100/00 Hoofdstuk 10

Als Mozes kom ik met tien wetten gebeiteld in bits van de berg. De nummer 1 kon je natuurlijk van mijlen veraf aan zien komen.

"Thank you and goodnight!"

1 Daft Punk – Discovery (2001)

Que la musique soit un langage, à la fois intelligible et intraduisible, fait de la musique elle-même le suprême mystère des sciences de l'homme, celui contre lequel elles butent et qui garde la clé de leur progrès

    Claude Lévi-Strauss

Aan het einde van Arthur C. Clarke’s 2010: Odyssey Two wordt de planeet Jupiter getransformeerd tot een ster. Wat mij betreft heerst Discovery over het muzikale landschap als die tweede zon. Het is acht jaar later ook een plaat uit een ander tijdperk. Hij kwam een week uit voordat ik vader werd en behoort, ik kan er toch niet omheen, tot een blijere pre-“9/11 & andersoortige rotzooi” periode. Ook wat betreft de plaats die muziek in mijn leven opeiste voelt het als plaat uit een andere wereld. Ik fietste rond de releasedatum elke dag braaf naar GET om te kijken of hij al was gearriveerd. GET bestaat niet meer en zulke obsessieve tochten maak ik allang niet meer.

Wat valt er nog over een plaat te zeggen die je hele wezen is ingedraaid/ingesleten, eerst door mijzelf daarna nog eens door mijn dochters die fan werden van “de blauwe mensen”? Discovery beschikt, denk ik, over de beste aftrap-in-drieën sinds Doolittle. De Olympische pracht van ‘One More Time’ die overgaat in ‘Aerodynamic’ met de destijds even shockerende als briljante Eddie Van Halen solo, dat weer transformeert in de bizarre superpop van ‘Digital Love’. Onweerstaanbaar, groots en compleet onvoorspelbaar. En dan ben je pas drie tracks ver. Zelf ben ik altijd gecharmeerd van drie andere momenten: de plagerige herhaling van ‘Superheroes’ die de muziek laat opstijgen, ‘Nightvision’ als de geconcentreerde versie van 10cc’s ‘I’m Not In Love’ en de even barokke als emotionele disco van ‘Veridis Quo’. Maar hoe dan ook, Discovery is een geheel, ondeelbaar (die animé is een welhaast logisch gevolg geweest.) De structuur van een klassieker. Toen ik een paar jaar geleden werd gevraagd mijn top-10 aller tijden aan te dragen was dit het album uit de 00’s dat tussen Loveless, Starsailor en Hounds of Love mocht plaatsnemen. Niet slecht voor twee robots.

 

2 Joy Zipper – American Whip (2004)

Het blijft heerlijk als je verrast wordt, niet het idee hebt dat je voor jezelf platgetreden paden naar de toekomst braaf bewandeld. Zo gebeurde het dus toen Ariën bijna achteloos in zijn weeklijst iets over Joy Zipper schreef, een band waar ik nog nooit van had gehoord. Martijn had ze voor Kindamuzik al lang en breed in een liverecensie afgekraakt (behalve de bevallige Tabitha) maar dat had ik toen nog niet gelezen. Liefde op het eerste gehoor en hoe wreed was het vervolgens dat het album er bijna een jaar over deed om eindelijk te worden uitgebracht (label over de kop). Gelukkig kwam alles goed en kan ik nog een keer uit eigen werk samplen:

“Onvermijdelijk komen we dan terecht bij de stem van Tabitha Tindale. Een onmiskenbaar Amerikaanse stem, waar je je hoofd over kan breken wanneer je deze tracht te ontleden. Want waarom is de manier waarop klanken haar mond verlaten nu juist zo godvergeten erotisch, welke accenten, hint van nasaliteit, gruis van stembanden vormen die bijna ongemakkelijk fysieke nabijheid die haar stem karakteriseert? En als dat niet genoeg is bezit ze ook nog de beste woordeloze oeh/aah-zang sinds Belinda Butcher. Haar Shields, Cafiso, mag dan relatief iets minder spectaculair klinken, zijn dromerige stem (moeiteloos, schaduwen van melancholie) leent zich perfect voor slepende liedjes als 'Dosed and Became Invisible' en vloeit bovendien heerlijk samen met die van zijn geliefde.

