Een lijstje, of iets wat daarvoor moet doorgaan. Veel bekende namen uit het jazz- en improvisatiewereldje, zowel Europees als Amerikaans. Wat ik niet zag maar wel op cd hoorde komt waarschijnlijk het komende jaar wel één of meerdere keren langs, dus die houd ik nog tegoed.
Voor mijn gevoel heb ik weinig concerten gezien, wat ook meteen de reden was om decadent drie dagen naar North Sea Jazz te gaan. Dat was gezellig en leuk, maar niet wereldschokkend. Hoogtepunt was het explosief tekeergaande sextet van de franse senior bassist Henri Texier, wiens cd ‘Afrique l’Eau’ de aanschaf meer dan waard is. Muziek waarvan je hart sneller gaat kloppen, zonder lastige fratsen. Ook was daar als opener de altijd scherpe Anton Goudsmit met zijn Ploctones. Die muziek heb ik inmiddels te vaak gehoord, maar die band is zo goed dat gebrek aan nieuw werk ze vergeven is. Ook op North Sea gezien en gehoord: een imponerende set door cellist Ernst Reijseger en basklarinettist (en meer) Louis Sclavis. Zelden zo hard publiek om een toegift horen schreeuwen na een bak improherrie. Mooi is ook de cd van Reijseger op Winter&Winter, getiteld ‘Do You Still’ met o.a. een stuk uit Rescue Dawn van Werner Herzog. Schandalig dat niemand deze cd heeft opgemerkt dit jaar (op Erik Voermans van het Parool na).
Wat ik nog meer zag en hoorde: een teleurstellend concert van basklarinettist (en meer) Ned Rothenberg, waarbij Marc Ribot een deuntje mee-improviseerde. Snel vergeten en nog maar een keer de mooiste Tzadik-release van 2007 opgezet, ‘Inner Diaspora’ waarop zo gruwelijk scherp en mooi gespeeld wordt dat de meester Zorn zelf wordt gepasseerd. Op punten, dat wel. Marc Ribot was ook vaak te zien in Nederland dit jaar. Zijn trio Ceramic Dog heb ik helaas gemist. Aan te raden is de dvd ‘The Lost String’ waarop de gitarist zijn solocarrière toelicht, met veel muziekfragmenten. Het concert van Ribot in het Bimhuis van november was een voorbode van de te verwachten cd met oefeningen voor de gitarist. Heftiger gaat het eraan toe op ‘Asmodeus’, veruit de meest schurende en gierende gitaarrelease van Tzadik dit jaar (‘Lonely Heart’ van Massacre, met onder meer live-opnames als voorprogramma van Metallica, is een goede tweede).
De andere Mark die ik dit jaar meerdere keren zag was Mark Feldman, violist. De eerste keer was met pianiste en ega Sylvie Courvoisier in Utrecht. Op cd vond ik de verrichten van dit duo maar niks, maar live viel het kwartje. Woeste improvisatie vermomd als kamermuziek die toeschouwer en luisteraar op het puntje van de stoel houden, wat was dit goed. Nog beter is de cd ‘Lonelyville’ van Courvoisier, die met succes swingende grooves mengt met improvisatie en klassieke thema’s. Muzikale vooruitgang, het bestaat en het klinkt nog goed ook. Maar eigenlijk kan er weinig fout gaan als Mark Feldman in je bandje speelt.
Wat er overblijft op cd: aan het begin van het jaar verscheen ‘The Sad Machinery of Spring’ van Tin Hat, een cd die ik in deze donkere dagen graag mag horen. De beelden van Tim Burton verzin je er zelf maar bij. Beste Nederlandse jazz-cd is ‘Mona Lisa Overdrive’, het nieuwe bandje van bassist Stefan Lievestro, die Medeski, Martin & Wood naar huis spelen. Gitarist Jesse van Ruller klonk nog nooit zo overstuurd. Aangenaam verrast was ik met het derde deel van het Groundtruther-project van drummer Bobby Previte en gitarist Charlie Hunter, getiteld ‘Altitude’. De eerste schijf bevat louter hoogtepunten (denk aan Jimi Hendrix in een goede bui), de tweede louter dieptepunten (rechttoe-rechtaan akoestisch gerotzooi). Met zo’n titel vraag je daar ook om. Martijn Busink noemde terecht ‘The Yelm Sessions’ van Eyvind Kang. Ik hoor scheuten Zappa, renaissance-muziek en het tranentrekkende, ontroerende ‘Asa Tru’.
Dit jaar heb ik vooral veel boeken gelezen. Het mooist vond ik het debuut van David Mitchell, ‘Ghostwritten’ (niet nieuw, maar wtf). Hoogtepunt hieruit is het voorlaatste hoofdstuk, dat een transcriptie is van een radioshow waarin bizarre gesprekken worden gevoerd met een kakelende dj en bellende luisteraars. Virtuoos proza, met een dikke knipoog naar het laatste hoofdstuk van Ulysses. ‘Herzog on Herzog’ tenslotte, is ook het lezen waard, vanwege de vele bizarre anekdotes van Herzog.
