De Subjectivisten

Bad Lieutenant: Port of Call - New Orleans

Werner Herzog beweert dat hij Abel Ferrara's Bad Lieutenant nooit heeft gezien en dat de titel een slecht idee was van een producent die wilde voortborduren op de reputatie van die cultklassieker. Nu is het met Herzog altijd moeilijk te bepalen wat waar is en wat bijdraagt aan zijn eigen mythe, maar feit is dat het twee totaal verschillende films zijn. Ferrara's Bad Lieutenant is een drama met een zware religieuze saus. Herzogs film is een Bukowski-achtige zwarte komedie gebouwd rond Nicolas Cages talent voor het neerzetten van over the top losers (zie ook: Leaving Las Vegas, Adaptation).

The Landlord (het gespleten oeuvre van Hal Ashby)

Er is waarschijnlijk geen andere regisseur wiens carrière zo duidelijk in twee gedeelten uiteenvalt, die elk precies één decennium bestrijken. De chronisch ondergewaardeerde Hal Ashby was geniaal gek in de seventies en alleen nog maar gek (of gewoon godsgruwelijk slecht) in de eighties, al heb ik het laatste alleen van horen zeggen. En dat is maar het beste waarschijnlijk. Het was voor Ashby géén goed idee om voor een documentaire met Keith Richards en co. op toernooi te gaan, al was zijn marihuana-inname daarvóór ook al desastreus. Ooit had Ashby het geld voor een romantische publiekskomedie gekregen, waarna hij een jaar ruzie maakte over de editing en vervolgens aan kwam zetten met een werk waarvan het eerste half uur enkel sfeerbeelden en nagenoeg geen dialoog bevatte...

De gelukkige huisvrouw (Antoinette Beumer, 2010)

Er zijn mensen die menen dat het verschil tussen hi en lo culture compleet verdwenen is, maar bij het bekijken van De gelukkige huisvrouw wist ik weer waarom ik per week zo weinig publieksfilms kijk. Omdat het verschil wel degelijk bestaat en ik doorgaans gewoon niet zo van publieksfilms hou. Negatieve uitleg: ik profileer mezelf graag. Positieve uitleg: ik leer meer van het ongewone. Maar even steekhoudend vind ik de conclusie dat de publieksfilm expres niet-elitair is en het gewone nastreeft. Negatieve uitleg: er moet geld verdiend worden. Positieve uitleg:....ja wat? Wat is dan de positieve uitleg? Als het niet voor het geld is, waarom maak je dan een film bewust gewoon? Uiteindelijk gaat iedereen het liefst naar de bioscoop om een unieke ervaring te hebben. Een film bewust gewoon maken is dan tegen-natuurlijk, en eigenlijk een minachting voor het publiek.

Cinema in 2009 (Olaf)

Mijn goede voornemen van vorig jaar was om de Nederlandse film niet te vergeten. Dat is enigszins gelukt. Ik kocht de Volkskrant dvd-box en een van die films haalde zowaar mijn eindlijst. Het andere voornemen (meer Iraans) is blijven steken bij het, overigens uitstekende, White balloon. Verder in 2010 kortom, waar ik ook maar eens ga beginnen aan voor mij nog grotendeels onbekende grootmeesters, Ozu en Tarkovsky. Ik wens iedereen veel kijkplezier toe in het komende jaar. En post uw bevindingen! Hieronder mijn persoonlijke parels (alsmede de puisten) van het afgelopen jaar.

Olafs decennium in films (deel 3/3)

Zelfs als je je richt op een minuscuul deeltje van het totale filmaanbod, de arthousefilm (want laten we wel wezen, ik ben behoorlijk myopisch), ontkom je niet aan de appels-peren kwestie. Vernieuwende arthousefilms kunnen je het gevoel geven dat alles mogelijk is en dat we nog maar een glimp hebben gezien van wat cinema ons in de toekomst kan gaan bieden. Dat is de kracht van filmers als Apichatpong Weerasethakul, Tsai Ming-Liang, Sang-soo Hong en Lucrecia Martel. Maar één ding doen ze eigenlijk zelden: je tot tranen toe ontroeren. En als ik dan toch moet kiezen tussen vernieuwing en ontroering, dan kies ik voor de laatste, zo blijkt nu. Want in het laatste traject van 'mijn decennium in films' komen we aan in het Dal der Tranen, bij de films die mij simpelweg het meest van mijn stuk brachten. Het viel me dit keer dan ook een stuk zwaarder om uit te leggen waarom de films het effect hadden dat ze hadden, want het gevoelsmatige gaat langzamerhand de overhand krijgen. De trend die in mijn Deel 1 en Deel 2 reeds zichtbaar was, wordt in Deel 3 doorgezet. Azië wint voor mij, en niet zo'n beetje ook.

Ludo's decennium in films (Deel 3/3)

Laat de kurken knallen. De tien beste films van het decennium. Films die je allang gezien had moeten hebben. En anders hebt u nu een goede besteding voor de komende feestdagen.

Olafs decennium in films (deel 2/3)

 
Zo, de kaarten zijn geschud. Er kan nauwelijks nog geschoven worden en zeker geen vergeten film meer worden toegevoegd. Een opvallende omissie zal ik moeten afdoen als "toch een beetje overschat". In deel twee van mijn lijst aandacht voor de nieuwe Cassavetes, Aziaten in neonlicht, een abortushel, de Mexicaanse Straight story, de kiem van globalisatie-cinema, films die halverwege opnieuw beginnen, films die het zweet uit je handen laten stromen en - jawel jawel - een komedie.

Ludo's decennium in films (Deel 2/3)

Zet je schrap! De tweede aflevering in de reeks brengt zonder omhaal de forse 'middenmoot', nummers 25 tot en met 11.

Olafs decennium in films (deel 1/3)

 
Er bestaat een grote discrepantie tussen het setje films dat je ooit in een bepaald jaar op een gerankte manier als jaarlijstje hebt ingeleverd en de films waar je vervolgens het meeste aan moet terugdenken. Die discrepantie kan behoorlijk snel ontstaan. Neem mijn jaarlijstje van afgelopen jaar. Van buiten de topdrie (waarvoor de bewondering onverminderd voortduurt) zitten er nog het vaakst flarden in mijn hoofd van de nummers 10, 11 en 14 van de lijst (respectievelijk La mujer sin cabeza, Syndromes and a century en de “superhero mockumentary” Dai-Nipponjin). Die films hadden dus eigenlijk de plaatsen 4 t/m 6 moeten innemen. Daarnaast bleek En la ciudad de Sylvia (Guerin, 2008) veel memorabeler dan dat ik me destijds realiseerde: de film kwam in mijn eindlijstje niet voor. De rode draad, zo lijkt het, is dat films die wat proberen, die de hedendaagse cinema een schopje onder haar kont geven, het uiteindelijk toch winnen van de goedgemaakte, uitgebalanceerde produkten.

Ludo's decennium in films (Deel 1/3)

En na al die muzikale eindlijstjes van OMC en Martijn tH kwam ineens het besef dat het einde van het decennium voor films net zo goed is aangebroken. Hierbij het eerste van drie delen, de rest verschijnt volgende week.