Ik moet na het zien van Death Proof besloten hebben maar geen nieuwe Tarantino-films meer te gaan kijken. Wat me aan die film opviel is dat Tarantino zonder het te weten zichzelf volledig aan het belachelijk maken was, zonder het zelf door te hebben. Met de meest moderne middelen een goedkoop derderangs prentje schieten, rara wat klopt hier niet? En dat was nog niet het ergste. Want wat je een filmmaker als Von Trier kunt verwijten (opdringerig moralisme), is bij Tarantino juist een gemis. Sadistisch geweld met als bottomline dat dat nou eenmaal verkoopt. Ook hier is Tarantino slachtoffer van zijn eigen succes: hij gaf volmondig toe zich niet al te veel financiële risico's te kunnen veroorloven bij het maken van een vervolg op Death Proof. Probleem is dat het publiek krijgt wat het wil: meer van hetzelfde. Maar waar een filmmaker als Hanneke of Van Trier naar nieuwe, andere wegen zoekt, vraagt Tarantino naar de bekende weg. Alleen bij Jackie Brown was ik overtuigd dat Tarantino meer was dan een vuige schreeuwer maar echt karakters tot leven kon roepen die meer waren dan een paar A4-tjes met ideeën. Fiction weliswaar, maar geen pulp. Quality fiction voor mijn part. Treffend dat Jackie Brown een buitenbeentje in het oeuvre van Tarantino is gebleven.
Probleem is weer Tarantino's drang naar geweld, door hemzelf volmondig toegegeven in een recent interview in Humo. Er schuilt geen Hitchcock in de man, en hij weet het. Maar hij kan het wel. De mooiste scènes zijn wat mij betreft die uit Pulp Fiction waar John Travolta Uma Thurman mee uit eten neemt. Ongemakkelijk zitten ze tegenover elkaar, je wordt er zelf ongemakkelijk van bij het kijken ernaar. Indrukwekkender dan de liters bloed die er in dit ellenlange drama vergoten worden. De grap is nu dat die liters bloed geen enkele indruk meer maken in de twee Kill Bill films. Je bent er immers aan gewend en je verwacht niet anders meer. Het zal bij de Inglourious Bastards niet anders zijn, schat ik zo in.
Zou het zo kunnen zijn dat Tarantino's karakters zo druk met schelden, vloeken en schieten dat ze gewoon geen tijd hebben om tot leven te komen (of om te overleven, for that matter)? Waar het script van Reservoir Dogs op een interessante manier met intriges doorspekt was, langzaam toewerkend naar een ongemakkelijke, onvermijdelijke en wrange climax, mis ik dat bij latere films. Ik zie alleen maar parodie en bordkartonnen karakters. Tarantino is te lang als grote belofte beschouwd, maar Tarantino heeft dit niet kunnen of willen waarmaken. Wat rest is vlug vermaak. En een mooie soundtrack, dat dan weer wel.
door EvR
"Er schuilt geen Hitchcock in de man, en hij weet het."
Wil hij ook niet (denk ik ). Een Brian De Palma, met humor die veel te veel films heeft gekeken, zou ik meer aan denken. :)
[Waar komt trouwens die mythe van Pulp Fiction als het summum van de gewelddadige film vandaan? Gaan, tenzij ik me vergis, acht mensen in dood (waarvan twee "verteld", twee even snel ("Flock of Seagulls" en Travolta.) Veel bloediger en sadistischer uit datzelfde jaar is La Reine Margot, maar daar hoor je dan weer niemand over (prima film trouwens :)]
Geplaatst door: OMC | 30-9-09 om 22:05
Jackie Brown is ook de enige die op een min of meer literair boek is gebaseerd, geloof ik. Vandaar de diepgang zullen we maar zeggen.
Geplaatst door: Ludo | 1-10-09 om 10:10
Tarantino's films draaien meestal om een (sadistische) wraak thema. Net als veel westerns en pulpfilms. Wraak is natuurlijk heel politiek incorrect anno 2009, maar wel een menselijke emotie. Tarantino speelt daar mee.
