De Subjectivisten

Het schaduwkabinet: week 14 - 2009

Eén van de crisismaatregelen is dat we langer moeten werken. De Subjectivisten vinden het een betere oplossing als je langer meer cd’s koopt (en anders lopen we weg). Een aantal tips vind je alvast in het:

MAART IMPRESSIE

De hele wereld is in de ban van de economische crisis, of het nu terecht is of niet. Iedereen lijkt het in ieder geval aan te grijpen het aan om zijn/haar straatje schoon te vegen. Daarnaast loopt het monsterproces tegen de vader die zijn dochter 24 jaar lang in een kelder heeft opgesloten en meerdere kinderen bij haar heeft verwekt. Soms denk ik wel eens dat dit niet mijn wereld is. Aan de andere kant raakt dit alles mij weinig, want ik merk weinig van de crisis en mijn dochter zit pas 4 jaar in de kelder. Maar even serieus, soms vraag je jezelf wel eens af wat het echt waard is om je druk over te maken. Dan kom je toch altijd schaamteloos uit bij egoïstische zaken. Je kroost, vrouw en eigen geluk. Ik ben ook blij dat ik er een uit de klauwen gelopen muziekhobby op na houd en muziek vind in hardlopen. Met name de muziek stelt je keer op keer in staat een eigen realiteit te scheppen die je wel aanstaat.
Deze maand weten Reigns met The House On The Causeway en Sam Shalabi’s Land Of Kush met Against The Day als geen ander een surrealistische wereld te scheppen. Daarnaast kan de oude garde alle oneffenheden schitterend relativeren en gladstrijken met uiterst melancholische pracht. Eleni Karaindrou met Dust Of Time, Arvo Pärt met In Principio en David Darling met Prayer For Compassion weten hoe ze hun strijkers in moeten zetten om de crisis te bedwingen. Ryuichi Sakamoto doet dat met zijn adembenemende Out Of Noise (hoe toepasselijk), waar piano, strijkers en elektronica tot grote hoogten stijgen. Van de jongere, strijkende generatie zijn de meer experimentele Without Sinking van celliste Hildur Gudnadóttir, Horror Vacui van de Belgische Iva Bittová Aurélie Dorzée en Monograph van Hardangerviolist Nils Økland die het hem doen. Maar als dat niet helpt is nostalgisch terugblikken met Piano Magic’s Glen Johnson en zijn Details Not Recorded of Fever Ray’s gelijknamige, elektronische debuut ook altijd een goede optie de realiteit te ontvluchten. En anders blaast Mono alles wel schoon met het imposante Hymn To The Immortal Wind. Al met al kunnen we ons onder een blakende lentezon in zomertijd opmaken voor de grote stroom aan releases die er zijn en komen gaan. Daar is geen tekort aan in ieder geval. Maar nu ploppen die kurken en knallen met die kroondoppen en naar buiten!

door Jan Willem Broek

Het schaduwkabinet: week 13 - 2009

Er schijnen beesten te zijn die hun dochter 24 jaar in de kelder verstoppen. De Subjectivisten zouden zoiets nooit doen en lopen zelfs met hun geheimen te koop in het:

Het schaduwkabinet: week 12 - 2009

Eindelijk weet de rest van de wereld ook de namen van de mensen op de Nachtwacht. Wij wisten dat natuurlijk al lang, want het zijn allen voorouders van leden van het:

Het schaduwkabinet: week 11 - 2009

Pedofielen willen niet meer op het internet geplaatst worden, dus moeten de Subjectivisten maar op de kleintjes letten in het:

Het schaduwkabinet: week10 - 2009

De Subjectivisten hopen van ganser harte dat er nooit een Noord-Zuidlijn onder hun platenkasten wordt gelegd, want dan is het afgelopen met de lijstjes in het:

ZXZW introduceert open beleidsvorming in de culturele sector

Eerst was er het festival, ZXZW. Daarna was er het organisatiemodel, dat op straat werd gegooid: iedereen mag zich met mengen in de besluitvorming van het festival en heeft inzage in hoe het festival wordt georganiseerd. Deze actie genereerde de nodige persaandacht. Een marketingstunt, of zit er meer achter? Programmeur Joost Heijthuijsen over openheid in de culturele sector, overaanbod aan concerten en het einde van de platenindustrie.’ De nadruk ligt weer bij de bezoeker, bij de fan, de basics van muziek’.

Februari impressie

Februari is de maand dat ik op de naar verluid meest romantische dag van het jaar er een lente bij krijg. Over terugblikken gesprokken, want dat is wat je doet als je ouder wordt. De winter zit nog diep in je kleren en de kou van buiten lijkt zich ook te nestelen in huis. Het is laveren tussen de verkoudheden, griepjes en buikellende door. Gevangen in korte dagen en nachten naar de lente toeleven. De vergankelijkheid is iets waar je aan moet denken en ook snel weer vervliegt tussen alledaagse dingen, zoals een helse baan. Gelukkig is er ook genoeg moois te beleven. Zo ook een soort van geslaagde halve marathon. En och, laat ik dat niet vergeten: muziek!
Ouder worden, maar nog steeds kippenvel krijgen van de Heart And Soul box van Joy Division die ik krijg van degene met wie ik hart en ziel deel, is een teken van niet ouder worden. Gelukkig hoef ik geen Notes To An Absent Lover te schrijven zoals Barzin dat op wonderschone wijze doet, om zo’n box in handen te krijgen. De huid wordt ook flink geroerd door Dan Geesin’s soundtrack Can Go Through Skin, waarop prachtige gastrollen van Anneke van Giersbergen en Charlie Dee. Dat naast de uitstekende speelse inbreng van Geesin zelf, die de muziek componeerde voor de film Kan Door Huid Heen van zijn vriendin Esther Rots. Lekker melancholisch genieten, zonder met de ziel onder de arm te lopen. Alhoewel, die prachtige Heavy Ghost van DM Stith mag er wezen en The Night Keeps Coming In, vol ijzersterke remixen van Dakota Suite, liegen er in deze donkere tijden er ook niet om. “Geld maakt niet gelukkig” is dan een bekende uitdrukking. Soms denk ik wel eens dat het je wel de middelen geeft om in je ongeluk gelukkiger te zijn. Zo kan ik deze maand het boek plus dubbel-cd Money Will Ruin Everything 2 aanschaffen, waarop het fantastische label Rune Grammofon een kijkje in de keuken geeft. Een prachtig boek en twee cd’s vol exclusief materiaal. Dan voel ik me toch wel even gelukkig. Daar laat ik geen bankrekening tussen komen, hoewel dat soms wellicht best handig zou zijn. Maar goed, ik kan altijd nog uiteen stuiven of vluchten met de Diaspora van The Ukrainians. Maart roert al bijna weer zijn staart met vele wonderschone releases…en, voel ik daar een mespuntje lente?

door Jan Willem Broek