50 x 90: 2. Living Colour - Time's Up (1990)

Aflevering 2, met daarin onder andere wie te vertrouwen en wie niet bij de Aardschok, en hoe een warme en soulvolle band in twintig jaar tijd verandert in een killige fusionband. En dat met dezelfde plaat.

 

Het zal ergens begin herfst zijn geweest, op donderdagavond op de fiets naar de toen nog enige platenboer in Sittard met enige diepgang – Siva; nu helaas ter ziele – en dan op de kruk voor de toonbank enkele cd’tjes luisteren, totdat ik een keuze kon maken welke mijn zuurverdiende krantenwijkguldens het waard was om te kopen. Één per keer hè, meer geld had ik natuurlijk niet. Er moest en zou een weloverwogen keuze moeten plaatsvinden door die schaarste, dus werden de Aardschokrecensies tot in detail doorgenomen, en liep er altijd een teepje mee met Vara’s Vuurwerk.  Bij Aardschok werd het steeds duidelijk wie ik kon vertrouwen (Robert Heeg, André Verhuysen, Wim Baelus met zijn zelfverzonnen woorden), wie niet want te soft (Michel van de Moosdijk, Gerd-Jan Vleugels), en wie met een grote korrel zout te nemen (Onno “alle hardcore een 10!”Cro-Mag). Vooral Robert Heeg volgde ik vrijwel blindelings, dus toen hij Time’s Up van Living Colour een 9,5 gaf moest dat wel een geniale plaat zijn; hij was nooit scheutig met hoge cijfers. Het debuut had ik weleens gehoord, en vooral ‘Cult of Personality’ en ‘Open Letter (To a Landlord)’ vond ik geweldig, zeker na de tv-uitzending van Parkpop; 1989 was dat volgens mij.

 

Robert Heeg had weer eens gelijk. Als je als band er zo in kan knallen zoals Living Colour met het keihard doorthrashende titelnummer dan kon er weinig meer fout gaan natuurlijk. Wat een snelheid, wat een souplesse, wat een drumwerk, wat een stem! Superlatieven te over. Rest van het album kon ik alleen verbijsterd zijn over de absurde afwisseling in stijl – weliswaar met harde rock als gedeelde waarde, maar toch. Zware riffs met even zware  grooves (‘Pride’, ‘Type’), luchtige funkrock (‘Elvis is Dead’), calypso (‘Solace of You’), jazzpop (‘Undercover of Darkness’, ‘Love rears its Ugly Head’), knikjes naar Oosterse mystiek (‘This is the Life’); maakte allemaal niet uit, Living Colour kon het allemaal. Dat het vier donkere mannen waren die zo hard aan het rocken waren deed me weinig, dat ze goed pasten in de groeiende funkmetal trend des te meer, ook al hadden ze er muzikaal weinig meer van doen. Ja, het swingde duidelijk meer dan 99% van alle andere rockbands, dat wel; maar funkmetal? Och. Living Colour ging veel verder, introduceerde een veelvoud aan stijlen in het tot voor kort zo conservatieve rock- en metalwereldje. Daarmee daagden ze me nogal uit: met rap kon ik niets, terwijl er wel fikse bijrollen voor Queen Latifah en Doug E. Fresh waren weggelegd; met jazz had ik (nog) niets, terwijl Vernon Reid ongemeen jazzy soleerde op sommige plekken; met house wilde ik helemaal niets kunnen (want opgegroeid met het adagium “disco is shit, metal is!”), terwijl de band lustig experimenteerde met beats en samples en ander vies gedoe in ‘New Jack Theme’.

Bovenal was het echter vooral de beginnende autodidacte drummert in mij die erg gefascineerd was door de muzikanten. Bassist wat onopvallend, maar de rest, man, ik ging helemaal plat. Vernon Reid als axeman was fenomenaal snel en flexibel, zanger Corey Glover had de meeste warme, soulvolle stem in rock, en toen ik drummer William Calhoun tijdens een live-opname van ‘Type’ zag switchen tussen links- en rechtshandige aanslag van zijn twee ride-bekkens wilde ik dat ook kunnen. Heb ik jarenlang ook geprobeerd om goed onder de knie te krijgen, nooit gelukt, niet zo soepel als bij Calhoun.

 

Maar ik ben dan ook geen drummer’s drummer. Ik drum niet om te drummen – ik drum tegenwoordig met twee mennekes van bijna 1 en 3 zowiezo vrijwel nooit meer, maar dat verandert wel weer als ze iets ouder zijn en mee kunnen spelen – ik drum om muziek te maken. Met anderen liefst. Dus ik oefen veel te weinig om echt goed te worden. De mannen van Living Colour hebben lang genoeg geoefend, zoveel is wel duidelijk bij meerdere herbeluisteringen. Ze zijn zo goed dat ik het er nu soms koud van krijg, op een slechte manier. Het is alsof ik naar een fusionband aan het luisteren ben die toevallig hard rockt. Nu is er niets mis met fusion, maar het wil nog wel eens kille muzikantenmuziek worden. En Living Colour zit daar eigenlijk niet zover vandaan. Het is dat Glover zo mooi en warm kan zingen, anders was het bij momenten een frisse bedoening geworden. Ik geef trouwens de schuld aan Vernon Reid, een gitarist die niet zou misstaan op het Shrapnel label van Mike Varney. Hij beheerst verschillende stijlen tot in perfectie, maar daar blijft het dan bij: stijlvormen. Metal en jazz hebben geen geheimen voor hem, en dat laat hij dan ook luidkeels weten. Meest opvallend hierbij is ‘Information Overload’, een lekkere,  redelijke simplistische doorstamper met een solo waarbij Reid graag snelheidsrecords wil breken. Puur op snelheid gaat hij alles en iedereen voorbij, spierballenvertoon van de bovenste plank. Reid is hier een archetypische shredder, een gitaarman die techniek en snelheid boven gevoel en goede smaak plaatst.

 

Het is trouwens lang niet de hele plaat zo, ik chargeer natuurlijk wat. En daarbij, er is op zijn tijd niets mis met compromisloos muzikantengefreak, best fijn zo nu en dan – maar niet te vaak. Time’s Up is en blijft een heel fijne plaat, maar ik vind het opvallend dat het wat killige fusiongehalte me zo opvalt bij een album dat ik altijd als warm en soulvol in herinnering heb gehad. Opvolger Stain – die ik op het moment van uitkomen heel goed vond – kan ik nauwelijks meer aanhoren, juist ook omdat daar dat koude gevoel als een mist over de hele plaat hangt; terwijl debuut Vivid me nu steeds beter begint te bevallen. Inderdaad om ik daar wel nog die warmte en soul kan horen en voelen die ik tot nu toe aan Time’s Up toekende.

 

(door Bas)

Comments

[Geplaatst door: Martijn Busink]

Ik heb Living Colour 'ontdekt' by Mick Wall's Monsters of Rock. Superchannel of zoiets, op zaterdagochtend. Hij pimpte de eerste plaat Vivid eindeloos en ik was toen al hiphop- en funkfan én metalfan dus ja, dit was interessant. Toch vond ik het toen al niet echt metal, maar hardrock. Reid vind ik trwns helemaal niet zo'n typische jazzcat, meer iemand die vaak wel erg moeilijk doet. Ik houd van veel gitaristen die experimenteren maar bij Reid komt het bij mij niet over. Maar Vivid blijft een kicke plaat, volgens vind ik dat nu nog (ik heb 'm zelf niet, m'n broertje was van de afdeling Living Colour). Bij Time's Up begon ik al een beetje af te dwalen.

Ik ga Thermonuclear Sweat van Defunkt eens opzoeken. Daar ben ik jaren naar op zoek geweest en nooit gelukt, maar dat mag nu toch geen probleem meer zijn en om die reden alleen al wil ik 'm dan eindelijk 'ns horen.

[Geplaatst door: Martijn Busink]

Oh ja, en Heeg. Op een gegeven moment had ie z'n quotum voor 'Zappaesque' ruimschoots overschreden en werd ie ineens 'volwassen'. Toen was ie me kwijt. :)

[Geplaatst door: Jan Willem]

Mooi beschreven! Vivid en Time's Up prijken hier ook in de kast...en nu je het er weer over hebt heb ik ineens een enorme goesting ze weer te draaien.

[Geplaatst door: Martijn]

Dat koude heeft nu ik naar Information Overload luister ook te maken met de productie. Time's Up zit net op de overgang van die holle jarentachtigproductie naar het organischere jarennegentiggeluid en is duidelijk meer van het eerst. Gelukkig hebben Rick Rubin, Chris Goss en Terry Date dat de nek omgedraaid.

[Geplaatst door: Martijn Busink]

"niet zo'n typische jazzcat" = "geen typische Shrapnell cat".

Die Defunkt is wel kicke trwns.

[Geplaatst door: Jan Willem]

"Dat het vier donkere mannen waren die zo hard aan het rocken waren deed me weinig,"...."het swingde duidelijk meer dan 99% van alle andere rockbands, dat wel"...had zo een Hans Teeuwen grap kunnen zijn :-)

[Geplaatst door: Thijs]

Ik heb precies hetzelfde wat betreft Vivid en Time's Up, ga nu liever voor de eerste (inderdaad ook ik via Mick Wall geïntroduceerd met de clips van Middle Man en Cult of Personality), maar was destijds helemaal wild van die laatste. Met m'n eerste echte bandje speelden we zowel Type, Solace of You als Love Rears Its Ugly Head! Ik kreeg zelfs de hele band mee naar een drumclinic van Calhoun in Den Bosch :p Ook ik zat wel een beetje in de jazz en funk destijds, dus heb ook braaf Defunkt gechecked, het titelloze debuut, maar ja Thermonuclear Sweat was idd altijd de ook voor mij onbereikbare Heilige Graal waar iedereen het steeds over leek te hebben, ga er ook eens achteraan. Ik zag LC twee jaar terug voor het eerst live en toen viel het me erg tegen (teveel gepiel en vond met name Glover nogal insufferable), maar ik was blijkbaar de enige in de zaal, dus dat zal meer aan mij hebben gelegen dan de band zelf, vermoed ik.

