Teufelswerk

Wat heeft de Meester der Duisternis de dansveteraan uit Beieren ingefluisterd dat zijn nieuwe dubbelalbum zo goed is? Waarschijnlijk "ga zo door" want DJ Hell stelt zelden teleur. De man is techno.

Een album met zo’n mooie titel dat je er geen voor je stuk hoeft te verzinnen. DJ Hell – Teufelswerk. Een dubbelalbum dat er toe doet, een album dat er toe doet. Na zijn uniek rauwe NY Muscle album (2004) is DJ weer voor Hell geplaatst en dat heeft de man na een zoekende periode weer zijn identiteit teruggeven. Gedeeltelijk een verklaring van intentie: het gaat om techno. Maar techno met twee gezichten. De eerste cd is techno-techno, dat wil zeggen dansmuziek, geen frivoliteiten, gewoon superieure dansmuziek en wel op zo’n niveau dat tijdens beluistering de gedachte in mij opkomt dat DJ Hell de enige is die techno in zijn wezen doorgrond, de Boeddha van techno. Techno, altijd hetzelfde, altijd anders.

We moeten het natuurlijk hebben over zijn vocalisten. Ik zette de cd zonder al teveel nadenken op en herkende pas na tweede beluistering Bryan Ferry op opener ‘U Can Dance’, gewoonweg omdat ik zijn stem niet verwachtte in deze context. Een winnende combinatie, Ferry kan moeiteloos over zijn “mambo’s talking” mijmeren als in zijn beste Bête Noire momenten, een korte blik in wat klinkt als een logische reductie van de Roxy/Ferry “het-feest-is-over”-sound. ‘The DJ’ is de tweede samenwerking met P.Diddy en het werkt zowaar. P.Diddy die zich in een monoloog openbaart als connaisseur van de fijnere undergroundtechno esthetiek en ethiek zoals gesymboliseerd door “the 20-minute version”. Ongeloofwaardig misschien maar wel precies de sfeer, de habitat oproept waar DJ Hell al meer dan twintig jaar in functioneert. De rest wordt overgelaten aan de vocoder die zich ontfermt over verschillende acid, electro en techno tracks. Allemaal sterk, modern en eigenzinnig.

Nu heeft Hell gesuggereerd dat hij deze eerste cd met de titel Night nodig had omdat anders niemand de tweede door krautrock geïnspireerde cd Day als losstaand album zou kopen. Daar doet hij eigenlijk beide platen tekort mee, de tweede cd is hoogstens wat minder direct. Een plaat waarvan je ook onwillekeurig verwacht dat hij als droom/hobbyproject gedoemd is om te mislukken. Zelf hoor ik Can en NEU! er niet aan af, hoogstens lichte schaduwen van Faust in een soort The Faust Tapes continue collage manier. Krautrock is hier meer een benaming voor de vermenging van electronica en organische geluiden, wat ik zelf niet een bijster interessant onderscheid vind, een akoestische gitaar is ook maar een machine en een computer kan zonder een mens geen muziek maken. Het is techno niet als functionele muziek maar als kosmische muziek, schijnbaar doelloos, hypothetische muziek, plattegronden voor de toekomst. Hell liet in een interview Dark Side of the Moon als verwijzing vallen en ik snap wat hij bedoeld. Kant A van dat vaak ten onrechte afgezeken album is een van de Geboortes van Techno en een model waar nog veel uit is te halen zonder het letterlijk te kopiëren. Samen met Christian Prommer, Peter Kruder en Roberto Di Gioia overspeelt Hell zijn hand niet door voor de 78 minuten te gaan maar het op een bijna ouderwetse 45 minuten te houden. Hell heeft altijd een radar voor trends-die-bijna-komen-gaan gehad en Day past opvallend goed in het Donato Dozzy geluid van slow motion trance-zonder-regels waarvan nog niet helemaal duidelijk is of het teveel is gebonden aan uitzonderlijke producers/DJs om echt genoeg “gewicht” te verzamelen en zoiets te worden als Het Nieuwe Geluid. Misschien moet het dat ook helemaal niet worden. Nieuwe Geluiden zijn gemaakt om na kortstondig gebruik te worden weggegooid. Om het nog maar een keer te herhalen: Techno is voor altijd.

Door OMC

Comments

[Geplaatst door: Hum3]

Hulde voor deze recensie...

Yep, Hell levert een statement van jewelste af. Wederom, zou ik bijna zeggen - maar nog nooit zo geconcentreerd, vitaal en veelbetekenend als op Teufelswerk.

Inderdaad, Techno voor de eeuwigheid.

Prachtplaat.

[Geplaatst door: Ludo]

zonder hier de rockist uit te willen hangen wil ik nog wel even opmerken dat toen ik de credits op Discogs bestudeerde hierbij wel de indruk kreeg dat Hell zelf niet veel uitvoerde, maar gewoon andere producers alles in elkaar heeft laten zetten. (a la DJ Tiesto)

[Geplaatst door: OMC]

Heel rockistisch inderdaad. :) Dat is al jááááren de gang van zaken in dansmuziek...het is bijna een soort conceptuele kunst weetjewel. ;) (al zal Hell inmiddels wel een knopje kunnen omdraaien.)

[Geplaatst door: Hum3]

En vergeet niet: rockers hebben ook een producer nodig om de boel af te mixen ; )

[Geplaatst door: Ludo]

ik wil 't 'm best vergeven hoor. hooguit is 't een beetje sneu voor die mannen achter de schermen. (maar goed die gaan na dit succes allemaal aan hun solo-plaatjes sleutelen)