Dit is dan eindelijk die plaat in 2004 waar niemand om heen zou moeten kunnen, een plaat die genrevoorliefdes tijdelijk transcendeert en waarvan de moeite om hem te vinden zich oneindig laat terugbetalen. Een plaat voor geliefden, voor dopers, voor diegenen die geloven in een parallel Amerika (de dagdroom natie in plaats van de opgefokte sportschool natie), een muziek met de overrompelende kracht van verlangen, de perifere rillingen van onbehagen in het drugsbewustzijn die vervolgens wegsmelten als hij/zij fluistert dat je de mooiste, de beste, de coolste bent.”

3 Felix Da Housecat – Kittenz and Thee Glitz (2001)

Zowel Electro- als Technosnobs gooien hun handen nu waarschijnlijk vol afschuw in de lucht. Pech voor ze.Toen het immens populaire ‘Silver Screen (Shower Scene)’ verscheen was meteen duidelijk dat hier iets aan de hand was. Maar wat? Het antwoord kwam een jaar later met Kittenz and Thee Glitz, dat de Chicago house veteraan met een uitgelezen collectief in elkaar zette. Felix frontload dat nummer niet, hoeft niet want hij heeft nog veel beter in huis. Zoveel is duidelijk wanneer ‘Harlot’ het album met een belachelijk goede italo-riff lanceert. Daarna is er ook geen houden aan, juweeltje na juweeltje, met steeds een spanningsveld tussen melancholie en megacool, het mooist op ‘Madame Hollywood’ waarin Miss Kittin de onsterfelijke woorden zingt “Sex, drugs & rock ’n roll/It’s over/ It’s over/ I decide it’s over.” Zoals ik het zie is Kittenz and Thee Glitz grotendeels een ode aan de Europese dansmuziek van de begin jaren tachtig, de driehoek Parijs – München – Rimini, met een vleugje Chicago voor wat eigentijdse body. Het startschot en tegelijkertijd meesterwerk van Electroclash. De hele blije, extatische, wonderbaarlijke, duistere danservaring gevangen in een prachtige zilveren schijf.

4 Luomo – The Present Lover (2003)

Mijn plaat van het jaar 2003, een van de kruistochten waar ik aan heb deelgenomen toen ik daar nog de geestdrift voor bezat. Uit de epische Kindamuzik recensie:

“Dan is er de ruimte. Het mag niet verwonderen dat iemand die gebruik maakt van dub in zijn muziek het spel met ruimte aangaat. Eén van de mogelijke definities van dub zou immers kunnen luiden: het scheppen van ruimte met muziek. The Present Lover ademt. Uit het luchtledige van het digitale domein ontstaat een ruimtelijkheid waarin klanken met ongekende bewegingsvrijheid kunnen bewegen, zoekend naar de perfecte plek in het geluidsspectrum om in volle glorie te kunnen schijnen en vervolgens met subtiele echo-effecten ontleed te worden en te verdwijnen. Het is een vorm van magie die Luomo met overweldigende zelfverzekerdheid en oog voor detail uitvoert waardoor je als luisteraar een drang voelt om in deze "poëzie van ruimte" (Bachelard) te wonen, dat wil zeggen The Present Lover vraagt om een prominente plaats in je dagelijks bestaan.”

Nu nog steeds een glorieuze studie naar liefdesperikelen met fantastische baslijnen.

5 Michael Mayer – Immer (2002)

Mooie mixen? Ik heb er zoveel gehoord de afgelopen jaren. De Resident Advisor mix van Joris Voorn, Villalobos op Awakenings, Donato Dozzy’s  mnml ssgs dubbelmix. Muziek die niet op een glimmende of zwarte drager is geperst en dus hier niet gecanoniseerd kan worden. En zo wordt Immer van Michael Mayer de mix-cd van het decennium. De introductie is eigenlijk oneerlijk want Immer staat op eigen benen, het was gewoon de juist plaat op het juiste moment, of eigenlijk de plaat die het moment ving. Ik heb het herhaaldelijk een lenteplaat genoemd, zo klinkt hij nou eenmaal, alsof de muziek wakker wordt en langzaam begint te bloeien. Maar ook een lente op de manier dat het een nieuwe cyclus in house aankondigt. Dat zou op een gegeven moment de sticker minimal opgeplakt krijgen en dat voelt achteraf bekeken natuurlijk teveel als een reductie. Er wordt met Immer meer een visie neergezet van een eigen muziek, een ware vorm van Duitse house, je zou kunnen zeggen de Romantiek van House wordt ingeluid (het is toch een beetje muziek voor tengere, bleke, mooie jongens met lang haar en dichtbundels in hun jaszak.) Afijn, technisch houdt Mayer het eenvoudig, hij gaat voor de opbouw met lange overgangen, de Autobahn manier van mixen. Dan na de knipoog naar Mahler (‘Perfect Lovers’) is er nog een prachtige coda van drie tracks die me altijd blijft verbazen, een laatste afslag naar de tunnel/nacht, dat moment van vermoeidheid en openbaring. Immer, dat is een levensstijl.

