Juni Draaitafel Special

Tussen al die voetbalpracht door moet er nog wel naar muziek geluisterd worden. Even wat platen op een rijtje:

Anja Schneider – Beyond The Valley

Anja Schneider en haar Mobilee label hebben de laatste jaren flink aan de weg getimmerd en dan is een echt artiestenalbum de volgende stap. Je weet door de woordkeuze eigenlijk al wat er dan gaat volgen: Beyond The Valley valt een beetje tegen. Geen rampzalige plaat. Het is degelijkheid troef, geen geluidje bevindt zich op de verkeerde plek maar het is allemaal erg functioneel. Het vermoeden rijst dan ook dat dit vooral een DJ album is en dat de afzonderlijke tracks van elkaar moeten worden losgekoppeld om echt goed tot hun recht te komen.

The Mole – As High As The Sky

Uit de werkkring van Mathew Jonson maar tot op heden niet zo op handen gedragen. Ik verwachte een soort tweedehands Jonson maar werd ontzettend verrast door een uitbundige en inventieve vorm van disco-house. Moodyman is het makkelijkst te identificeren baken. As High As The Sky klinkt de eerste paar draaibeurten geweldig en ‘Ain’t The Way It’s Supposed To Be’ is zonder twijfel een van beste housetracks van 2008 maar de plaat lijdt een beetje aan het Dubbelicious effect.

Ricardo Villalobos – Vasco E.P.

Eindelijk is het dan tijd voor de antwoord remix van Shackleton. Hier de track ‘Minimoonstar’ die wordt gelardeerd met typische Shackleton percussie en wat vreemde stemsamples. In eerste instantie toch minder wereldschokkend dan de eerste confrontatie tussen beide heren. De rest van de E.P. is precies het tegenovergestelde van het eerder dit jaar verschenen DJ-tool ‘Enfants’, dat wil zeggen uitmuntende Hippielobos in opperbeste meanderde stemming. Kost even moeite om in te komen maar nu ik een hond te logeren heb en verplicht avondwandelingen onderneem is ‘Minimoonstar’ als soundtrack terwijl de zomernacht over de stad valt sensationeel.

Wighnomy Brothers – Metawuffmschfelge

Ik ken de DJ-praktijken van de Wighnomy Brother alleen maar van horen zeggen (gezellige chaos) en had daardoor een hele andere mix-cd verwacht. Iets speels zoals de hoesfoto lijkt te beloven. Misschien is die foto wel meer bedoeld om een gevoel van nostalgie op te roepen en in dat geval is het compleet in harmonie met de mix. Want Metawuffmschfelge is met gemak de meest melancholische housemix die ik ooit heb gehoord. Het tempo verandert nauwelijks en is ingetogen. Over de subtiele minimalbeats worden dan vrouwenstemmen gedrapeerd en dat is een heel mooi effect. Tegen het einde verschijnt DJ Koze’s ‘Mariposa’ en word je als luisteraar overmand door een hele fijne droefheid. Kortom niet een stijl die je snel nog een keer op de dansvloer zal horen.

Marcel Dettmann – Berghain 02

Marcel Dettmann wordt in bepaalde technokringen gezien als de man die de uitweg uit het doolhof van minimal zal wijzen. Na een aantal zeer aparte releases verschijnt nu een mixcd die ongetwijfeld zal worden gelezen als een statement waar het de komende tijden heen moet met de voornamelijk Duitse dansmuziek. Nu is Berghain 02 vrij goed maar wat mij betreft is hij net iets teveel nouveau old school om massaal navolging te krijgen. De knikkerbeats van minimal maken plaats voor een prettige loopachtige techno zonder dom in '99 stijl te knallen en verder zijn er veel ouderwetse details zoals hammerende piano’s zodat ‘Just Another Chance’ van Kevin Saunderson eigenlijk helemaal niet zo detoneert midden in de mix.

Loco Dice – 7 Durham Place

Na een aantal uitstekende E.P.’s zoals ‘Seeing Through Shadows’ en ‘Harissa’ is het twee jaar stil geweest rond de prins van de elegantie minimal Loco Dice. Lekker bezig geweest met een album maken blijkt nu. Ik heb het vermoeden dat 7 Durham Place twee jaar geleden juichend was ontvangen terwijl het nu lijkt te worden genegeerd. Is dat onterecht? De muziek is vaak smaakvol en zit knap in elkaar (‘Consequence Exentric and Delicate’) maar ergens wil het me niet grijpen, zeker als Loco Dice twee ontzettende house clichés inzet: het samplen van porno (‘Tight Laces’) en het slap stoer kwebbelen over een track (‘Pimp Jackson is talking now’). Dat mag Green Velvet alleen doen.

