Rachel getting married (Jonathan Demme, 2008)

Huwelijken zijn zo vaak het decor waartegen oorlogsleed wordt verwerkt (Leedvermaak; Weisz) nieuwe familieleden worden ontdekt (After the Wedding; Bier), geheimen worden ontbloot (Festen; Vinterberg) of ruzies worden voortgezet (Margot at the wedding; Baumbach) dat we welhaast kunnen spreken van een genre. Zo bezien heeft Jonathan Demme een keurige genrefilm gemaakt.

Rachel (Rosemarie DeWitt) is degene die trouwt maar het centrale personage van de film is Kym (Anne Hathaway). Op verlof uit een rehab-kliniek wordt ze door haar vader naar het ouderlijk huis gebracht, waar het twee dagen voor de bruiloft al een dolle boel is. Aanstaande manlief is muzikant, zodat in alle hoeken en gaten van het vrijstaande huis muziek schalt. Kym heeft in eerste instantie nauwelijks tijd om bij te komen of op te vallen. Misschien is dat maar goed ook, want al die aandacht voor haar gesteldheid is om dol van te worden. Maar helemaal geen aandacht is dan weer het andere uiterste, waardoor we Kym al snel voorzichtig zien protesteren.

Rachel getting married is een verhaal over een tragische familiegeschiedenis met centraal daarin een getroubleerde zusterrelatie. Kan het Bergmaniaanser? Aangezien de humor die we in soortgelijke films van Woody Allen (denk Hannah and her sisters) aantreffen ontbreekt, ontkomt Rachel getting married geen moment aan een vergelijking met Noah Baumbachs Margot at the wedding van vorig jaar. Wederom komt zusterlief binnenlopen alsof er niets is gebeurt. Ruzies worden voortgezet alsof Kym nooit is weggeweest en niet jarenlang van rehab naar rehab is geslenterd.

Filmisch doet Rachel getting married vooral denken aan de manier waarop het zilveren huwelijk in Festen in beeld wordt gebracht. De camera stuitert zonder onderbreking door de bruiloftsgasten heen, daarmee de onstabiele toestand waarin Kym, en eigenlijk de hele familie, zich bevindt onderstrepend. Goedbeschouwd is de hand van Jonathan Demme niet te herkennen. In niets herinnert deze film aan zijn eigenzinnige komedies uit de 80s waarmee hij furore maakte (Something wild, Married to the mob), laat staan aan het gelikte doch geslaagde Silence of the lambs.

Niet dat we de hand van Demme nou per se hoeven te zien, maar hier wreekt de afwezigheid van persoonlijkheid zich toch een beetje. Het is alsof Demme zich heeft voorgenomen “ook zo’n film” te maken. En dat doe je dus zus en zo. De reden van de familietragiek, bijvoorbeeld,  komt nonchalant tijdens een wedstrijdje ‘afwasmachine inruimen’ weer naar boven. Het bruiloftsfeest mag ellenlang duren want dat is naturel (nee, dat is een beetje saai). De gescheiden vader (goedzak) en moeder (feeks, gespeeld door een uitstekende Debra Winger) zijn duidelijke tegenpolen. Alle zetten worden goed voorbereid en je ziet de stukken keurig volgens de regels over het bord bewegen. Hiermee vergeleken was Festen op zijn minst een potje blindschaak. En in Margot at the wedding, die bij vlagen zo zwartgallig was dat menig recensent afhaakte, kon je gemakkelijk een toren voor een loper aanzien.Festen en Margot at the wedding proberen wat te bereiken, daar waar Rachel getting married vooral probeert zetten te herhalen.

Toch is de film zeker niet ongenietbaar. Thematisch zit het erg in de hoek die me bevalt, als fan van Woody Allen en Noah Baumbach, zodat gebrek aan originaliteit niet meteen funest is. Daarnaast is het laatste half uurtje toch wel verrassend, omdat Demme en scenariste Jenny Lumet (dochter van) niet kiezen voor een eenvoudige synthese. Kym moet ervoor knokken om weer te kunnen meedraaien, en we gaan niet alles effe makkelijk uitpraten op nota bene een bruiloft.

Daarnaast is Anne Hathaway een verrassing. Ze geeft overtuigend gestalte aan een complex personage. Kym is onuitstaanbaar egocentrisch, maar ze is tevens een tragische vrouw, wier lijden invoelbaar is. En dit dualisme blijft tot aan het einde boeiend, mede door Hathaway. Onlangs zagen we een andere mainstream actrice (Michelle Williams) verrassen in Wendy and Lucy. Betekent dit nou dat ik in principe ook zou kunnen genieten van Will Smith? Wellicht is JCVD, met Jean Claude van Damme een inzichtgevende testcase.   

olafk

Comments

[Geplaatst door: Olaf K.]

Oh, ik zie net dat Festen zich niet tegen de achtergrond van een Zilveren Huwelijk afspeelt. Daar gaat mijn verhaal...

[Geplaatst door: monique]

Daar gaat je verhaal helemaal niet. Vervang huwelijk gewoon door familiebijeenkomst en het staat.

[Geplaatst door: Ludo]

hmm was de reden voor 't feestje in Festen dan.. de jaarlijkse familie-bijeenkomst? Waarom "het" juist dan onthullen het moet iets specialers zijn. (google.. oh ja natuurlijk)

Anne Hathway zat ook in Brokeback Mountain! (heb ik ook maar van Wikipedia, het tweede plaatje daar is heel eng, net Michael Jackson)

Niet bepaald een "auteur" die Demme. Moet nog altijd 'ns zijn Manchurian Candidate remake zien, zal wel niet veel zijn, maar het origineel is zo leuk. (Bij Psycho tenslotte ook gekeken)

[Geplaatst door: Olaf K.]

Je hebt natuurlijk gelijk, Monique...

[Geplaatst door: Vido]

Laten we in dit genre ook A Wedding van Robert Altman niet vergeten. Wat ik prettig vond aan Rachel Getting Married was het huwelijk zelf. Meestal spelen dit soort films *rondom* de ceremonie af, terwijl ik hier het gevoel had dat de ceremonie zelf ook een belangrijke rol mocht spelen. De bruiloft zette in ieder geval een tijdje de plot opzij en dat zie je niet vaak. Ik had voor het eerst bij een film het idee dat bruiloften ook plezierige aangelegenheden kunnen zijn.

Heb je Roger Corman nog gespot? Hij doet heel vaak een cameo in een film van Demme, maar dit was een wel heel summiere bijdrage.