6 Dopplereffekt – Linear Accelerator (2003)

Monumentaal. Een plaat met twee gezichten, een meer electro/ Kraftwerk en de ander, ja wat daar over te zeggen? Droog zou je nog kunnen zeggen dat Dopplereffekt het Tangerine Dream model bestudeert en in plaats van de kosmos in te schieten, juist richting het allerkleinste gaat, de magische wereld van de quantummechanica. Maar Dopplereffekt veegt alle sporen van menselijkheid (melodie) waar Tangerine Dream nog op wilde terugvallen, uit. Dit is machinemuziek in zijn meest pure verschijning. Of eigenlijk niet, het is alsof je met een gigantische stethoscoop naar de basis van de realiteit luistert. Briljant idee en ook nog eens succesvol uitgevoerd. Uniek en niet te herhalen (ook door Dopplereffekt zelf niet.)

 

7 Gus Gus – Attention (2002)

Dit krijg je als IJslanders ecstasy slikken…een van de beste houseplaten ooit dus. Ze snappen het gewoon maar geven er op subtiele wijze een eigen draai aan die ik muzikaal nooit heb weten te ontcijferen. Nu ik er weer naar luister is het wellicht iets meer "muzikantenmuziek", wat dat ook mogen betekenen (het zit vol fantastische foefjes, die nooit opschepperig zijn en ze hebben duidelijk het Grote Boek der Acid Baslijnen uit hun hoofd geleerd. ) Tekstueel is dit een ode aan lust en liefde. “I still have last night in my body” zingt Earth op ‘David’. Geen Engelsman die dat zou zingen en toch is het van een mysterieus poëtische kracht. Het fenomenale ‘Desire’ zie ik altijd graag als een gezongen antwoord op de gelijknamige track van Carl Craig, opperbeste lover’s techno. ‘Call of the Wild’ is een prachtige cover van het Jimi Tenor lied waaraan hij zelf gezellig meedoet en dat naadloos past in het wellustige thema. ‘Detention’ is een van mijn favoriete ambientstukken ooit, het weet precies die ijskoud-ochtendgloren preset op de synth van dienst ten volste te benutten. Daarna weer los in de disco om zo een perfecte plaat af te sluiten.

08 Boredoms – Vision Creation Newsun (2000)

Zowaar mijn eerste Kindamuzik recensie: “niets minder dan de hergeboorte van rock”, ja , je moet toch een visitekaartje afgeven. Maar er zit wel wat in. Deze plaat had net zo goed So Duits kunnen heten, want het is de definitieve krautrockpuzzel waarin alle stukjes NEU! Can, Faust, Amon Düül II, Popul Vuh en Kraftwerk naadloos in elkaar passen. En het heeft ook nog een hoog Also Sprach Zarathustra gehalte die hele ode aan de zon. Mooiste moment is de versnelling in deel 4, wanneer de trommelaars compleet los gaan en die belachelijke gitaarsolo er overheen gaat. Een perfecte psychedelische plaat met van die cruciale pieken en dalen. Wie had ooit gedacht dat die recalcitrante schreeuwlelijkerds dit in zich hadden?

9 Scott Walker – The Drift (2006)

Dat had niemand aan het begin van het decennium kunnen voorspellen toch? Een Scott Walker album. Vol radicale shit. Prachtig dat het dan toch gebeurt. Eigenlijk een soort slo-mo black metal plaat, Penderecki pop, aangestuurd door de geaffecteerde/theatrale stem van Walker. Je moet er van houden, geef ik eerlijk toe, maar alle reële gevaren van ridiculisering houden hem niet tegen. Dat is moed of waanzin. Verder een beetje hetzelfde verhaal als Dopplereffekt: een volstrekt unieke plaat, experimenteel en inkzwart. Met onnavolgbare teksten die nog het meest lijken op de manisch-depressieve pennenvruchten van een dandy seriemoordenaar. En Donald Duck als crackroker komt op het laatst ook nog langs. Zo’n plaat ja.