The Boo Radleys – Giant Steps (1993)

Nu ik bijna nooit meer in platenzaken kom besef ik pas dat het luisteren naar nieuwe cd’s in de winkel vroeger totaal geen zin had. Daardoor kocht ik juist altijd albums waar ik later spijt van kreeg. Eigenlijk niet zo raar, immers albums die je blind koopt weet je bijna altijd wel van dat ze goed zijn (een Discovery ga je niet eerst nog even luisteren.) De albums die je nog uit onzekerheid gaat luisteren bestaat twijfel over en die ene luisterbeurt is te weinig om een juist oordeel te vellen. Zo kwam ik dus destijds na hyperventilerende recensies in Engelse tijdschriften in het bezit van Giant Steps, want die plaat klonk toch wel erg lekker. Een jaar later heb ik hem weer verpatst. Was dat terecht? Nu ik hem weer eens terugluister: nee, niet helemaal. De eerste helft luistert in 2008 nog steeds fijn weg. Gitaren staan te ronken en de liedjes doen zelden wat je verwacht dat ze gaan doen. De dub klinkt soms wat geforceerd behalve als er opeens ontzettend hard doorheen getoeterd wordt. Wel herinner ik me opeens dat de plaat te lang duurt en pas tegen het einde weer opleeft, maar een apart album is het wel, een soort ambitieus meta-indie album, dat op een of andere manier alleen maar in het begin van de jaren negentig had kunnen worden gemaakt.

door OMC

Comments

[Geplaatst door: J]

wederom een prettig stukje van omc. zijn er meer nederlandse sites die techno en/of house op een onderhoudende manier bespreken? ik ben nog op zoek.

[Geplaatst door: OMC]

Hunnie (http://www.eclectro.nl/)zijn sympathiek.

[Geplaatst door: Silas]

Hoewel ik een hekel heb aan die steeds groter wordende minimal=zzz-brigade (waar heel veel "minimal" dj's zelf ook aan mee schijnen te doen, zodra dragers van een genre aan ontkenning en zelfverachting gaan doen is het oppassen geblazen) vind ik het wel steeds moeilijker om geduld op te brengen voor dit soort albums. Maar house en albums heb ik sowieso nooit echt begrepen tenzij het uitzonderlijk goed is (lees ' NodiscoFuture' of 'False-2007').

[Geplaatst door: OMC]

Ja, die zelfhaat vind ik ook erg naar. Volgens mij luistert heel nauw. Neem 'Leonor's Lanugo' van Ripperton, daar zou ik itt Scheinder en Loco Dice zo een heel album van willen horen. Maar het is heel moeilijk uit te leggen waarom.

[Geplaatst door: Inge]

@ omc: bedankt voor de linkliefde, al is 'ie wat kreupel. De juiste link is www.eclectro.nl.

[Geplaatst door: Silas]

Luister de laatste tijd veel naar Berghain 02. Kan begrijpen dat het misschien wat teveel een terugkeer naar oude waarden is. Maar voor iemand die te jong is om gewoon uit zijn dak te zijn gegaan op house (http://www.youtube.com/watch?v=eR9IO9xYwF8) opent dit toch wel weer nieuwe mogelijkheden.
Net zoals Kiki en Steve Bug voor mij in hun mixen de weg openden naar vocalen, waarvan ik voorheen gruwde, denk ik dat dit voor mij wel de weg zou kunnen openen naar de jaren 90.

[Geplaatst door: Silas]

http://www.youtube.com/watch?v=eR9IO9xYwF8
ahem...

[Geplaatst door: OMC]

Ha, "verschrikkelijk", daar had ik tussen kunnen staan (wat zag iedereen er toen nog jaren 80 uit trouwens.) Dano! Fierce Ruling Dive! Quazar!

Wat betreft oude waarden, ik ben het wel met de Resident Advisor recensie eens dat Berghain02 een soort synthese is van minimal met de oude waarden circa '99, van die vervelende loop-techno type Luke Slater/Surgeon. Het werkt wel.

[Geplaatst door: Silas]

Schijnbaar hadden vrouwen toen ook nog ongegeneerd okselhaar. Wat ik trouwens vreemd is waarom die Jeroen of hoe die heet van die slappe onzin met de Party Animals is gaan maken, terwijl hij daar nog zo "authentiek" overkomt.

Overigens maakte die docu me er wel van bewust wat ik de laatste tijd een beetje mis, namelijk melodie! Net zoals in IDM de melodie op een gegeven moment de nek werd omgedraaid en dus het genre ten onderging in moeilijk doen met ritme. Zo zat ik laatst ook bij villalobos/raresh op static te denken, oké ik heb nu net iets te lange 5 uren lopen luisteren naar subtiele veranderingen in ritme.

[Geplaatst door: OMC]

Sowieso leken die vrouwen wat stoerder. :)

Ja, die Jeroen. Volgens mij deed hij die Party Animals als een soort hobby/grap ernaast en liep dat enigszins uit de hand. Wel handige inkomsten denk ik , ook al deden die Fierce Ruling Diva dingen het destijds helegaar niet slecht.