De Subjectivisten

April Draaitafel Special

Ellen Allien – Boogybytes vol.4, Sool

Ellen Allien brengt wel vaker een album met nieuwe producties uit vlak voor of na een mixcd. Dat heeft zijn charme, je kan met de mixcd immers je kijk op techno van het nu geven en je eigen werk daar in het verlengde van plaatsen of juist opvallend van laten afwijken. Beide albums zijn in ieder geval het beste wat Allien sinds haar dubbele debuut Stadtkind/Flieg Mit Ellen Allien (2001) heeft laten horen. Haar Boogybytes is ingetogen minimal in de betere Villalobos en Melchior Productions traditie (beide heren komen dan ook langs in de mix) met wat geinige vocale uitstapjes (zie vooral het magnifieke ‘Eyes Forlon’ van Sozadams) die de mix van karakter voorzien. Nog beter is Sool, waarmee Allien eindelijk weer eens als producer haar focus hervindt en gewoon een zeer inventief house album aflevert. House als 24-uurs levensstijl lijkt hier in klanken te zijn gevangen. Het doet een beetje denken aan Herberts Around The House maar dan veel beter. De minimal pingponggeluiden worden ingebed in omgevingsgeluiden waarmee langlopende tracks vol spannende wendingen worden gebouwd zodat Sool zoiets wordt als een echte grotestadsplaat. Allien heeft waarschijnlijk haar eigen imperium zo strak onder controle dat niemand haar heeft durven zeggen dat het slappe droomliedje ‘Frieda’ de ban totaal doorbreekt. Maar dat is dan ook het enige schoonheidsfoutje.

Ivan Smagghe – Cocoricò 3

Voormalig Vet Geluid goeroe en coole baardmans Ivan Smagghe maakt zich ook weinig zorgen over de verzadiging van de mixcd markt gezien zijn zesde mixcd sinds 2002. Cocoricò 3 kan zich bijna meten met zijn beste (Fabric 23) maar mist net wat krakers om de mix echt memorabel te maken…op de korte termijn. Want dit is niet echt een mix die je meteen bij de lurven grijpt. Veel subtiele tracks die soms de ruimte krijgen om volledig uit te spelen zorgen voor een aparte robotcadans. Voor de fijnproevers.

Jennifer Cardini – Feeling Strange

Een tijdje geleden rees het vermoeden dat de mixcd zijn langste tijd had gehad gezien het grote aantal livemixen die via blogs, online tijdschriften en DJ-databases worden aangeboden. Vooral de podcasts van Resident Advisor zijn de afgelopen jaren van zulke hoogstaande kwaliteit dat er nog weinig eer (als was het commercieel) mee leek te behalen. Voordat ik Feeling Strange daadwerkelijk had gehoord orakelde ik dat het album nooit dezelfde impact kon bezitten als Kompakt ijkpunten Immer (2002) en Today (2006). Die monumentale status zal Feeling Strange waarschijnlijk ontsnappen door de overdaad aan muziek waardoor het is omsingeld maar aan de muziek, de mix zelf zal het niet liggen. Feeling Strange is namelijk een fascinerend elegante mix die zich op slimme wijze weigert vast te pinnen aan genre of tijd. De sfeer van de mix wordt het beste samengevat met het door Cardini herontdekte ‘The Vineyard’ (Peter Ford remix) van Florence (Stefan Robbers in 1996) waarvan de fantastische stemsample “at night in the vineyard drinking a glass of wine.” Intiem, warm, sensueel. Kompakt weet weer te verrassen.

The Black Dog – Radio Scarecrow

Intelligent Dance Music was altijd een nare genrenaam (iemand ooit horen antwoorden op de vraag: “naar welke muziek luister jij?” – “oh, IDM, man.”) Maar goed, we weten wel wat er mee wordt bedoeld, luistertechno, veel sfeer in de melodieën, een voorkeur voor de wat minder geijkte ritmes. Mmm, eigenlijk gewoon techno van de Derrick May school, verder uitgewerkt. Spanners uit 1995 van Black Dog is een van de mooiste platen uit die stroom en eerlijk gezegd heb ik nadat het trio uit elkaar viel in een deel The Black Dog en een deel Plaid nooit verwacht dat er iets weer in de buurt zou komen (daarom liet ik Black Dog platen daarna ongehoord aan mij voorbij gaan, Plaid ging mijn hart ook zelden sneller van kloppen.) Maar de eerste verkenners keerde juichend terug met nieuws van een creatieve wedergeboorte en zij bleken verrassend genoeg volkomen gelijk te hebben. Radio Scarecrow is hét. Grootste techno. Muziek die je niet hoeft te analyseren, die gewoon instinctief klopt. Alsof je uit een lange coma in betere tijden ontwaakt.

