Is hier mijn jarenlange verloochening van de metal (volgt nog later deze serie) begonnen? Het zou zomaar kunnen. Primus maakte veel in me los, en liet me vooral horen dat er zoveel meer was dan harde riffs, schreeuwende zangers en donderende drums - tot zover de cliché's over metal. In ieder geval, Primus sucks, en dan weten we allemaal dat dat een compliment is.
Het is de schuld van Voivod. ‘X-Ray Mirror’ van Nothingface om precies te zijn. Eenmaal dat nummer gehoord bij Vuurwerk was mijn referentiekader voor altijd veranderd. Traditionele hardrock en metal verloren meer en meer terrein ten faveure van meer durf, meer originaliteit, kruisbestuivingen tussen genres. Alt.metal so to speak, avantmetal werd het ook wel genoemd. Door Voivod voor mij geen Saxon of Dokken of Ozzy (vul hier vooral uw eigen keuze van ouderwetse hardrock in) meer. Vond ik niet meer cool, deed me niets meer. Had niks avontuurlijks. Stond ook stil, dat soort hardrock, ging voor geen meter vooruit, en als er iets was dat Nothingface me leerde was het dat ik eigenlijk alleen maar vooruit wilde kijken. Nieuwe ontdekkingen doen, zonder vastgeroeste grenzen. Vanaf dat moment was ik voor eeuwig verloren voor traditionele metal. Maar waar dan naartoe?
Gelukkig was daar Primus. Primus sucks zeiden ze zelf, maar dat was natuurlijk humor want Primus was bizar en geweldig. “To defy the laws of tradition / It’s a crusade only of the brave” declameerde Les Claypool in het openingsnummer van Frizzle Fry, en ik voelde me erg moedig met Primus. Mijn eerste echte stappen buiten de hardrock/metalwereld. Het werd een van mijn lijfspreuken die jaren. Net zoals bij Voivod ging het niet vanzelf tussen Primus en mij, maar het bleef knagen na mijn eerste beluistering. Ik kocht hem toen niet – dat werd Living Colour – maar het liet me niet los, die absurde baslijnen, het geweldige drumwerk, de bizarre gitaarriffs (waren het wel riffs?), die cartoonstem van Claypool. Het had ook wel wat humor in zich, en daar kon en kan ik niets mee in mijn muziek; alleen Zappa mag dat, en dan alleen nog als ik in de stemming ben. Het was uiteindelijk de recensie van André Verhuysen die me over de streep trok. Vergelijkingen met spannende namen als Soundgarden, Red Hot Chili Peppers (ja, die vond ik toen nog spannend), Rush (was dat geen soft AOR gedoe dan?) en Frank Zappa; dat moest ik hebben, dat moest ik goed gaan vinden. Ik wilde toch vooruit? Over Nothingface heb ik ook zeker tien keer moeten doen voordat ik hem behalve fascinerend ook goed begon te vinden. Toch gekocht dus, en eenmaal gewend aan het afgeknepen stemmetje van Claypool was ik helemaal om. Wat heet, dit was het helemaal! Alles klopte gewoon, niet alleen qua muziek, maar zeker ook de mate van ontvankelijkheid bij mij. Ik wilde toch zo graag anders? Zo graag vooruit? En dus ging ik vooruit, en wel zo snel dat mijn voetbalmaten me niet meer konden volgen. Tot nu toe hadden ze meewarig mijn smaak getolereerd, maar bij Primus trokken ze de grens. Dit was geen muziek meer, dit waren geen liedjes, het was gewoon wat oeverloos geblaat. Maar mijn maten hadden er natuurlijk geen verstand van, da’s duidelijk. Claypool, Larry LaLonde en Tim “Herb the Ginseng-drummer” Alexander vormden het perfecte trio zonder ego’s, met even grote rollen voor gitaar, bas en drums. Uniek en gewaagd, en buitengewoon geniaal. Het samenspel was funky, opzwepend (de versnelling bij het titelnummer!) en virtuoos. Het was allemaal precies wat ik nodig had. Mijn nieuwe favoriete band, en dat zou jaren zo blijven.
Bovendien heb ik me door Primus ook aan Rush gewaagd. Dat was een band die wel heel vaak terugkwam in recensies, maar aan Rush deed ik niet want dat was veel te soft. Toch? Maar toen ging Primus mee met Rush op tour. Heb ik eerste instantie ook afgedaan als oninteressant, maar uiteindelijk ben ik maar eens gaan luisteren naar verzamelaar Chronicles; vanaf de eerste noten van 'Tom Sawyer' was het wel bekeken en verdronk ik bijna in mijn zelfmedelijden dat ik zo dom was geweest en geen kaartje had gekocht. En Rush rules nog steeds, wat de antiprogpolitie ook moge zeggen. Daarbij is het vaak meer melodieuze technische powerpop dan prog, dan is dat ook weer duidelijk.