Verder gaat Tarantino om het audiovisueel spektakel. Karakters en plot zijn daaraan ondergeschikt. Kill Bill is in dat opzicht zelfs vrij radicaal te noemen, omdat de eenheid van vorm werd losgelaten om elke scene in de sfeer te zetten die bij die scene past.
Geplaatst door: Martijn | 1-10-09 om 20:50
Zelden ben ik het zo oneens met je geweest als nu. Ik ben juist voor het eerst door Inglorious Basterds geraakt, op allerlei niveau's, door dit demonische genie.
Op grond van de preview had ik eigenlijk geen zin meer in funky bloedballetten, getoonzet op obscure seventies surf en soulhits die dan vervolgens verplichte kost worden op studentenfeestjes. Maar wat ben ik blij dat ik mijn vooroordeel toch even heb gewogen met de film in kwestie.
Dit is met ruime afstand de beste film die ik in jaren zag, en op dit moment kom ik bijna in de verleiding hem zelfs beter dan Pulp Fiction te noemen.
Voor het eerst komt Tarantino niet alleen met meer diepgang dan ooit (zoals gebruikelijk dwars door alle kolder ontspint zich een alternative history die dagen na bezichtiging van de film nog door het hoofd blijft spoken), maar ook met een superieure spelregie (om er maar twee te noemen: de openingsscene en de kelderscene, sorrie hoor maar dit vergt een absolute topregisseur om dit zo neer te zetten en te verfilmen).
Die ss officier verdient trouwens minstens een oscar, maar dat zou wel heel saillant zijn als Hollywood een SS officier gaat lauweren. Maar wat een ongelofelijk prestatie zet deze mij voorheen onbekende acteur neer! huiveringwekkend goed, echt van het kaliber Klaus Maria Brandauer in Mefisto. Het moment dat deze kille moordenaar in huilsnikken uitbarst op de receptie aan het eind: dat is klassieke filmkunst: door acteerwerk en superieure cameravoering wordt de kijker verleid, nee meer dan dat: krijgt de kijker zoiets als een rudimentaire vorm van sympathie voor een ongenadig kille ss officier. Hier raakt pure filmkunst de beste literatuur, want zij veroorzaakt begrip voor uithoeken in de menselijke geest waar je liever overheen wil kijken.
Nog zoiets fraais: de totale beheersing van zijn materiaal: de rust die hij zichzelf toestaat in scene's en algehele opbouw, zonder dat dit een moment de spanning teniet doet. Het volledig dichtgetimmerde en toch keelsnoerend spannende scenario, waarin de kijker een weerloze speelbal is in de handen van tovenaarsleerling Tarantino.
Ik echt ben zwaar onder de indruk van deze althans voor mij zeer verrassende ontwikkeling in het werk van Tarantino. Ik had dit soort brille, genie, wit en volmaakte vormbeheersing nooit meer verwacht van Hollywood wonderkid number one. Ik vind het ook spreken voor het Hollywoodsysteem dat het dit soort artistiek volkomen overtuigende blockbusters nog stees mogelijk maakt.
Van de weeromstuit een dag later de twee delen Kill Bill opnieuw bekeken, opnieuw, ditmaal op dvd met een Utrechtse vriend. Vreemd genoeg vond ik ze de tweede keer stukken beter. Ik probeerde te achterhalen waar mijn eerdere negatieve oordeel van dit tweeluik vandaan kwam: dat bleek die ene walgelijke scene met Buck te zijn. Maar nu zag ik pas hoezeer deze film 1 langgerekte ode aan de sterke vrouw is! Met Uma als muze ontvouwt Tarantino een aartsdonkere visie op het fenomeen man, maar in the end is de vrouw de heldin...
Geplaatst door: jair tchong | 4-10-09 om 14:51