Belong – Colorless Record

Heb je nog iets zonder beats? Ja, zelfs met gitaren! Belong weet ik niets over te vertellen. Ouderwetse 4 track E.P. met…shoegaze. Echte echte shoegaze, niet van die laptop shoegaze (alhoewel misschien hebben ze gewoon een instant Put-van-vrouw-Holle effectknop op hun laptop.) Shoegaze die je doet verdrinken in geluid, de suizing van verlangen. Briljant wazige productie ook waar menig black metal spook jaloers op zal zijn. Zacht, ver weg…niet alleen qua intensiteit van het geluid maar ook alsof het te ver uit het verleden klinkt, 19^e eeuwse shoegaze. Een puik idee natuurlijk. Met per decreet een cover van de original shoegaze gangsta Syd Barrett.

door OMC

Triorecensie: Farmers Market - Surfin' USSR

Farmers Market - Surfin' USSR

(verschenen op Ipecac)

‘Does humour belong in music?’ vroeg Frank Zappa ooit. Te oordelen naar de songtitels van de nieuwe cd van deze Noorse/Bulgaarse band kan het antwoord alleen maar bevestigend luiden. Was op de vorige cd nog een mooie Beatles-ode te horen met de titel ‘Less Paul, More John’, op ‘Surfin’ USSR’ mag je het doen met titels als ‘From Prussia With Love’ en ‘Anyone Who Remembers Vladiwoodstock Wasn’t There!’. Het fijne nieuws is dat de muzikale verrichtingen van de band beter dan ooit op cd zijn vastgelegd, zonder dat je als luisteraar overdonderd wordt door alleen maar muzikale virtuositeit. Want spelen, dat kunnen ze bij Farmers Market. In duizelingwekkende maatsoorten in sneltreinvaart word je overweldigd door muzikale quotes van bijna-vergeten jaren ’80 hits, James Bond-thema’s en een wirwar aan muzikale stijlen van over de hele wereld, en dat allemaal het liefst binnen één enkel nummer. Waarmee ook meteen de zwakke plek van deze band is genoemd: information overload. Gelukkig is de dosering van ‘Surfin’ USSR’ stukken beter dan op voorgaande cd’s en wordt er bij tijd en wijle even gas terug genomen, om vervolgens weer op te bouwen naar een duizelingwekkend stukje Bulgaarse folk in sneltreinvaart. Sterkste troef is bandleider Stian Carstensen, die op meerdere instrumenten de sterren van de hemel speelt, waarbij uitstapjes richting Amerikaanse folk veel beloven voor de toekomst. Nog even en ze zijn echt volwassen.