[Geplaatst door: Thijs]

Terry Date staat mij trouwens niet bij als bij uitstek iemand van de organische warme producties, Pantera en Prong zijn juist extreem klinisch (maar niet op een jaren tachtig manier idd) en zie bv. ook het verschil tussen zijn productie van Uncle Anesthesia en Don "Mr. Fuzzy" Flemings Sweet Oblivion. Heb me Date overigens altijd voorgesteld als een kruising tussen Vinnie Paul en Gene Hoglan, big fat fuck met een bandana zeg maar, maar valt dat even tegen ;) http://en.wikipedia.org/wiki/Terry_Date

[Geplaatst door: Thijs]

Voor de liefhebberts:

http://www.sanpasquale.net/2009/12/defunkt-defunkt-thermonuclear-sweat.html

[Geplaatst door: Thijs]

Ik zag Living Colour trouwens al wel tijdens hun hoogtijdagen bedenk ik me nu, op mijn eerste en enige Pinkpop in 1991, met Primus o.a. die toen volgens mij met de helicopter ook nog naar Dynamo vlogen dezelfde dag. En heads up (kennen we die nog, metalfunkateers?) voor de Defunkt reminder, Martijn B., dikke dikke shit nog steeds hoor: "I'm a faceless nigga from the streets" :D

[Geplaatst door: Martijn Busink]

Love Rears Its Ugly Head heb ik ook net iets te vaak van coverbandjes gehoord, hoewel ik er geen haat jegens koester zoals die tegen Alive heb ontwikkeld.

Ik heb Living Colour in Vredenburg gezien, voorafgegaan door een vreselijk Stereo MC's optreden, alhoewel ik denk dat ze ook van het podium afgekegeld zijn door het nogal rockistische publiek wat sowieso weinig met hip hop op had. Maar 't is moeilijk te zeggen, want ik hield wel van hip hop maar was toch blij dat ze hun set niet hebben kunnen afmaken.

[Geplaatst door: Martijn Busink]

En ja, die Defunkt valt ook errug goed hier. Hele dikke shit. Die eerste had ik idd (op cassette) maar die heb ik ook al 20 jaar niet meer gehoord denk ik.

[Geplaatst door: Thijs]

Yep, wederom idem dito :) Ontdek zojuist een filmpje van *Joe Bowie & mij*, twee jaar geleden op Haarlem Jazz; Spot De Metalhead: http://www.youtube.com/watch?v=-QmeJCAUZMI

[Geplaatst door: clismo]

O, was jij ook zo'n plastic beker-gooier, Busink? Ik vond het wel jammer dat de Stereo MC's er zo snel de brui aan gaven, alhoewel het natuurlijk wel weer stoer was om meegemaakt te hebben. Tijdens dat Vredenburg concert vond ik Glover vooral heel irritant de grote ster uithangen. Ik was ook wel een beetje klaar met de muziek. Nooit meer naar geluisterd. (Ik had die eerste twee gelukkig op bandje.) Bij de RHCP ging dat net zo.

[Geplaatst door: OMC]

Ach ja, Living Colour, de eerste vond ik erg leuk, tweede keek ik erg naar uit, werd heel enthousiast van de opener en heb toen een tijd heel mijn best gedaan om te denken dat het goed was. Kortom, ik ben afgehaakt. :)

Stereo MC's hebben zich later glorieus gerevancheerd ten tijde van Connected & Paradiso. Broehah, wat was dat goed.

[Geplaatst door: clismo]

(Ten tijde van dat debuutalbum vond ik ze ook helemaal biek. Dat concert op Parkpop was geweldig.)

[Geplaatst door: Martijn Busink]

Nee, ik heb geen bekers gegooid en ik vond het ook niet netjes, alleen wel blij dat het afgelopen was na drie of vier identieke nummers. :)

Altijd een hekel aan gehouden, die Stereo MC's. Kregen ze later zelfs nog zo'n hit. >:[

[Geplaatst door: bas]

defunkt heb ik nooit gehoord, maar ik was dan ook geen funky dude.

op die live opnames van living colour in de tegenwoordige tijd vind ik er werkelijk geen fluit meer aan. type verkrachten ze op gruwelijke wijze door veel te snel te spelen en de riff van alle subtiliteiten te ontdoen totdat er alleen nog maar een brei van distortion overblijft.

en de stereo mc's heb ik ook altijd een hekel aan gehad.

oh ja, ik zag ik die wiki-lijst van terry date dat deftones vorig jaar ook iets hebben uitgebracht; heeft iemand daar iets van gehoord?

[Geplaatst door: Jan Willem]

volgens mij hebben ze niets uitgebracht...