En Primus? Rulen die ook nog steeds? Moeilijk geval. Ik heb ze intensief gevolgd tot en met Tales from the Punchbowl, maar ben afgehaakt toen Tim Alexander de band verliet. Nieuwe drummer Brain Manta was veel meer groove en rechtvooruit georiënteerd, en dat was ik niet dus daar hield het op. Bovendien hadden ze alles wel gedaan wat ze moesten doen. Vond ik toen. Nu denk ik dat ze al veel eerder hadden moeten stoppen. Sailing the Seas of Cheese kan ik nog wel goed horen, maar Pork Soda zet ik na enkele minuten licht geïrriteerd weer af. Ontzettend vermoeiende plaat is dat geworden, de band lijkt zelf ook erg moe en ongeïnspireerd. Tales from the Punchbowl is wel weer luchtiger – Primus moet wel de enige band ter wereld zijn waarbij ik enige luchtigheid kan waarderen – en aanstekelijker, maar het is een momentenplaat en uiteindelijk ben ik toch een echte albumman. Blijft over Frizzle Fry (en Suck On This natuurlijk, de debuut liveplaat; ook heel leuk maar omdat het niet mijn eerste kennismaking met de band was is de impact nooit gelijk), en Frizzle Fry is zo’n echte bonafide clichématige klassieker geworden. Nog steeds klopt er alles aan; eigenlijk bijna alles want ‘Too Many Puppies’ is nog nooit mijn favoriete nummer geweest, en nu dus nog steeds niet. Opvallend is trouwens dat veel gitaarmelodieën nog geschreven zijn door ex-gitarist Tod Huth, en die lijnen lijken veel beter bij die dominante baslijnen te passen dan de wat meer op textuur en dissonantie gerichte partijen van LaLonde. Bewijs daarvoor is ook te vinden op Riddles are Abound Tonight van Sausage, de plaat uit 1994 van Claypool met Primus oerleden Huth en Jay Lane. Zeer goede plaat met geweldige gitaarlijnen, stukken melodieuzer waarmee het totaalgeluid minder steunt op die typische Claypoolbaslijnen. Tegenwoordig is mijn favoriete Frizzle Fry moment echter daar waar de regels worden losgelaten en improvisatie mag zegevieren: ‘Spegetti Western’ drijft op een feedbackende LaLonde en Herb die een complexe groove neerzet, waarna Claypool een anekdote over groep losers (waar hij er zelf een van is) vertelt; daarna valt de bas in met een heerlijk vullende slappartij en mag LaLonde helemaal loos gaan in een ellenlange noisy solo.
Dat de band tegenwoordig nog bestaat is vooral leuk voor de oude freaks – en als ze in de buurt komen zal ik zeker willen gaan, helemaal als ze weer integraal Frizzle Fry spelen. Daarmee doen ze dat echte nostalgische supersterren-in-de-marge-ding waarmee wij dertigers (en natuurlijk ook jullie veertigers en vijftigers) op emotie worden gepakt en acuut onze tweede jeugd willen beleven. In dit geval zal ik er met plezier intrappen.
(Bas Ickenroth)
Hear hear! Geweldig album, die ik zo waar eens deel met mien wief. Een huis schilderen, opruimen en de Pixies, Nomeansno en Primus schellen snoeihard door het huis...ook al is de rest geweldig, deze plaat is veruit favoriet. Ooit (pakt zijn rollator stevig beet) zag ik ze in Paradiso waar Les Claypool gewoon Ministry-geluiden uit zijn bas toverde. Hij speelt zo ogenschijnlijk gemakkelijk bas, dat het is alsof hij me zijn piemel aan het frunniken is. Ik bedoel dat niet plat, maar het is een fenomeen...