door Eric van Rees

"Geef de mensen wat ze willen", een credo waar Ivo Papazov naar handelt, getuige de jazzset voor een zaal vol westerlingen in afwachting van mad chops in Eindhoven en een serie horo's voor een zaal vol dansgrage Bulgaren even later in Utrecht, de laatste keer dat Papozov en zijn Trakya band Nederland aandeden. Na blootstelling aan Papazov's muziek, vele jaren geleden, besloten Stian Carstensen en zijn Trondheimse fusionjazzband Farmers Market acuut van stijl te veranderen en dat credo lijkt ook overgenomen. De vorige cd verscheen op het deftige Winter & Winter label en was ook een stuk minder gek dan het dáárvoor verschenen album Musikk Fra Hybridene, wat werkelijk alle kanten op ging. Nu, op het label Ipecac van genrehoppers-afgod Mike Patton, maakt bandleider Stian Carstensen het op Surfin' USSR weer een stuk bonter. Het genre bruiloftsmuziek is van nature al een allegaartje van lokale tradities, sporen van Turkse overheersing, jazz en zigeunerinvloeden die terugvoeren naar India. Noren hebben echter een groter en ander invloedenspectrum dan de onder communistisch dieet opgegroeide Bulgaren en het is niet meer dan logisch dat er werkelijk van alles passeert. Immer in hoog tempo, maar altijd op een of andere manier logisch. Op de ritmesectie van Finn Guttormsen en Jarle Vespestad (tevens actief in Supersilent) na is het enkel Stian die op alle nummers meespeelt, op een van de vele instrumenten die hij inmiddels op ziekmakend virtuoos niveau beheerst (accordeon, gajda, banjo, kaval, gitaar, pedalsteel). Gitarist/crooner Nils Olav Johansen speelt slechts sporadisch mee en saxofonist/muntboer Trifon Trifonov doet ook bescheiden een stap terug ten faveure van Bulgaarse clarinetlegende Filip Simeonov. Surfin' USSR is een achtbaan van tempo's en notenreeksen, waarin heel veel vernuftig zit vervlochten. Veel Bulgaarse thema's die elke 'Stambolovo' band in z'n repertoire heeft maar ook een Zweedse songfestivalliedje, jazzlicks die Trifon heimelijk van de kortegolf heeft opgepikt en een buitengewoon zwoele versie van Ferry Cross The Mersey, maar dan in het Bulgaars en voorzien van botergeil pedalsteelspel en James Bond strijkje. James Bond, naast de Bulgaarse folk, is de rode draad over het hele album. Geraffineerder en humoristischer dan 99 % van de hak-op-de-tak bands en de Balkan Beats rage, maar door het hoge tempo en complexe maatsoorten ook een stuk hermetischer voor iemand niet ingevoerd in de Thracische bruiloftstraditie, maar ook voor de luisteraar geldt: oefening baart kunst.

door Martijn Busink

Twee weken geleden: Relax

Met Farmers Market heb ik een haatliefde verhouding, wat over het algemeen betekent dat het een band is die interessante muziek maakt. Alleen ik kan het gewoon niet altijd verdragen van deze Noors/Bulgaarse unie. De vorige, gelijknamige cd op Winter & Winter stamt alweer uit 2000. Dat vind ik een beauty! De nieuwe met de koddige titel Surfin' USSR verschijnt op het Mike Patton label Ipecac, waardoor ik een blinde aankoop wel aandurf. Mijn eerste reactie is dat het een miskoop is. In het vijfde nummer hoor ik gelukkig weer de Bulgaarse vrouwen zingen. De vader van Martijn -zo heb ik me laten vertellen- gromt dan altijd "Bulgaren? Notenneukers". Welnu, als er één binnen de groep is die behoorlijk noten aan neuken is, dan is het de Noorse frontman Stian Carstensen wel. Deze geniale rakker verplettert nogal wat records op onder meer gitaar, banjo, kaval, tarambouka, bas, gajda, drums en accordeon; wat een tempo en virtuositeit. Maar in eerste instantie niet om aan te horen. Adhd-folkrock waarbij de ritalin niet aan te slepen valt. Alsof je een Bulgaarse bruiloft meemaakt in een slapstick versie. Zelfs als je denkt dat het niet sneller of knapper kan, gooien ze er ongeremd nog een schep bovenop. Nee jongens, stoor je maar niet aan de luisteraar, als jullie maar je ei kwijt zijn! Wat een stress krijg je hiervan. Ren & Stimpy muziek.

Nu: Stress

Nu heb ik zelf stress, niet door Farmers Market. Gewoon druk op het werk, mijn hoofd loopt ommer dan ooit. Ineens heb ik ontzettend veel zin om die nieuwe cd te draaien. Nu hoor ik veel meer hetgeen waar het om draait. Het bevat namelijk ontzettend veel humor en geniaal verpakte quotes uit de pophistorie. Zo hoor je onder meer muziek uit een James Bond film en van Ennio Morricone of een deel van "My Way". Dat alles flink gedoopt in een Bulgaars sausje, hoewel een deel ook te herleiden is naar Turkije, jazz, blues, folk, metal en zigeunermuziek. De combinaties van al die stijlen blijkt erg goed te werken, zoals de briljante metal-achtige Balkanpret in "To Hell And Baku". Maar een heel uur lang deze muziek draaien blijft een uitdaging. Toch merk ik dat ik er nu meer relax van raak. Het is een band van ongekend niveau en met een unieke sound. Het heeft wel wat weg van een Balkan-variant op Naked City. Die konden ook in 40 seconden 40 tempo- en ritmewisselingen kwijt. Dit is een groeiplaat, maar dan in de zin dat de luisteraar moet groeien om dit te kunnen volgen. Als toetje krijg ik ook nog eens een tweede nummer van de Bulgaarse zangeressen. Pure, onversneden klasse!


door Jan Willem Broek

Atlantic City/Hard Eight

Well I'm tired of comin' out on the losin' end
So honey last night I met this guy
And I'm gonna do a little favor for him

Het casino oord Atlantic City is voor mij synoniem met de instortende gebouwen uit de videoclip van Bruce Springsteen, al dacht ik eigenlijk dat de hele clip daaruit bestond. Louis Malle's film speelt eveneens in de jaren '80 en opent met hetzelfde beeld. De ouderwetse grandeur wordt opgeblazen en vervangen door nieuwe kitschy gokpaleizen voor de massa. Zowel in het liedje als de film komt een stelletje naar het eilandstadje. Het zijn 'losers', aan de 'wrong side of the line'. Waar ze in het liedje vluchten voor het geweld van de maffia, roepen ze 't hier over zichzelf af. Een coke-deal onderscheppen is vragen om problemen. In eerste instantie lijkt Dave, gespeeld door Robert Joy en de bedenker van het plan, het hoofdpersonage. Hij heeft de touwtjes in handen. Ze "crashen" bij zijn echtgenote (Susan Sarandon) die hij heeft gedumpt voor d'r zusje. Dave heeft echter iemand nodig die de weg in de juiste kringen weet en al snel vindt hij het werkelijke hoofdpersonage, de oude buurman Lou. (Burt Lancaster) Deze runt wat dubieuze loterijen in de oude wijken, waar het lagere (zwarte) hotelpersoneel woont. Daar zit natuurlijk geen geld, maar hij is dan ook niet de grote crimineel die hij zou willen zijn. Dave heeft dit door en paait 'm door te zeggen dat hij zijn naam in Las Vegas gehoord heeft. Het ego van de man groeit: wow, Vegas! Ze beginnen samen 't zwendeltje, maar ja, 'Everything dies, baby, thats a fact'.  Op drie kwartier krijgt het verhaal een cruciale wending. De Philly-maffia achterhaalt het witte goud, Dave sterft en daar zit Lou dan, met een gedeelte van de coke, een bom duiten en de maffia logischerwijs nog niet tevreden. Hij zou moeten vluchten, maar wrijft juist in de handen. Hij is eindelijk de man. Meteen maar wat indruk maken op zijn knappe buurmeisje. Terug naar Susan Sarandon dus, en daarmee begint pas het werkelijke verhaal. En gaat het mis. Het kan door Sarandons latere werk komen, waar ze toch vaak de (levens)wijze vrouw speelt, maar het lukt niet echt te geloven dat zij een naïef meisje is, dat Frans leert omdat een man een oogje op 'r heeft. Hij zegt grote plannen met haar te hebben. (In werkelijkheid wil hij haar prostitueren)
Atlantic City is geen gangsterfilm het is een absurde feel-good film. Voor Lou is alles (inclusief geweld) een vrolijke, verbazingwekkende droom. Er is maar een moment dat hij lijkt te twijfelen aan zijn nieuwe bezigheden. Tijdens een nieuwe confrontatie met de slechteriken, is er een lang contemplatief moment, waarin Lou in een close-up probeert te bevatten wat 'm in godsnaam overkomt. Jammer dat het gevecht daarna meteen om is.


Well I got a job and tried to put my money away
But I got debts that no honest man can pay

