De Subjectivisten

Het schaduwkabinet: week 18 - 2009

Na miljoenen minuten tijd geïnvesteerd te hebben zeggen we natuurlijk “ja!” tegen het “Jeugdig Subjectivisten Forum”. Voor de rest kijken we deze week met een andere bril naar de lijstjes uit het:

(tony williams, fugimundi, lee morgan, de anale fase, bas van huizen, revolting cocks, bill callahan, sophia, lhasa, thursday, 100 motown classics, shockadelica, clem snide, salah edin, 10 jaar kindamuzik, richard avedon, romeo en julia...)

This Is Not A Fugazi Article

 

 

Fugazi is al een tijdje niet meer onder de mensen. In dit artikel volgt een blik over de schouder van een nietsvermoedende concertbezoeker op weg naar huis, tijdens een koude zaterdagnacht in november 1998.

Marit Larsen live @ Paradiso

De kroonprinses van de Noorse bloemetjesjurkpop deed Paradiso aan. Maar kan haar "piepjonge" charme wel het kritische oor van liefhebber Thijs Gouwerok aan?

Schaduwkabinet: week 17 - 2009

Wij blijven wel op de antiracismetop. Nu iedereen is weggegaan, is de Iranese afvaardiging enorm nieuwsgierig naar AZ, homo’s, drugsbeleid en natuurlijk onze lijstjes uit het:

Quiz Show

Films over tv-quizzen, er zijn er niet veel, goh, het is dan ook een heel beperkt onderwerp natuurlijk. Eigenlijk lijkt er maar één mogelijkheid om er iets dramatisch interessants uit te peuren. Vals spel. De andere optie zou zijn, gaat de kandidaat winnen: ja of nee, maar dat is net zoiets als kijken naar de "real thing" op tv.

Het schaduwkabinet: week 16 - 2009

De trekvogels zijn langer onderweg door klimaatveranderingen. Geeft ons (inclusief 1 vrouw) extra tijd om nestjes lijstjes te maken voor het:

Quo Vadis, Techno?

Is het alweer april? Gebeurt er nog wat? Genoeg om eens te kijken of er grote lijnen in techno zijn te ontwaren. OMC zag voor het eerst in lange tijd zelfs de binnenkant van een cd-winkel.De meeste antwoorden komen, het hoeft inmiddels niet meer te verrassen, uit Nederland. Het is die VOC-mentaliteit!

Gomorra: Echte Napolitaanse film

De verschillende plotlijntjes in Gomorra (Matteo Garrone, 2008) zijn bekend uit talloze andere misdaadfilms: het jongetje dat het gangstervak leert, de goede man die klem komt tussen criminelen, de te onstuimige jonge honden die op brute wijze kennis maken met de gevestige orde. Zo bezien is Gomorra misschien niet een heel bijzondere film. Het is solide verteld en goed geacteerd, maar toch is dat niet wat Gomorra er uit laat springen.

Hoewel het de verfilming is van een (non-fictie) boek, draait Gomorra namelijk toch vooral om het beeld. Om de luide t-shirts en goude schakelkettingen van de gangsters (Gomorra is het soort film dat een prijs zou moeten krijgen voor kostuums, maar het uiteindelijk altijd aflegt tegen een of ander kostuumdrama), om de Napolitaanse handgebaartjes en vooral om het fotogenieke verval van de banlieu van Scampia.

Garrone zet alles uiterst zorgvuldig in scene en komt op de proppen met beelden die zich meteen in het geheugen branden: jongens in kleine zwembroekjes met grote machinegeweren, straatschoffies op kussentjes achter het stuur van trucks met chemisch afval, een bruiloftsoptocht in een afbrokkelende flat, een inwijdingsritueel met een kogelvrij vest. Maar uiteindelijk is het toch het slotbeeld van een bulldozer in de avondzon dat het meest beklijft.

Met zoveel aandacht voor het beeld verwekt het geen verbazing dat Garrone de camera bediende voor zijn cameraman Marco Onorato.

Zeker, het is wat barok soms, maar dat maakt dat Gomorra niet alleen een echte film is, maar een echt Napolitaanse film.

- Martijn ter Haar

Het schaduwkabinet: week 15 - 2009

Na die aardbeving in Italië weten de Subjectivisten er ook even niets grappigs meer uit te schudden -we zijn immers geen Tokkies- behalve dan de zaken uit het: