September Draaitafel Special

Luciano – Fabric 41

Wanneer je deze lijst overziet besef je eigenlijk meteen wat een van de structurele problemen van house is. Series van compilaties en mixcds die voorbij editie vier gaan wijst op gemakzucht, een exces aan muziek om op cruisecontrol uit te geven in steeds hetzelfde format (en blijkbaar financieel interessant.) Wat vreemd genoeg weinig over de kwaliteit van de muziek zegt omdat geen van de cd’s slecht is. Wat is dan het probleem? De voorspelbaarheid? Klinkt als een luxeprobleem, maar er is inderdaad geen zicht op een breuk, een verrassing. Zo ook Luciano’s Fabric mix. Beetje nieuwe tracks, een paar knipogen naar oldskool Chicago en Detroit, en klaar ben je. Toch is Luciano’s mix los van grotere bewegingen niet echt een succes te noemen. De eerste helft is zelfs vervelend met alweer die strontvervelende Latino monoloog van ‘El Baile’, ongetwijfeld net zo ironisch als Luciano’s snor (of zijn snorren tegenwoordig altijd ironisch?) Ook razend irritant ‘It’s getting late’ van Los Updates, neuzelige indiehouse die tot overmaat van ramp veel te lang doordreint. Vanaf Johnny D’s ‘Orbitalife’ wordt het allemaal wat spannender zodat Kenny Larkin het met ‘You are…’ als kosmische priester kan afmaken. Kortom, Luciano krijgt nog net de kans om de schoenveters van Villalobos vast te maken.

Onur Özer - Watergate 01

Fabric kan zoveel materiaal op de markt dumpen dankzij een ingenieus abonnementsysteem en bovendien zijn de cd’s in de blikken hebbedingetjes. Dat willen andere clubs ook wel, zoals Watergate uit Berlijn, die van de hele coole lichtjes op het plafond. Goede aftrap is het geworden die wel een eerlijk overzicht geeft van house in 2008: niet te snel, te beukend, niet te minimaal, vleugje experiment en wat intrigerende melodieën. Elegante muziek dus maar het zal je nooit van je sokken blazen.

Total 9

In de laatste L’Uomo Vogue stond zowaar een profiel van Kompakt. Terecht, want het past wel in die modernistische esthetiek, minimaal en stijlvol. Maar het laat vooral zien hoe ver de Keulse multinational is gevorderd. Jammer dat je ze alleen nooit op de radio hoort want, in tegenstelling tot klachten van laatkomers dat de compilaties gemixt zouden moeten worden, willen ze popmuziek maken. De nadruk van eerste cd van Neun ligt iets meer op het liedje met niet onprettige resultaten (vrijwel onherkenbare ‘Dominator’ cover van Jörg Burger, de Superpitcher remix en zelfs Burger/Voigt aan de vocalen.) De tweede gaat meer richting functionele maar melancholische trance met eindelijk weer eens een geslaagde track van Gui Boratto. Gewoon weer kwaliteit dus en ik vermoed (ontzie mij even voor het gebruik van deze stoplap) dat wanneer je de beste tracks tot een cd zou smeden (ongeveer: Koze, Pitcher/Congosound, Burger, Partial Arts, Fehlmann, Dubshape, Babicz, Boratto, SCSI-9, Rice Twins, Maxime Dangles) gewoon een compilatie zou hebben die zich makkelijk kan meten met klassiekers als 2 en 3.

Carl Craig & Moritz Von Oswald - Recomposed 3

 

Ooit schreef ik:

“De gedachte kwam trouwens na Mills en Garnier in mij op: nu een deel van het publiek voor house/techno ouder wordt en er blijkbaar behoefte ontstaat naar terugblikken en historische perspectieven, eindigen we dan over twintig jaar in nette muziektheaters? Allemaal zitplaatsen voor halfdove en gedistingeerde oud-ravers. En luisteren we dan naar uitvoeringen van Landcruising, deze avond aangevuld met een selectie uit het werk van Derrick May?”

Die woorden echoden door mijn hoofd toen ik deze plaat onder ogen kreeg. Als je naam niet Wolfgang Voigt is, moet je heel erg uitkijken met klassieke muziek in je techno. Dat twee giganten van techno (van tevoren een droomcombinatie) zich er aan wagen is geen garantie voor succes en dat het door Deutsche Grammophon (ja, ja, inclusief het beroemde gele logo) in werking is gesteld, maakt het wel heel erg serieus. Angstvisioenen van Deep Purple In Concerto en Pictures At An Exhibition doemen op. Dus? Dus? Best wel goed deze bewerking van werk van Ravel en Mussorgsky. Er is sprake van een mooie opbouw (die doet denken aan de Moritz Von Oswald Trio concerten), het wordt zelden te makkelijk strijkers-met-een-beat en de gesampelde blazers van Ravel zijn best nogal ruig (voor sommige mensen mag daar “irritant” gelezen worden.) Ik probeer me voor te stellen hoe dit zou klinken zonder de klassieke elementen (ik heb noch het geduld noch de apparatuur om ze er zelf uit te snijden) en de twijfel blijft dan bestaan of deze samenwerking zonder die insteek ook overeind was blijven staan.

 

Shed – Shedding The Past

Dit album is zoals het Handboek voor Stoplappen dicteert unaniem de hemel in geprezen. Goedgelovig als ik ben maakte ik me op voor iets heel spannends en vernieuwends, techno voor 2009. Ik heb twee woorden voor jullie: Polygon Window. Nog wat meer woorden: Surfing On Sine Waves is een album uit 1992 (misschien toch stiekem het beste album van Richard J. James) en daar kan dit niet aan tippen. Heel ambachtelijk gemaakt, ingetogen en beheerst. Maar het mist iets van verwondering, het is muziek die alleen maar naar achteren kijkt. Dan toch liever Craig & Oswald, dát had ik namelijk nog nooit gehoord.