Hard Eight (heartache?) is in alles het duistere negatief van Atlantic City. Een volgende stap naar beneden op een meer realistische ladder. Paul Thomas Anderson voert in zijn debuut alvast de halve cast van Magnolia op, inclusief Philip Seymour Hoffmann, die in een hilarische cameo de show steelt met een ongelofelijk sleazy kapsel. Anderson is duidelijk meer van de grote epi, net als zijn latere korte tragikomedie Punch Drunk Love is Hard Eight uiteindelijk niet meer dan een aardige sfeerschets, waarin het acteren weinig bijzonder is. Zeker aan het einde laat z'n filmgevoel 'm in de steek. De regisseur laat iets zien wat in een mooier pseudo-open einde aan de fantasie van de kijker had kunnen worden overgelaten.
Het verhaal draait net als in Atlantic City om een veteraan uit de wereld rond casino's en zijn interesses in twee jonge mensen. Ook hij stelt zichzelf beter voor dan hij is. Deze Sydney (Philip Baker Hall), loopt op een dag op John (C. Reilly) af, die depri en "broke" voor een lunchroom zit. John heeft een bezoekje aan 't casino in Reno gebracht, in een poging geld te winnen om zijn moeder te begraven. De oude man is onwaarschijnlijk aardig voor 'm en hij heeft wel een plannetje om in elk geval een nachtje in 't hotel over te houden. Casino's oplichten, altijd goed, zie Hendrik Meier, een held van Roald Dahl. Dat lukt en de film maakt een tijdssprong. Sydney en John zijn als eenzame zielen kennelijk tot elkaar veroordeeld. Ze wonen als het ware in 't casino, waar beiden inmiddels vriendschap hebben gesloten met een onzekere/naïeve serveerster (en nu dus wel) prostituee. (Gwyneth Paltrow) Waar in Atlantic City Lou nog wel van "het meisje" durft te dromen is Sydney dat stadium allang voorbij. Je hoeft niet met me te flirten zegt ie. Hij speelt liever de wijze vaderfiguur. Het verhaal kabbelt wat en 't wachten is op de wederom criminele wending na drie kwartier. De jonge protégé blijft ditmaal in leven, maar hij steekt ze wel definitief (en onverwacht) in de nesten. Sydney weet wat 'm te doen staat: puinruimen. Lou heeft het geluk van een beginner en pakt de stijgende lijn. Sydney gebruikt zijn niet-verzonnen kennis, maar het is tegenstribbelen op weg naar de goot. (En zoiets heeft altijd een reden in films) De zaak lijkt nog te redden, totdat Jimmy (Samuel L. Jackson) opduikt, die eerder al kwaad is geworden als Sydney hem neerbuigend voorhoudt dat hij zeker de parkeerplaatsbeveiliging doet. Jimmy's mededeling is simpel:

I know about Atlantic City

(door Ludo)

Fables of the Resurrection

Ik dacht laat ik op deze site eens een keer wat schrijven over een hip bandje. Want de acts waar hier doorgaans over bericht wordt, daar heeft natuurlijk nog nooit iemand van gehoord. Hip ja, want R.E.M. zou het weer doen. We lezen het in elk blad, en op elke website. Voor het eerst in tien jaar (toen Up verscheen, nooit gehoord) was ik weer nieuwsgierig. Niet omdat ik de pers altijd geloof, en zeker niet waneer het over wederopstandingen van dinosaurussen gaat. Maar het is lente. En lente is R.E.M.

Als ik maar één band mag aanwijzen, dan is R.E.M. de band die verantwoordelijk is voor de soundtrack van mijn leven. Iedereen krijgt de soundtrack die hij/zij verdient. De eerste plaat die ik van ze hoorde was Life’s rich pageant, vlak na het uitkomen in 1986. Het was het jaar dat Muziekkrant OOR voor het eerst op de deurmat viel. Een rode cover met Morissey. Het was het jaar dat ik me voor het eerst helemaal in muziek stortte. Joe Jackson en Lloyd Cole waren leuk, maar nog nooit had muziek zo overweldigend goed bij mij gepast. Bucks gitaargeluid was nog veel mooier dan dat van Marr. Ik was zestien, droeg witte tennisschoenen en een gouden Lee Towers-bril, maar dat waren zeker niet de enige redenen waarom ik nooit een meisje zou krijgen. Life’s rich pageant klonk troostvol en gemeend, minder bombastisch dan U2, minder pathetisch dan The Smiths. Het TDK-SA90-bandje (met op de b-kant Born to run) heb ik grijsgedraaid. Later zou het de eerste cd zijn die ik kocht.

Daarna volgden Murmer en Reckoning, op een gouden Maxell-bandje gezet door klasgenoot Corné. Deze twee platen vormden onder meer de soundtrack van de Rome-reis in de vijfde klas. ’s Avonds op de Spaanse Trappen zag ik vanuit mijn ooghoeken hoe de binken uit onze klas Amaretto in de begonia’s kotsten en hoe onze vrouwelijke klasgenoten belaagd werden door Italianen met zonnebrillen in hun haar. Zelf wist ik inmiddels hoe een Rickenbacker eruit zag en herkende ik de Laocoön-groep in het Vaticaans museum als iets waar Stipe over zong in Laughing, het derde liedje op Murmer.