Geplaatst door: Jan Willem | 1-2-10 om 0:27
En hier ook een "amen!" Moet zeggen dat het ook een band is waar ik snel op was uitgekeken, eigenlijk meteen na "Cheese". En inderdaad Frizzle Fry is een klassieker. Waarom heb ik het knagende gevoel dat dit de serie is die het Grote Subs Broederschapsgevoel gaat blootleggen. ;)
(alhoewel Rush, laat ik zeggen: ik heb het geprobeerd. :)
Geplaatst door: OMC | 1-2-10 om 9:26
Ik weet niet meer hoe ik erop kwam. Loladamusica misschien (een dubbelwhopper met Limbomaniacs), maar volgens mij had ik toen al bij White Noise Frizzle Fry én Suck On This gekocht, tegelijk of vlak na elkaar. Ik zat toen wel met een paar mensen in dezelfde funkmetal vijver te vissen (nee, Heads Up ken ik alleen van naam, volgens mij maakten die toen weinig indruk). Misschien, of al typend, bedenk ik mij dat het wel eens die link met Possessed zou kunnen wezen waardoor me snel opvielen. Het was wel een begin van, eh, het einde? De lijst van invloeden van Claypool en co. heeft veel onderzoek geïnspireerd. Residents, King Crimson, Fred Friths 'Guitar Solos' van de bieb lenen en zwáár achter de oren krabbend op een bandje parkeren en dan pas 10, 15 jaar later weer eens downloaden (het bandje lag al in de kliko) en er achter komen wat een geweldige plaat dat eigenlijk is. Rush-fans om mij heen had ik te over, en ik ken best veel nummers voor een band die ik nooit draai. :)
Ik vind eigenlijk alle platen goed of op z'n minst een paar geweldige tracks bevatten. De minimale aanpak van Brain (1 mic is genoeg!) op Brown Album moest ik wel even wennen, maar hem interviewen met een vriend in een hotel in Nijmegen is een leuke herinneringen (ik was toen al enorm Buckethead fan en dat was toen nog iets bijzonders). Dat concert kostte 50 gulden of zo, t-shirts ook zoiets. De eerste keer dat ik ze zag was een 10tje entree, in Tivoli. Shirts 25.
Geplaatst door: Martijn Busink | 1-2-10 om 9:26
nou ja, dit zijn nog de grote gemene delers, later wil zo graag anders zijn dat er wel obscuurdere dingen langskomen, dus wat dat broederschapsgevoel betreft...;-)
Geplaatst door: bas | 1-2-10 om 20:35
Voorlopig toch nog even bromance galore (Limbomaniacs, joh!) hoor: Ik had met de gitarist van eerder genoemd bandje (zie Living Colour) een heuse Primus coverband on the side XD Mede daardoor kan ik er nu echt vrij slecht meer naar luisteren, toch teveel jeugdzonde-gevoelens. En nog niet half het liedjesgogme van Rush natuurlijk (liedjes schmiedjes, yeah yeah).
Geplaatst door: Thijs | 1-2-10 om 21:03
er is een dvd met een integrale uitvoering van Frizzle Fry, maar niet aan te raden. Veel te veel loos gefreak en slecht gefilmd bovendien.
Geplaatst door: EvR | 2-2-10 om 11:00
limbomaniacs heb ik het nooit zo in gezien, heads up ook niet trouwens. wel cool hoor, zo'n primus coverband, dat heb ik qua drumwerk nooit aangekund (gaat mijn kunnen ernstig te boven).
en jw, primus, pixies en nomeansno bij het schilderen samen met je vrouw? dan gaat het wel rap, met al dat nerveuze gedoen ;-)
Geplaatst door: bas | 2-2-10 om 11:31
Loos gefreak? En dat filmen kwam me ook niet als vervelend over.
Binnenkort maar weer 'ns bekijken.
Geplaatst door: Martijn Busink | 2-2-10 om 12:04
ach, het is niet slecht maar het camerawerk is wat erg gehaast, en het viel me op dat er bijna geen enkel lang shot is te zien waar alle bandleden tegelijk te zien zijn. Live-dvd's hebben toch het euvel dat je wat mist he.
Geplaatst door: EvR | 2-2-10 om 12:12
Ach, in zo'n zaal sta je toch al naar het scherm te kijken. Beter dan Tivoli zou het nooit worden. Heeft iemand die impressionistische dvd gezien die erna kwam?
Geplaatst door: Martijn Busink | 2-2-10 om 14:27
"wel cool hoor, zo'n primus coverband"
Stelde weinig voor verder hoor, één keer per maand 'n bietje jammen, we konden zo'n beetje de helft van Frizzle Fry spelen geloof ik, en uiteraard noooooit mee opgetreden ;) Ik zou het nu trws ook niet meer kunnen spelen, zat als zestienjarige qua techniek / oefenmeters maken wel op m'n 'hoogtepunt', heheh.
Geplaatst door: Thijs | 2-2-10 om 14:50
die dvd heb ik in ieder geval gehad - waar die nu is weet ik niet. hier mijn laatste recensie voor kindamuzik:
http://www.kindamuzik.net/recensie/primus/blame-it-on-the-fish/14601/
Geplaatst door: bas | 2-2-10 om 20:21