De Subjectivisten

Cinema in 2009 (Olaf)

Mijn goede voornemen van vorig jaar was om de Nederlandse film niet te vergeten. Dat is enigszins gelukt. Ik kocht de Volkskrant dvd-box en een van die films haalde zowaar mijn eindlijst. Het andere voornemen (meer Iraans) is blijven steken bij het, overigens uitstekende, White balloon. Verder in 2010 kortom, waar ik ook maar eens ga beginnen aan voor mij nog grotendeels onbekende grootmeesters, Ozu en Tarkovsky. Ik wens iedereen veel kijkplezier toe in het komende jaar. En post uw bevindingen! Hieronder mijn persoonlijke parels (alsmede de puisten) van het afgelopen jaar.

Olafs decennium in films (deel 3/3)

Zelfs als je je richt op een minuscuul deeltje van het totale filmaanbod, de arthousefilm (want laten we wel wezen, ik ben behoorlijk myopisch), ontkom je niet aan de appels-peren kwestie. Vernieuwende arthousefilms kunnen je het gevoel geven dat alles mogelijk is en dat we nog maar een glimp hebben gezien van wat cinema ons in de toekomst kan gaan bieden. Dat is de kracht van filmers als Apichatpong Weerasethakul, Tsai Ming-Liang, Sang-soo Hong en Lucrecia Martel. Maar één ding doen ze eigenlijk zelden: je tot tranen toe ontroeren. En als ik dan toch moet kiezen tussen vernieuwing en ontroering, dan kies ik voor de laatste, zo blijkt nu. Want in het laatste traject van 'mijn decennium in films' komen we aan in het Dal der Tranen, bij de films die mij simpelweg het meest van mijn stuk brachten. Het viel me dit keer dan ook een stuk zwaarder om uit te leggen waarom de films het effect hadden dat ze hadden, want het gevoelsmatige gaat langzamerhand de overhand krijgen. De trend die in mijn Deel 1 en Deel 2 reeds zichtbaar was, wordt in Deel 3 doorgezet. Azië wint voor mij, en niet zo'n beetje ook.

Ludo's decennium in films (Deel 3/3)

Laat de kurken knallen. De tien beste films van het decennium. Films die je allang gezien had moeten hebben. En anders hebt u nu een goede besteding voor de komende feestdagen.

Olafs decennium in films (deel 2/3)

 
Zo, de kaarten zijn geschud. Er kan nauwelijks nog geschoven worden en zeker geen vergeten film meer worden toegevoegd. Een opvallende omissie zal ik moeten afdoen als "toch een beetje overschat". In deel twee van mijn lijst aandacht voor de nieuwe Cassavetes, Aziaten in neonlicht, een abortushel, de Mexicaanse Straight story, de kiem van globalisatie-cinema, films die halverwege opnieuw beginnen, films die het zweet uit je handen laten stromen en - jawel jawel - een komedie.

Ludo's decennium in films (Deel 2/3)

Zet je schrap! De tweede aflevering in de reeks brengt zonder omhaal de forse 'middenmoot', nummers 25 tot en met 11.

Olafs decennium in films (deel 1/3)

 
Er bestaat een grote discrepantie tussen het setje films dat je ooit in een bepaald jaar op een gerankte manier als jaarlijstje hebt ingeleverd en de films waar je vervolgens het meeste aan moet terugdenken. Die discrepantie kan behoorlijk snel ontstaan. Neem mijn jaarlijstje van afgelopen jaar. Van buiten de topdrie (waarvoor de bewondering onverminderd voortduurt) zitten er nog het vaakst flarden in mijn hoofd van de nummers 10, 11 en 14 van de lijst (respectievelijk La mujer sin cabeza, Syndromes and a century en de “superhero mockumentary” Dai-Nipponjin). Die films hadden dus eigenlijk de plaatsen 4 t/m 6 moeten innemen. Daarnaast bleek En la ciudad de Sylvia (Guerin, 2008) veel memorabeler dan dat ik me destijds realiseerde: de film kwam in mijn eindlijstje niet voor. De rode draad, zo lijkt het, is dat films die wat proberen, die de hedendaagse cinema een schopje onder haar kont geven, het uiteindelijk toch winnen van de goedgemaakte, uitgebalanceerde produkten.

Ludo's decennium in films (Deel 1/3)

En na al die muzikale eindlijstjes van OMC en Martijn tH kwam ineens het besef dat het einde van het decennium voor films net zo goed is aangebroken. Hierbij het eerste van drie delen, de rest verschijnt volgende week.

Antichrist (Lars von Trier, 2009)

Ik vond The idiots een goede film. Verder beschouw ik mezelf een Von Trier-hater. Dat gesol met die vrouwen in Breaking the waves, Dancer in the dark en Dogville! Mijn grootste bezwaar is dat deze films een ondraaglijk leed opvoeren (een opofferingsgezinde vrouw wordt het leven onmogelijk gemaakt) waar ik geen moment in meega, hoe bijbels en fundamenteel menselijk de aangeroerde thema’s ook zijn. Als je urenlang op een konijntje inhakt, dan is dat zielig, en provocerend, maar gewoon niet zo boeiend. Eerst gaat het op mijn zenuwen werken, en vervolgens word ik geïrriteerd. Het leed is me te bedacht en te drammerig, en wordt daardoor gevoelloos. Ik heb nooit het gevoel gehad dat Von Trier met me probeerde te communiceren.

Tarantino Revisited

In antwoord op Olaf's Tarantino-stukje zomaar wat losse gedachten over het werk van Tarantino, met als centrale vraag: is Tarantino niet gewoon iemand die gewoon netjes zijn publiek voorschotelt waar het voor gekomen is?

 

 

 

 

Gedachten n.a.v. Inglourious Basterds (Tarantino, 2008)

Zo stonden we afgelopen week om middernacht op het Rembrandtplein met we vraag wat we van de nieuwe Tarantino moesten vinden. Voor mij was de vraag niet wat ik er op dat moment van vond. Dat was namelijk duidelijk: ik had me 2,5 uur uitstekend vermaakt, goede film dus kennelijk. Nee, de vraag was wat we er nou echt van moesten vinden. Hadden we nou ook een goede film film gezien. Het was nieuwsgierigheid naar het gewogen oordeel dat zich pas later zou aandienen, zoals dat altijd gaat met die Tarantino-films.