« January 2010 |
Main
| March 2010 »
[cd, Type/Boomkat/Konkurrent]
Na hun zevenjarig bestaan kondigt het Amerikaanse elektro-noise duo Yellow Swans in 2008 doodleuk aan dat ze ermee ophouden. Dat ze ondertussen wel een album aan het maken zijn is een verrassing te noemen, zeker nadat ze al een album met de naam At All Ends in 2007 hebben afgeleverd. Toch is er nu een vervolg op het prestigieuze Type label getiteld Going Places. Peter Swanson en Gabriel Mindel hebben nog eenmaal de krachten gebundeld, hoewel snel duidelijk wordt dat dit hun minst lawaaiige en meest sfeervolle noiseplaat is geworden. Tevens leggen ze een iets ander geluid aan de dag. Naast hun gruizige drones, noise en ambient lagen voegen ze namelijk ook harmonieuze lagen, organische klanken en licht pulserende ritmes toe. De muziek krijgt hierdoor veel meer diepgang en is tegelijk zeer dromerig te noemen. De noiselagen klinken als fijngemalen elektronische en metalige klanken, die ze als ambient aan de man proberen te brengen. Als je het volume flink omhoog schroeft hoor je dat de kakofonie in de nummers zich op microniveau voltrekt, waardoor ze bij normaal volume de boel niet dichtgooien maar wel een enorme impact hebben. Door de toevoeging van stemflarden en piepende gitaarklanken op de toch al duistere ondergrond doet het geheel ook dikwijls behoorlijk spookachtig aan. Eigenlijk weten ze je gewoon met de zes tracks drie kwartier lang aan de grond te nagelen. Helemaal overweldigend is het negen minuten durende slotnummer “Going Places”, waar ze een soort noise-requiem laten horen. Desolaat en wonderschoon! Ik denk dat de Yellow Swans met dit album zowel fans van labels als Kranky en Type kunnen bekoren als van liefhebbers van industrial, noise, wave en dark ambient. Je kunt hun muziek ergens plaatsen tussen Troum, Aube, Flying Saucer Attack, Richard Skelton, Seasons (pre-din), Zelienople, Xela, Birchville Cat Motel, Svarte Greiner, Tim Hecker en Brian Eno. Een prachtige zwanenzang heet dat dan.
Luister Online:
Going Places (album)
door Jan Willem Broek
[cd, Little Red Rabbit/Konkurrent]
De Britse folkband Anna Kashfi is vernoemd naar de gelijknamige, wonderschone actrice die beter bekend is geworden als eerste vrouw van Marlon Brando. Na hun scheiding leidt ze een dramatisch leven vol alcohol in een woonwagenkamp. Nu weet de groep uit Manchester tragiek ook goed uit te vergroten in hun muziek. Hun nieuwe, derde cd Survival is een bijzonder werk geworden. De harde kern wordt gevormd door zangeres Sian Webley en multi-instrumentalist James Youngjohns (gitaar, keyboard, altviool) en aangevuld met diverse gasten op viool, mandoline, klokkenspel, contrabas, gitaar, sax, lapsteel en bas. In “The Devil’s Bridge” hoor je naast Sian nog de herfstige stem van Robert Fisher (Willard Grant Conspiracy). Sian’s stem klinkt een beetje als een folkvariant op Beth Gibbons. Ze maken hier heerlijke droefgeestige songs die folk, freak-folk, pop, bluegrass, altcountry, ballroom jazz, rock en psychedelische en gospelelementen in zich verenigen. Soms waan je jezelf even terug in de jaren 60, maar meestal leggen ze een fris en hedendaags geluid aan de dag waarin het verleden mooi weet door te spiegelen. Het leuke van dit album is dat ze alle kanten opgaan maar toch een consistent, melancholisch en bovenal sterk geluid weten neer te zetten. In het nummer “1936” passen ze bijvoorbeeld zo tussen de soundtracks van Nick Cave & Warren Ellis. Andere associaties zijn Suzy Mangion, Tarnation, Sandy Denny, Nina Nastasia, Last Harbour, The Dirty Three, Tindersticks en Crazy Man Michael. Anna Kashfi levert een weergaloos, dynamisch album af van een uitzonderlijke schoonheid.