En toen moest ik Fables of the reconstruction nog ontdekken. Deze meest zeurderige, meest monotone, meest vlak geproduceerde maar toch (of: en dus) beste plaat van R.E.M. sloeg in als een bom en was later een grote steun tijdens het eerste jaar van mijn universitaire studie. Ik was kennelijk de enige die niet stond te springen om aan een nieuwe fase te beginnen en de enige die de geborgenheid van de middelbare school miste. Nog steeds op witte tennisschoenen maar inmiddels uitgerust met contactlenzen zou het nog ongeveer een jaar duren voordat mijn zelfvertrouwen opeens grote sprongen zou maken. Tot die tijd draaide ik Fables voor het slapen gaan, het liefst in het donker.

Elke plaat een herinnering. Dead letter office, en met name de liedjes van Chronic Town, spookte onafgebroken in mijn hoofd tijdens de Gota, het sportuitwisselingsevenement voor gymnasiasten. Document ben ik kwijt, die periode is waarschijnlijk overschaduwd door The Pixies. Green was mijn eerste festival, Torhout, net voor de examenweek. Out of time, de eerste plaat die eigenlijk best wel vervelend was, kwam uit tijdens mijn eerste liefdesverdriet. In dezelfde maand was ik bij de Bullet studio (zie foto, tweede van rechts) alwaar de band een 2 meter sessie opnam en stond ik voor het podium toen Stipe Losing my religion playbackte bij Countdown. En daarna was ik opeens volwassen, begon ik mijn eerste bandje (met studievriend Léon, eerste van rechts) en namen Uncle Tupelo en Whiskeytown de rol van R.E.M. over. Ik heb de band nog tot New adventures in hi-fi een beetje gevolgd, plichtmatig.

De nieuwe plaat, Accelerate, rockt weer zoals in de jaren tachtig, klinkt bevlogen, bevat zo goed als geen zwak liedje en tracks als Man-sized wreath en de single Supernatural superserious maken zich op om toegelaten te worden tot het canon van de band. Aldus de pers. Ik heb al een probleem met dat “rockt weer als vanouds” credo. R.E.M. rockte op hun eerste vier platen helemáál niet, en dat was wel zo prettig. En op Life’s rich pageant wordt een klein beetje gerockt misschien, maar dan wel zonder distortion en met glasheldere arpeggio’s. Dat geldt eigenlijk ook nog voor de beste liedjes op Document: The one I love en Welcome to the occupation. Accelerate klinkt met zijn klassiek-moderne rockgeluid nog het meest als het niet bijster goed ontvangen Monster uit 1994, zij het wat ruimtelijker.

En de liedjes? Sja, het gaat om muziek he, dus kan ik moeilijk bewijzen dat Man-sized wreath, Supernatural superserious en de overige negen tracks nogal fletse deuntjes zijn die het R.E.M-canon “in geen 100.000 jaar” (om een Nederlands filosoof te citeren) gaan halen. Misschien is het perfecte tussenuur-muziek voor tieners van nu, die op hun beurt Don Gehman’s geweldige sixties-met-vooral-veel-mid-en-galm-productie van Life’s rich pageant maar oubakken zouden vinden (al vermoed ik dat die tieners van vandaag heel andere muziek aan hun hoofd hebben). Criticasters zullen natuurlijk zeggen dat Accelerate vintage R.E.M. is, even flets als altijd. Maar laten we het positief houden - het is tenslotte lente - en concluderen dat ik misschien gewoon te gelukkig ben. Dat ik Accelerate wellicht omarmd had als ik geen leuke baan, geen leuk huis, en geen leuke vriendin had. Of misschien zijn mijn helden van weleer wel gewoon heel gelukkig. Maar wat ik zeker weet is dat R.E.M. allang niet meer schrijft aan de soundtrack van mijn leven. Dan kunnen ze het vandaag de dag nog zo goed verzinnen, die nieuwe liedjes zijn voor mij niet belangrijk meer. Wat kan een fan toch hard zijn.

olafk