De Subjectivisten

50 x 90: Epiloog

Het heeft iets zelfgenoegzaams, ook nog een nawoord schrijven. Maar ja, een terugblikkende artikelenreeks vraagt natuurlijk om een terugblik. En met links naar alle 50+ artikelen!

50 x 90: 50. HiM - Sworn Eyes (1999)

Ik denk, ik zoek nog even wat op over Sworn Eyes, hoef ik de schijf even niet uit de kast te trekken. Staat daar op de Wikipedia site dat-ie door Teo Macero is geproduceerd. Wishful thinking natuurlijk.

50 x 90: 49. Faultline - Closer Colder (1999)

De perfecte frontale botsing tussen glitchende elektronica en klaaglijke strijkers. En ook een beetje over My Beautiful Demon van Ben Christophers, wat uiteindelijk echt niet zo raar is als het lijkt.

50 x 90: 48. Mogwai - Come On Die Young (1999)

De toon is gezet: postrock! Dat was godverdomme een fijne ontdekking, dat genre. Vorige week Godspeed etc., maar Mogwai was minstens zo belangrijk. Of in ieder geval bijna.

50 x 90: 47. Godspeed You Black Emperor! - Slow Riot For New Zero Kanada (1999)

Ah, de geneugten van internet in 1999. Met een 33k6 modem inbellen, minutenlang mail ophalen want je heb de mailinglijsten ontdekt. Natuurlijk nog niets downloaden, want één liedje duurt een uur als je geluk hebt. En na het mail binnenhalen snel de verbinding verbreken want tijd was geld.

50 x 90: 46. Luke Slater - Wireless (1999)

Jaarlijstjes sjmaarlijstjes, ik ga gewoon door met het 50x90 lijstje. Het laatste jaar alweer, 1999. Nog vijf platen te gaan... Luke Slater mag de laatste periode aftrappen.

50 x 90: 45. Massacre - Funny Valentine (1998)

Altijd vooruit, nooit stil blijven staan, blah blah. Maar stilstaan wilde ik nu al helemaal niet want die dance en drum'n'bass begonnen toch echt al snel te roesten bij mij. Wat nu? Terug naar rock en gitaren wilde ik ook niet. Of toch wel?

50 x 90: 44. Red Snapper - Making Bones (1998)

Muzikantenmuziek voor de ontluikende drum'n'bass/jazz/groove-drummert in mij. Samen met Mezzanine van Massive Attack trouwens.

50 x 90: 43. Miles Davis - Panthalassa (1998)

Ondertitel: The Music of Miles Davis 1969-1974. Bijschrift: Reconstruction and mix translation by Bill Laswell. En ja, dat is essentiële informatie. In ieder geval, het was het begin van een intense en nog immer voortdurende liefdesrelatie tussen Miles en mij.

50 x 90: 42. Talvin Singh - OK (1998)

En toen werd plots een blik wereldmuziek opengetrokken om in de drum'n'bass ketel te mieteren. Nu ja wereldmuziek, het was vooral de Engelse Asian Underground die een mooie east-meets-west botsing uitlokte. Hup! Ik sprong mee op de trein. En zette OK direct op nummer 1 van mijn jaarlijst van 1998.

50 x 90: 41. 4-Hero - Two Pages (1998)

"Nou ja, 4-Hero dat ken je vast wel (en vooral Jacob's Optical Stairway, wat mij betreft het hoogtepunt van jungle-als-albummuziek.)" schreef Omar in de comments bij Photek. Ja, 4-Hero kende ik wel, maar dan alleen Two Pages. Vond ik geweldig toen. Maar nu niet meer.

50 x 90: 40. Long Fin Killie - Amelia (1997)

"The members were all highly-trained, enabling them to create complex, atypical music which usually featured hypnotically-bowed violins/celli, jazz-influenced drumming, and meandering ambient passages. Allmusic cited them as having "staggering levels of musicianly talent". Vocalist Luke Sutherland often delivered his cryptic, highly-literate lyrics in an androgynous falsetto voice."

50 x 90: 39. Sugartooth - The Sounds Of Solid (1997)

Onbedoeld de soundtrack voor het einde van de rock.

50 x 90: 38. Photek - Modus Operandi (1997)

"Papa, deze muziek maken we ook altijd op onze drumstellen in de kelder!" roept mijn oudste zoon vanaf de achterbank. In februari wordt hij vier. Uit de boxen klinkt 'Minotaur' van Photek.

50 x 90: 37. Karma To Burn - Karma To Burn (1997)

Als je wordt gepromoot als de band die bijna ex-Kyuss zanger John Garcia wist binnen te halen, dan zit het met publiciteit wel snor. In stonerrockkringen dan wel.

50 x 90: 36. The Tea Party - Transmission (1997)

Laat ik 1997 beginnen met mijn nummer 1 van dat jaar: The Tea Party. Mooie bandnaam ontleent aan de sessies vol geestverruimende middelen door Ginsberg, Kerouac en Burroughs, maar helaas refereert Tea Party tegenwoordig ook aan de rechtse ultraconservatieve beweging in Amerika waar ook Velvet Underground-drumster Moe Tucker mee sympathiseert (dat Ted Nugent dat ook doet is dan weer minder onverwacht).

50 x 90: 35. Alice In Chains - Alice In Chains (1996)

De grunge voorbij. De hype over. Wat moet je dan als misschien wel de beste exponent, als belangrijkste band uit Seattle? Je gaat gewoon door met het maken van fantastische muziek. Ook al doet je zanger erg veel moeite om zijn stoffelijke bestaan achter zich te laten.

50 x 90: 34. Orbital - In Sides (1996)

It's a long way to the top, if you don't want to rock-'n-roll. Of: Dead Can Dance + Barkmarket = Orbital. Klinkt belachelijk maar zonder die som had ik het antwoord nooit gevonden.

50 x 90: 33. Candyhateful - Transparent (1996)

De enige claim to fame die Candyhateful kan maken is het feit dat in de film Queen Of The Damned (naar het boek van Anne Rice) hun liedje 'Stay Down' werd gebruikt. My Space? Niks. Wikipedia? Nee. Allmusic? Zelfs daar niet. You Tube? Noppes (niet helemaal waar, maar was het maar wel zo). En op Spotify staat natuurlijk ook niks. Terwijl de cd nog gewoon besteld kan worden bij je lokale platenboer. En er zijn nog steeds best wat redenen te vinden om dat te doen.

50 x 90: 32. Satchel - The Family (1996)

Emorock, soulrock, pianorock, Princerock. Of is het geeneens rock? Een zachtaardige boel is het in ieder geval. En mooi man, prachtig. Een ode aan Satchel.