Op naar 2008, met hopelijk toch echt een nieuwe cd van Secret Chiefs 3 (wie haalt ze naar Nederland?), nog een concert van Ceramic Dog in het Bimhuis, Chris Corsano en Han Bennink op 1 podium en nog veel meer moois.
EvR
Altijd leuk om nou net met een ander Canadees bandje aan te komen zetten. Het spreekt vanzelf dat ik nog nooit van ze had gehoord en dat de titel (Reunion Tour) klunzig is. Belangrijker is dat dit gewoon het welbekende Noord-Amerikaanse prototype is van een fijn indierockbandje: Nada Surf, of Death Cab For Cutie, oude stijl en op volle snelheid. Galopperende Mountain Goats kan ook. Ja, de Weakerthans hebben mooie teksten, korte Raymond Carver-achtige verhaaltjes vol eenzaamheid, die gelukkig zijn afgedrukt, in een leesbaar lettertype nog wel. De nummer 2 liet ze helemaal achterwege, wat een gotspe is in deze tijd van mp3's downloaden. The Weakerthans krijgen van mij bonuspunten voor het namedroppen van Jennifer Jason Leigh, het bezingen van curling (Teammates all left before they had to buy a round) en een ode aan een weggelopen kat. But now I can't remember the sound that you found me.
met een bandje dat zijn oeuvre wereldwijd zag worden heruitgegeven. Platen die uit 2006 of eerder stammen zijn de rode draad dit keer. Asobi Seksu's debuut draaide ik kort geleden, het bleek een aardige opmaat tot Citrus, dat in 2006 al in Amerika te verkrijgen was. Ik ben niet zo van de herrie, maar de My Bloody Valentine-achtige gitaarpartijen worden hier perfect opgeheven door het piepstemmetje van de Japanse zangeres. Als Ying en Yang zeg maar. Citrus is een vrolijke plaat vol gezellig gezucht en gefladder. Ik hoor echo's en het speelplezier van een jonge Bettie Serveert. Het mooist zijn de talrijke breaks en opbouwmomenten naar de gitaarexplosies. Noise-passages bestaan alleen maar om de zachtere gedeelten nog oorstrelender te maken. Ik mag hierboven dan wat cynisch over Springsteen hebben gedaan, een klein eerbetoon (het intro van 'Goodbye') zal ik altijd waarderen.
zelfspot namen me meteen voor 'm in. Hij babbelt o.a. over zijn favoriete kinderboek, een vriend die ging trouwen en zijn bezoekjes aan Martha's Vineyard, het eiland waar hij de plaat opnam.Voor de thuisgitarist heeft hij tips en stemmingen. Ik heb me er maar niet aan gewaagd, want de man is naast al die randzaken gewoon een jaloersmakend genie op de (twaalfsnarige) gitaar. Hij beweegt zich op Against Which The Sea Continually Beats moeiteloos tussen Oosterse melodieën à la Munir Bachir en de huidige freefolkstroming met mensen als Six Organs of Admittance en Jack Rose. Over Jack Rose gesproken, ik merkte dat al die honderden films die ik dit jaar zag als het ware 
gooi naar meest geschikte plaat voor in Oma's platenkast. Zijn band is zelfs de Mexicaanse trompetjes en zwoele saxofoons niet vergeten. Met uitgestreken gezicht zingt ouwe rot Lowe op At My Age slijpers vol geintjes en tegelwijsheden als 'Rome Wasn't Built In A Day' en over 'Hope For Us All' (If even I can find someone) Ik keek dit jaar Woody Allen's halve oeuvre, een van de absolute favorieten daarin was Broadway Danny Rose, waarin Woody een manager speelt van (o.a.) een dikke Las Vegas-zanger. Lowe zou daar ook kunnen zingen, zijn timing is perfect (het moment dat hij I wanna know kreunt in 'Long Limbed Girl' is geniaal) Het is geen probleem dat het plaatje maar een half uur duurt, maar wat zou het geweldig zijn geweest als de platenmij van al die overgebleven ruimte gebruik had gemaakt om de karaoke-versies erbij te zetten. De titel voor afwasplaat van het jaar kwam desondanks geen moment in gevaar. If you ever get the feeling I don't love you. (Pauze) Feel Again!
