De Subjectivisten

Martijns 50 beste van '00-'08: 11-1

De ontknoping, met als conclusie dat ik een demoon ben die van rock-'n-roll houdt.

 The Chronics - Make You Move (Bad Afro, 2001)

The Chronics - Soulshaker (Bad Afro, 2000)
De meest obscure band uit deze lijst waarschijnlijk. Deze vier Zweden uit Umeå maakt in korte periode twee platen die weinig reuring veroorzaakten, kwamen naar mijn weten nooit naar Nederland om op te treden en verdwenen uiteindelijk volkomen in de obscuriteit (probeer ze maar eens te googlen.) Wie er weinig bijzonders aan hoort, moet ik objectief gelijk geven. Maar dat is juist de kracht van The Chronics: die simpele garagerockliedjes met een toef soul klinken alsof ze er altijd al geweest zijn. Ze zijn op elk moment van de dag te beluisteren en altijd word ik er dan weer vrolijk van. En dat is toch maar heel weinig platen gegeven.

Twitteren op je Weblog

Twitteren is het woord van 2009. Terecht zou ik zeggen. Ik doe het zelf niet, maar ik praat er wel de hele dag over. Vooral bekende mensen weten er wel raad mee, maar onderschat de moderne popjournalist ook niet. Lange tijd vroeg ik me af waarom ik geen nieuwe entries op muziekblogs meer las, maar nu weet ik het antwoord: deze (ex-)bloggers twitteren nu met elkaar, dag en nacht.

100/00 Hoofdstuk 9

We naderen het eind. De laatste ongenummerde platen. Veel hoofdbrekens.

Het schaduwkabinet: week 48 - 2009

Daar waar Jan-Peter het helemaal niet heeft, heeft Ralf het helemaal in Europa. En nu rap click clacken naar onze lijstjes uit het:


We luisterden naar: Neil Young, Method Of Defiance, Death Cube K en Luciano Cilio. En keken naar: Dexter, Rudo Y Cursi en Parque Via.

Antichrist (Lars von Trier, 2009)

Ik vond The idiots een goede film. Verder beschouw ik mezelf een Von Trier-hater. Dat gesol met die vrouwen in Breaking the waves, Dancer in the dark en Dogville! Mijn grootste bezwaar is dat deze films een ondraaglijk leed opvoeren (een opofferingsgezinde vrouw wordt het leven onmogelijk gemaakt) waar ik geen moment in meega, hoe bijbels en fundamenteel menselijk de aangeroerde thema’s ook zijn. Als je urenlang op een konijntje inhakt, dan is dat zielig, en provocerend, maar gewoon niet zo boeiend. Eerst gaat het op mijn zenuwen werken, en vervolgens word ik geïrriteerd. Het leed is me te bedacht en te drammerig, en wordt daardoor gevoelloos. Ik heb nooit het gevoel gehad dat Von Trier met me probeerde te communiceren.

100/00 Hoofdstuk 8

Muziekkrant OOR is toch eerder klaar met die 100. Man, heb ik mijn vinger niet op de pols van muziekminnend Nederland. Hier nog wat bewijs.

Het schaduwkabinet: week 47 - 2009

Poederbrieven vinden we zooooo 2006. Waar we onze neuzen ook niet voor ophalen zijn onze lijstjes uit het:


We luisterden naar: Deerhunter, Atlas Sound, Jessica Pavone, Cindytalk, Yello, Soap&Skin, Alela Diane & Alina Hardin, Atesh & Venera, Ikadem Orkestar, Коста Колев, Христина Лютова en Kayno Yesno Slonce. En keken naar: The Brothers Bloom en Buffy The Vampire Slayer (4e seizoen, mind you!).

Martijns 50 beste van '00-'08: 12-20

Om logistieke redenen in aflevering vier maar negen platen.

The Von Bondies - Lack Of Communication (Sympathy for the Record Industry, 2001)
Bekend verhaal: Jack White produceert album voor bevriende band uit Detroit en neemt de bevriende band mee op de White Blood Cells tour. Bevriende band maakt indruk en mag contract tekenen bij groot label. Waarop de zanger van de bevriende band last krijgt van grootheidswaanzin en verklaart dat het debuut waardeloos is en dat White de productie heeft verneukt. Waarop Jack White de betreffende zanger een klap voor zijn kanis verkoopt en de bevriende band geen bevriende band meer is. Ondertussen is Jack White nog steeds een wereldster en heeft de bevriende band nooit meer het niveau van dat debuut gehaald, zowel qua productie als qua composities. Want voor hij probeerde rijk en beroemd te worden met britpopdeuntjes als 'C'mon C'mon', schreef Jason Stollsteimer met Lack of Communication de ultieme Detroit rockplaat. Voortgestuwd door meesterroffellaar Don Plum en de simpele baslijnen van Carrie Smith, de bassende natuurkundige, zong hij, nee, huilde hij op zijn knieën met feedbackend gitaren songs over (verloren) kalverliefde. Waarbij Stollsteimer zich dan wel vaker als de breker van harten opstelde dan als slachtoffer: "I know where your girl was last night / She didn't put up too much of a fight." Dat laatste zei White ook.

100/00 Hoofdstuk 7

Terwijl mijn jongste dochter de rest van het huis terroriseert met Gummy Bear, probeert vaders nog een terugblik te formuleren naar de afgelopen tien jaar. Deze week gesmolten dub, twee electroclash klassiekers, en vooruitstrevende pop.

Het schaduwkabinet: week 46 - 2009

Uitgeholde pompoenen en griezelen zijn natuurlijk echt ons ding. In nasleep daarvan wachten we al die vals zingende kindjes morgen met honkbalknuppels op. Echt om van te snoepen zijn onze lijstjes uit het:


We luisterden naar: Marc Ribot, The Residents, Portico Quartet, Helios, Mint Julep, Le Lendemain, Greg Haines, Circle en Mayor Hawthorne. En keken naar: Synecdoche, New York. En lazen ook nog eens: John Zorn.