Luister Online bij Myspace:
A Lonely Place / Devil’s Bridgedoor Jan Willem Broek
[cd, Temporary Residence/Konkurrent]
Op elk nieuw werk van je favoriete artiesten hoop je op nieuwe geluiden en nuances in combinatie met de typische schoonheidskenmerken die de artiest altijd al typeert. Matthew Robert Cooper is met zijn Eluvium al jaren een vaste waarde als het gaat om prachtig desolate postrock vol gitaarambient en softnoise tot hij twee jaar geleden ineens een nieuwe bron aanboort op zijn overweldigende cd Copia. Matthew gebruikt hierop de postrock elementen nog wel in de basis van sommige stukken, maar klassieke muziek en minimal music zijn een leidende rol gaan spelen. Hij produceert minimale drones, waarover hij prachtig pianospel drapeert. Daaraan worden orgels, hoorns en vele strijkers en keyboardklanken toegevoegd, die het nieuwe geluid perfectioneren. Deze weg vervolgt hij ook, zij het nog klassieker, op de alleen op lp uitgebrachte Miniatures (2008). Het is dan ook weer heel spannend wat hij nu op zijn nieuwe cd Similes ten gehore brengt. De grootste verrassing is toch wel dat Matthew is gaan zingen. Op breekbare wijze brengt hij zijn dromerige, poëtische teksten ten gehore. Dit doet ook qua geluid wel enigszins denken aan Sylvain Chauveau. Daarbij laat hij pianogestuurde ambient met lichte drones, glitch en ver op de achtergrond ook post-rock horen. Zijn minimale aanpak memoreert nog wel eens aan Philip Glass, Brian Eno en Erik Satie, zonder dat hij direct in hun vaarwater komt. Het is allemaal fragiel en op een prettige manier melancholisch. Andere referenties die opduiken zijn Hammock, Stars Of The Lid, Library Tapes, Tarwater en Greg Haines. Eluvium begint een heer en meester te worden in het wonderschoon verpakken van emoties. Het geheel blijkt weer een geniale nieuwe zet in een andere richting.
MP3:
The Motion Makes Me Lastdoor Jan Willem Broek
[2cd+boek, How Is Annie Records/Friend Of Mine Records]
In 2005 weet de Noorse groep Youth Pictures Of Florence Henderson vanuit het niets te verrassen met het inmiddels niet meer verkrijgbare debuut Unnoticeable In A Tiny Town, Invisible In The City. Met zeven man sterk, waarvan een deel ook het How Is Annie label runt, maken ze een bijzondere combinatie van post-rock, popmuziek en emo waarbij de strijkers welig tieren. En er wordt ook volop gezongen. Dezelfde epische gevoelens en uitbarstingen als een post-rockband met de aangename toegankelijkheid van een popgroep. Nu zijn Gjermund Bjarne Jappée (gitaar, orgel, zang, casio), Torbjørn Jon Endal (gitaar, zang), Anders Blom Nilsen (gitaar, melodica, piano), Audun Hoem Hagen (bas), Morten Andre Samdal (drum, zang, casio, klokkenspel), Øystein Gustav Dale Svendsen (gitaar, zang, radio) en Elling Julius Snøfugl (cello) terug met hun tweede, gelijknamige cd. Of beter gezegd een dubbel cd met een prachtig hardcover boek van 32 pagina’s erbij (in de kleur rood, groen, grijs of wit). Want ook alles tot in de puntjes verzorgen hoort bij YPOFH. Geen afgeraffeld werk, maar uitgekiend en toch met het hart op de juiste plek gemaakt. De eerste cd heeft de naam “Puzzle” gekregen en bevat 4 tracks die samen net boven de 31 minuten eindigen. Deze vormen alle 4 een sterk vervolg op hun debuut cd. Lekker dromerige pop met post-rock, waarbij de inzet van de cello je dikwijls doet wegdromen en je bergen met kippenvel bezorgt. De zoetgevooisde zang sluit er mooi bij aan en weet te