ongeduldig wachten. Overigens aangeschaft met de platenbonnen die de Subs mij gaven als Subjectivist van het jaar 2006, waarna ze prompt hun provider-rekening niet meer konden betalen... Natuurlijk stelde The Warm Aquarium een beetje teleur. Zoals zoveel solo-artiesten voor hem heeft Volmanza het geluid wat groter/professioneler aangepakt, terwijl die knullige kleinschaligheid juist zo leuk is. Een ander probleem is dat het schrijfmomentum (2005) allang verdwenen was toen de plaat eindelijk de winkels bereikte. Misschien is één jaar het maximum voor een artiest om nog echt enthousiast promotie en tour-rondjes voor een plaat te maken. Het enige positieve lijkt dan dat de plaat eindelijk uit je systeem is. Bij Merry Pierce ging het al snel mis, inmiddels is de live-band geïmplodeerd en ik vrees met grote vrezen of het wat ondiplomatieke genie nog een nieuwe kans van Excelsior krijgt. Laten we 't hopen, want niemand doet in Nederland zulke goeie Sparklehorse/Grandaddy pastiches als hij. Wat tegelijkertijd een beetje een wrang compliment is. The Warm Aquarium moet dan maar de tussenstop zijn op weg naar oceaan. J, he wanted fame, so he even changed his name, to ride along the merry train and feel the wind.
Ook Anne Soldaat doet pastiches, maar wel van zijn eigen band: Daryll-Ann. Daarmee verdient hij de titel beste Nederlandse plaat van het jaar. Zijn Do The Undo-debuut heeft geen titel en is ergens ook wel een anonieme plaat zonder gezicht. Maar ja, vijftien perfecte popliedjes, op een uitgekiende manier gerangschikt, zijn soms gewoon genoeg. Zijn eigen Happy Traum, goed voor talloze draaibeurten. Volgende keer nog iets meer rauwheid van Seaborne West en Soldaat nestelt zich definitief in de top van de nederpop.
Ik zou best gitaar willen kunnen spelen als Glenn Jones, maar dat is ijdele hoop. Ik heb echter net als Jäverling een banjo en een melodica en helemaal onervaren in het schrijven van korte sfeerstukjes kun je me ook niet noemen. Voorlopig is er van een eigen versie van Two Times Five Lullaby nog niks gekomen, maar 't zit ergens in 't vat. Jäverling maakt van die typische indiefilm muziek. Weemoedige deuntjes voor onder een treurige campingmelancholie/zelfmoord film als Farväl Falkenberg. Met evenveel recht kun je de plaat een lente-offensiefje noemen, met meefluitbare melodien en kwetterende vogeltjes, ergens tussen März en Yann Tiersen. De schoonheid van treurnis en omgekeerd.
zijn cursusboekjes aan liederen te zingen waarin ze zichzelf op de hak nemen. (Net als die emo-bandjes zullen we maar zeggen) Ik hoop dat keihard een liedje van Peter Case meezingen ook helpt. Uiteindelijk gaat het tenslotte allemaal om de onwillige geest zover te krijgen dat deze weer mogelijkheden in plaats van belemmeringen ziet. Peter Case, van wie ik niet weet wie 't is, hoe hij eruitziet en zelfs de titel van zijn album (Let Us Now Praise Sleepy John) nauwelijks kon onthouden, heeft daarvoor het kippenvel-nummer van het jaar geschreven: 'Ain't Gonna Worry No More'. Ik peinsde wat nu een akoestische gitaar een mooier instrument dan de piano maakt. Het zijn de bijgeluiden, het schuiven van de hand op de fretten, het krassen en piepen van de snaren, de aanraking van het hout. Case zingt zes intense minuten lang recht in mijn oor, terwijl hij een Drake-achtige gitaarpartij speelt. Een wiegende bas en repetitieve patroontjes op de hogere snaren. C'mon down, I ain't gonna worry no more. Everybody's laughing now it won't be long, we've seen a lot of troubles now the ghost is gone. C'mon down, I ain't gonna worry no more. I ain't gonna worry no more.
Under The Skin. Van zijn hyperactieve gitaarspel hoor ik een echo in 'Racing Like A Pro', een van de vele geweldige nummers op Boxer van The National. Sometimes you go la-di-da-di-da-di-da, 'til your eyes roll back in your head. En maar malen die gedachten in je hoofd. Boxer is ook de oogst van het zaadje dat Mark Kozelek met zijn Tiny Cities een paar jaar terug plantte. Een donkerbruine stem, galmende piano-akkoorden en stuwend drumwerk. You get mistaken for strangers by your own friends
In een beetje sentimentele film overwint Licht de Duisternis. 
Omdat de Roemeense bureaucratie is wat we ervan kunnen verwachten, en orale en schriftelijke communicatie voorbeeldig langs elkaar heen gaan, ontstaat in de impasse een ontmoeting tussen de soldaten en de plaatselijke bevolking. Commandant Jones ziet het met lede ogen aan en ontdekt gaandeweg dat Doiaru meer dan goede contacten heeft met de burgemeester en de politie. Hij heeft het dorp stevig in zijn greep en heeft inmiddels zijn oog laten vallen op de plaatselijke fabriek.
