De Subjectivisten

A Serious Man: Meesterwerk van de machteloosheid

 

In de historische jiddische proloog van A Serious Man komt een blije man bij zijn vrouw thuis uit een sneeuwstorm: er is een wiel van de wagen gevallen, maar gelukkig kwam hij toevallig iemand tegen die hem hielp. Nog mooier: het bleek Rebbe Groshkover te zijn. Zijn vrouw is niet blij maar vervloekt hem: Groshkover is al drie jaar dood. Het moet een dybbuk zijn, een kwade geest die het lichaam van de rebbe heeft bezeten. Dan wordt er geklopt: de rebbe staat voor de deur, de man heeft hem immers uitgenodigd. Er volgt een kort gesprek, dat eindigt als de vrouw een ijspriem in de borst van de rebbe ramt, overtuigd als ze is dat hij een dybbuk is. Inderdaad reageert de rebbe eerst nogal onaangedaan, maar dan begint er bloed te stromen. De rebbe strompelt de sneeuwstorm in en nooit zal duidelijk worden of hij leeft of een bezeten lijk was.

Gomorra: Echte Napolitaanse film

De verschillende plotlijntjes in Gomorra (Matteo Garrone, 2008) zijn bekend uit talloze andere misdaadfilms: het jongetje dat het gangstervak leert, de goede man die klem komt tussen criminelen, de te onstuimige jonge honden die op brute wijze kennis maken met de gevestige orde. Zo bezien is Gomorra misschien niet een heel bijzondere film. Het is solide verteld en goed geacteerd, maar toch is dat niet wat Gomorra er uit laat springen.

Hoewel het de verfilming is van een (non-fictie) boek, draait Gomorra namelijk toch vooral om het beeld. Om de luide t-shirts en goude schakelkettingen van de gangsters (Gomorra is het soort film dat een prijs zou moeten krijgen voor kostuums, maar het uiteindelijk altijd aflegt tegen een of ander kostuumdrama), om de Napolitaanse handgebaartjes en vooral om het fotogenieke verval van de banlieu van Scampia.

Garrone zet alles uiterst zorgvuldig in scene en komt op de proppen met beelden die zich meteen in het geheugen branden: jongens in kleine zwembroekjes met grote machinegeweren, straatschoffies op kussentjes achter het stuur van trucks met chemisch afval, een bruiloftsoptocht in een afbrokkelende flat, een inwijdingsritueel met een kogelvrij vest. Maar uiteindelijk is het toch het slotbeeld van een bulldozer in de avondzon dat het meest beklijft.

Met zoveel aandacht voor het beeld verwekt het geen verbazing dat Garrone de camera bediende voor zijn cameraman Marco Onorato.

Zeker, het is wat barok soms, maar dat maakt dat Gomorra niet alleen een echte film is, maar een echt Napolitaanse film.

- Martijn ter Haar

Heima, a Film by Sigur Rós (DVD)

 

De leden van Sigur Rós zien er niet uit als doorsnee rockmuzikanten. Maar alles is nou eenmaal anders als je uit IJsland komt, zo lijkt het wel.

 

I Am Trying To Break Your Heart - A Film about Wilco by Sam Jones

Yankee Hotel Foxtrot was de eerste Wilco-cd die ik kocht. De film die Sam Jones maakte over het opnemen en releasen van de cd wilde ik al langer zien, maar het kwam er niet van. Op een grijze winterdag zag ik hem dan toch.