10 Air – 10.000 Hz Legend (2001)

Jaren lang een gegarandeerde top-10 plaat toen bij het opstellen van de lijst er net buiten (vanwege devaluatie dankzij mindere albums erna?) maar toen ik hem weer opzette ging ik halverwege ‘Radian’ toch om, wat een briljant moment is dat toch als die akoestische gitaar erin komt. Dus ere wie ere toekomt. Bovendien een van de meest gedraaide platen van de afgelopen tien jaar. Een onbegrepen meesterwerk, want na juichende recensies in The Face (RIP) en NME kwam het azijn over prog. Maar inderdaad prog, heb je er een probleem mee? De vruchtbare grond van prog met daarin zorgvuldig geplante melodieën die op de meest onverwachte momenten tot bloei komen. Uiteindelijk gaat het helemaal los in ‘Don’t Be Light’, een soort ‘Threnody for Trans Europa Express’ inclusief sublieme gitaarsolo’s.

OMC has left the building

Comments

[Geplaatst door: Ludo]

mooi, mooi, vandaag weer eens voor het eerst in jaren 10.000 Hz Legend geluisterd, kan me nog goed de teleurstelling toen die uitkwam herinneren. Te moeilijk voor de gemiddelde Air-fan, die ik ook toen nog was. En ja het is eigenlijk wel een leuke plaat. Als ik dat hese robotstemmetje in How Does It Feel nog altijd brrr.

[Geplaatst door: OMC]

Die nieuwste Air had ik trouwens bijna niet beluisterd na de dalende lijn sinds Hz maar die valt erg mee (helaas wel erg gefrontload.)

[Geplaatst door: willem]

"De nummer 1 kon je natuurlijk van mijlen veraf aan zien komen"

Lichtjaren veraf...

Draaide _Joy Zipper_ vorige week en wist dat-ie in je top10 voorbij zou komen. Air, Luomo & Mayer had ik ook goed. Scott, Boredoms en Felix wel top100 maar niet noodzakelijkerwijs zo hoog. De andere twee ken ik niet.

It's been a fun trip/read down memory road. Is dit serieus 't laatste Subs-stuk van jouw hand?

Bij deze groet ik u met een wegstervend "Bis! Bis! Bis!"

[Geplaatst door: OMC]

"Is dit serieus 't laatste Subs-stuk van jouw hand?"

Dat is helemaal correct. :) Zeker een fun trip. Ik ben blijf natuurlijk op het forum rondhangen.

[Geplaatst door: Vincent]

kan de top 10 wel pruimen, maar ik begrijp echt niet wat je in caroline kitten ziet (ze staat toch drie keer in de top 100). ik vind alles wat ze heeft gedaan nu al erg gedateerd. en ja, the present lover heb ik nooit iets gevonden, maar dat is smaak. het ontbreken van burial is natuurlijk geschiedenisvervalsing en dus onvergeeflijk.

maar kom: waarom niet eindigen bij de subs met een ultrasubejectieve 100... klinkt logisch.

[Geplaatst door: OMC]

Ik zie er niets in, maar ze klinkt fantastisch. :) De ene zijn "gedateerd" is de ander zijn "tijdloos". ;)

Was benieuwd wanneer iemand Burial ter sprake zou brengen. Die tweede vond ik bij uitkomen inderdaad fantastisch, maar ik kwam er maar niet toe om hem aan te schaffen, blijkbaar was hij toch niet zo onontkoombaar (die twostep ritmes zit ik sowieso niet meer op te wachten, wat is dat toch oervervelend.)

[Geplaatst door: OMC]

Kan nu wel toegeven dat ik een plaat ben vergeten: Vocalcity van Luomo. Was er totaal van overtuigd dat hij uit 1999 is. Nou ja, The Present Lover is toch beter maar beschouw dat dan maar als nummer 101. ;)

[Geplaatst door: Silas]

Zit me net te bedenken dat er binnen house/techno geen goede schrijvers meer over zijn (voor zover ik weet). Ronan, Philip Sherburne, Tim Finney en anderen zijn of gestopt of niet boeiend meer om te volgen. En nu dus ook OMC helaas. Alleen mnml ssg blijven over, maar die kunnen niet schrijven.
Bedankt in ieder geval, Droommachine wees me de weg naar house.