkt wel weer tof genoeg, maar ik wil 'm niet al door en door kennen als ik eindelijk dat prachtig uitgevoerde vinyl scoor. Enfin, ik zie wel welke titels blijven kriebelen en er ooit alsnog komen. Niet heel journalistiek wellicht maar zeker hier bij de Subs mag dat geen probleem zijn. Niet langer werken voor musique[machine], tegen wil en dank gespecialiseerd geraakt in avantgarde en noise, heeft ironisch genoeg mijn interesse in dergelijke klanken juist aangewakkerd.

Cinema in 2009 (Olaf)

Mijn goede voornemen van vorig jaar was om de Nederlandse film niet te vergeten. Dat is enigszins gelukt. Ik kocht de Volkskrant dvd-box en een van die films haalde zowaar mijn eindlijst. Het andere voornemen (meer Iraans) is blijven steken bij het, overigens uitstekende, White balloon. Verder in 2010 kortom, waar ik ook maar eens ga beginnen aan voor mij nog grotendeels onbekende grootmeesters, Ozu en Tarkovsky. Ik wens iedereen veel kijkplezier toe in het komende jaar. En post uw bevindingen! Hieronder mijn persoonlijke parels (alsmede de puisten) van het afgelopen jaar.

Cinema in 2009 (Ludo)

Als nieuwjaarsgroet een handzame samenvatting van forum- en Schaduwkabinet-proza, inclusief het jaarlijstje.

Jaarlijsten 2009: Bas

Eind 2009, terugkeer bij de Subs (helaas dan weer afscheid van Omar, dat is dan toch wel klote), en dan direct maar een jaarlijst artikeltje gemaakt. Ludo heeft gelijk: weinig echte uitschieters, wel heel veel goede platen. Lange shortlist was het dan ook; wat mij betreft staan alleen de eerste drie op vaste plekken, daarna mogen de nummers vier tot en met twaalf naar eigen believen door elkaar gelezen worden.

Jaarlijsten 2009: Ludo

En we lijstebreien vrolijk verder. Ik zat ter voorbereiding nog even te neuzen in mijn eerdere jaaroverzichten en ik kan het intro van 2008 wel kopiëren+plakken. 2009 was wederom een goed jaar in de breedte en opnieuw waren er geen echte uitschieters. Ik vind tegenwoordig alles wel ok. De mildheid heeft toegeslagen, wat ik je brom. Dit hield wel in dat ik met een voorselectie van een stuk of veertig platen zat, die allemaal "aardig" waren en het uitlichten van de ene t.o.v. de ander nogal arbitrair leek. Vreest niet, er is zoals het hoort geschift naar tien stuks en er is zelfs een volgorde, maar ik moet zeggen, hussel ze opnieuw en ik ben ook tevreden.

Olafs decennium in films (deel 3/3)

Zelfs als je je richt op een minuscuul deeltje van het totale filmaanbod, de arthousefilm (want laten we wel wezen, ik ben behoorlijk myopisch), ontkom je niet aan de appels-peren kwestie. Vernieuwende arthousefilms kunnen je het gevoel geven dat alles mogelijk is en dat we nog maar een glimp hebben gezien van wat cinema ons in de toekomst kan gaan bieden. Dat is de kracht van filmers als Apichatpong Weerasethakul, Tsai Ming-Liang, Sang-soo Hong en Lucrecia Martel. Maar één ding doen ze eigenlijk zelden: je tot tranen toe ontroeren. En als ik dan toch moet kiezen tussen vernieuwing en ontroering, dan kies ik voor de laatste, zo blijkt nu. Want in het laatste traject van 'mijn decennium in films' komen we aan in het Dal der Tranen, bij de films die mij simpelweg het meest van mijn stuk brachten. Het viel me dit keer dan ook een stuk zwaarder om uit te leggen waarom de films het effect hadden dat ze hadden, want het gevoelsmatige gaat langzamerhand de overhand krijgen. De trend die in mijn Deel 1 en Deel 2 reeds zichtbaar was, wordt in Deel 3 doorgezet. Azië wint voor mij, en niet zo'n beetje ook.

Ludo's decennium in films (Deel 3/3)

Laat de kurken knallen. De tien beste films van het decennium. Films die je allang gezien had moeten hebben. En anders hebt u nu een goede besteding voor de komende feestdagen.