beklijven. De muziek is heerlijk droefgeestig en sommige delen vormen perfecte soundtracks voor de plaatjes uit het boekwerk of simpelweg voor je eigen dagdromen. De tweede cd heeft de titel “The Detective” gekregen. Ook deze bevat 4 nummers die samen net onder de 34 minuten eindigen. De reden waarom het allemaal niet op één cd staat ontgaat me ten dele, maar YPOFH is een band die gaat voor de details. Feit is dat de tweede cd meer emo bevat en een hardere aanpak kent. Ook de zang is nu soms desperaat en hard, zonder ooit helemaal uit de bocht te vliegen. Nu past dat alles logischerwijze ook achter de eerste cd, maar goed ze hebben gekozen voor twee cd’s. Voor de post-rockliefhebbers van de stevige soort zal deze cd nog meer aanspreken, voor de dromers onder ons de eerste. Hoogstwaarschijnlijk gaan beide cd’s er bij beide categorieën luisteraars prima in. De muziek kent een sterke opbouw, een originele aanpak ook door de extra gasten (zaag, waldhoorn, piano, synthesizers) en verder gewoonweg verbluffend mooie muziek. Denk aan een steeds wisselend mozaïek van We Vs. Death, Explosions In The Sky, Mogwai, Death Cab For Cutie, Built To Spill, Slint, Band Of Horses, The Postal Service en Sigur Rós. Een meesterlijk album in alle opzichten.
Luister Online bij Myspace:
To Sit Down Or To Follow, So I Follow / The League Will Never Let The Albino Kid Win / Let’s Rent Bikes From 1942 / I Think E.T. Is Involved In My Family / I’d Rather Listen To Westondoor Jan Willem Broek
[cd, Sub Pop/Konkurrent]
Jimmy LaValle heeft al een behoorlijke historie achter de rug als het gaat om muziek maken. Hij is begonnen bij Tristeza en heeft verder onder meer gespeeld in The Locust, Swing Kids, GoGoGo Airhead en The Black Heart Procession. Maar de hoogste ogen gooit hij toch wel met zijn soloproject The Album Leaf. Hoewel zijn muziek voor een groot deel uit elektronica bestaat sluit hij toch ook altijd naadloos aan bij de post-rockbands. Hij is in de loop der jaren dan ook meer en meer gebruik gaan maken van uiteenlopende gasten, waardoor er ook een heus band- en rockgevoel ontstaat. Tevens is de toevoeging van zang op het laatste album, van onder meer Pall Jenkins (The Black Heart Procession) en Biggi Birgisson (Sigur Rós), een goede zet gebleken. Op het vijfde album A Chorus Of Storytellers opereert The Album Leaf als heuse band, waarbij naast Jimmy (rhodes, piano, orgel, synthesizers, drumprogrammering, samples, zang, drums, klokkenspel) ook Matt Resovich (zang, viool), Drew Andrews (gitaar), Tim Reece (drums), Luis Hermosillo (bas) en vele gasten op trompet, cello, viool en Franse hoorn een belangrijke rol spelen. Pall en Biggi dragen nu vooral teksten en eindmixen aan, maar vormen daarmee ook een belangrijk puzzelstuk in het grote plaatje. LaValle weet met de elektronica een schitterende ondergrond te creëren waarop zowel postrock als ambient en neoklassieke bouwstenen worden geplaatst en goed kunnen gedijen. Dit levert een buitengemeen fraai melancholisch geheel op, dat zowel filmisch als heel down to earth uit de hoek kan komen al dan niet met zang. Nog nooit zijn alle onderdelen zo mooi samen gekomen als op dit album. Sigur Rós, The Black Heart Procession, Saxon Shore, Hammond, Aereogramme, Pinback, Fennesz en Telefon Tel Aviv dienen allen ter referentie, ook al heeft The Album Leaf inmiddels een geheel eigen sound gekregen. Het is een wonderschoon, sfeervol en herfstig album geworden.