D-Bridge – The Gemini Principle

Wee jungle! Wat was gij schoon ende grootsch. En dan wordt er opeens gefluisterd: een terugkeer naar oude waarden. D-Bridge is een kwart van Bad Company, de Motörhead van jungle, die het genre wat mij betreft tot één logische conclusie brachten (ik was erg fan van hun eerste twee albums.) Mooie ingetogen jungle is het inderdaad geworden, doet me af en toe denken aan J Majiks fantastische (en destijds al zwaar ondergewaardeerde) Slow Motion (1997, zucht) maar zonder de ritmische complexiteit. De liedjes (sporadisch aanwezig) zijn ook niet echt goed en ik had stiekem gehoopt dat het af en toe toch echt ging ratelen. Een moedige poging, zonder twijfel, maar niet meer dan dat.

Jan Hammer – Escape From Television

Dan nog de herontdekking, dit keer uit een plastic tas met cassettebandjes gevist. Voer voor de auto…en het is automuziek. Escape From Television is Hammers album uit 1986 waarop zijn werk voor Miami Vice werd gecompileerd. ‘Crockett’s Theme’ is in zijn eenvoud nog steeds boven elke kritiek verheven, zowel een alternatieve geboorte van techno als een fraaie ode aan de melancholische man. Twintig jaar later bezit de muziek een intrigerende spanning omdat het soms gevaarlijk langs DX7 kitsch laveert (‘Theresa’) maar Hammer weet het steeds op even miraculeuze als effectieve wijze op te lossen. Even een melodische draai hier, wat hakke-plak gitaarriffs daar. En zo is kant A, foutloze prototechno die eigenlijk weinig verschilt van bijvoorbeeld Cybotron. Op kant B hoor je toch Hammers fusion wortels naar boven komen en dat is veel minder effectief. Gelukkig redt de mini-Fairlight symfonie ‘Miami Vice Theme’ op het laatst de eer.

door OMC

Comments

[Geplaatst door: Mathias]

Over de hele lijn met je eens Omar, alleen die Jan Hammer ken ik niet. Wat vind je van de nieuwe van Popnoname (geweldig!) en Morgan Geist (degelijk vakwerk) trouwens?

En!
Wanneer nog eens een nieuwe mix?

[Geplaatst door: OMC]

Een nieuwe mix? Ja, misschien dat ik binnenkort weer eens wat maak.

Morgan Geist, vind ik wel goed maar ook een beetje saai (weet ook niet precies waarom.)

Let wel op met die Hammer, is een beetje "je had erbij moeten zijn." ;)

Popnoname. Zal ik eens gaan uitchecken.

[Geplaatst door: Jan Willem Broek]

Hoewel veel dingen interessant klinken, ben ik meteen overstag gegaan bij Jan Hammer. Dat is inderdaad zo'n klassieker, die je niet kan en wilt uitleggen aan anderen. Jeugdsentiment pur sang; de JM Jarre van de soapachtige crimi. Ik ga deze cd meteen weer draaien...en neem ondertussen een goede botox-behandeling terwijl mijn denkbeeldige wasbord zich tegoed doet aan de rust van de behandeling.

[Geplaatst door: Silas]

Ik heb wel het gevoel dat er voorzichtig een breuk gaande is, maar dan eentje die meer teruggrijpt op jaren 90. Vooral de hele ostgut bende met Norman Nodge, Marcel Dettman en niet te vergeten de erg fijne RA podcast van Steffi. Ook op veel blogs als van Ronan of mnmlssgs kom je er niet meer omheen.
Voor mensen die al langer meegaan is het misschien wat minder interessant, maar voor degenen die zoals ik rond 2001 zijn opgestapt (en als ik me om me heen kijk is dat toch een groot deel van wat nu op de dansvloer staat) is het toch wel weer een ontdekkingsreis.
Vraag me trouwens af of de justice/digitalism kids straks ook de stap naar house zetten.

[Geplaatst door: Silas]

Zat Surfing On Sine Waves overigens te draaien naar aanleiding van dit. Deed me veel denken aan Incunabula die pas toevallig ook weer eens voorbij kwam. Die begin jaren 90 synth lijntjes zijn toch wel geweldig. Klinken zo weids in tegenstelling tot het wat meer benauwde (niet negatief bedoeld) geluid van de afgelopen jaren. Shed weet dat wel terug te halen, maar vergeet de gruis. Werd overigens nog geraakt ook door die cheesy monoloog in Waved Mind/Archived Document.

[Geplaatst door: martijn Busink]

Gevaarlijk langs DX7 kitsch zegt ie... haha, is toch een en al superkitsch die Hammer. Maar nog ff en "DX7" heeft net zo'n glow als "Moog" en "ARP"... :D

[Geplaatst door: OMC]

"Voor mensen die al langer meegaan is het misschien wat minder interessant, maar voor degenen die zoals ik rond 2001 zijn opgestapt (en als ik me om me heen kijk is dat toch een groot deel van wat nu op de dansvloer staat) is het toch wel weer een ontdekkingsreis."

En ontdekkingsreizen zijn natuurlijk altijd aan te raden. Ik schrok alleen van het verschil tussen wat ik verwachtte te gaan horen bij Shed (bijv. ook juichende recensie in De:Bug) en het uiteindelijke geluid. Interessant trouwens, bij Ronan las ik voor het eerst over die plaat (en eigenlijk is hij ook van een andere generatie.) Ik vermoed dat hetzelfde voor de Eclecto pose geldt.

Die podcast van Steffi is erg interessant, ergens oldskool maar dan...eh...compleet nieuw. :)