Luister Online bij Myspace:
There Is A Wind / Stand Still / Falling From The Sundoor Jan Willem Broek
[cd, Kranky/Konkurrent]
De Canadese muzikant Scott Morgan maakt al bijna een decennium sier met zijn ambientproject loscil. Zijn muziek is doorgaans een mooie mix van klassieke instrumenten en elektronica, waardoor hij een organisch en warm geluid weet te creëren. Het klinkt ook dikwijls behoorlijk georkestreerd, wat alles te maken heeft met zijn universitaire opleiding componeren. Hij heeft vier cd’s gemaakt op het prestigieuze Kranky label, waarvan de laatste al bijna 4 jaar terug. Tussendoor drumt hij ook nog wel eens bij de rockband Destroyer. Vorig jaar komt er na 3 jaar stilte een zeer fraaie epee uit op het Ghostly International label, die doet snakken naar een volledig album. Dat vijfde werk Endless Falls is dan nu ook een feit geworden. De cd opent sfeervol met het geluid van regen, waarna de viool van Kim Koch intrede doet en er een prachtig neoklassiek ambientklanklandschap ontstaat. Daarna gaat de muziek iets meer de elektronische kant op, maar altijd met die organische, menselijke factor. Naast Kim spelen namelijk ook pianist Jason Anthony Zumpano en fluitist Robert Sparks (bass recorder) regelmatig een gastrol. Scott heeft in totaal acht composties gefabriceerd die tussen de 6 en 9 minuten eindigen. Allen zijn gehuld in een prachtig mystieke en melancholische atmosfeer. De muziek bestaat uit lichte drones, zwoele uitwaaierende ambient, zacht pulserende beats en de klassieke inbreng van de gasten. Vanaf het begin tot het eind neemt hij je mee op een filmische droomreis die tot de verbeelding spreekt. De surrealistische ambiance is er één die je wilt blijven omarmen, zo wonderschoon. Het is zo’n natuurlijk geheel dat je regelmatig vergeet dat je naar hoofdzakelijk elektronische muziek aan het luisteren bent. In de slottrack hoor je voor het eerst bij loscil een stem en wel die van Daniel Bejar. Hij brengt bezwerende spoken word op een mysterieus en prachtig pulserende ambientondergrond. Dit nummer eindigt zoals de cd is begonnen weer met regen. De cirkel is rond. Ter referentie moet je denken aan Stars Of The Lid, Biosphere, Bird Show, Marsen Jules, Helios, David Kristian en Pan American. Scott heeft zijn meest diepgaande, mooiste en beste werk tot nu toe afgeleverd. Zijn magnum opus, hoewel de groei er nog lang niet uit lijkt. Meesterlijk!
door Jan Willem Broek
[cd, Nature Bliss/Konkurrent]
De Argentijnse multi-instrumentalist en songwriter Alejandro Franov is in zijn land een belangrijk figuur als het gaat om het maken van experimentele muziek, alternatieve folk en wereldmuziek. Je vindt hem ook terug op albums van bijvoorbeeld Juana Molina, een naam die wat bekender is. Zelf heeft hij al behoorlijk wat albums op zijn naam staan. Hij laat zich met zijn veelal elektronische muziek inspireren door de wereldmuziek, hetgeen uiteen loopt van Afrikaanse tot Aziatische en Arabische muziek. Op zijn nieuwste werk Digitaria wemelt het ook van de wereldinvloeden. Zijn interesse lijkt uit te gaan naar de meer Oosterse culturen, maar door onder meer het gebruik van de Afrikaanse duimpiano, de mbira, gaat het ook dikwijls richting andere continenten. Door de integratie van allerlei culturen en genres is Franov een unicum in muziekland. Hij herschrijft de wereldmuziek in een elektronische context en gaat daarbij het experiment of een jazzuitstapje niet uit de weg. Afrikaanse mbira’s, Boliviaanse basfluiten, Chinese operasamples, Indiase sitar en junglegeluiden, alles wordt geïntegreerd in zijn universele geluid. Overigens worden ook de meer gangbare instrumenten en elektronische apparaten gebruikt. Daarmee zit hij in dezelfde vijver te vissen als Francisco Lopez en Loren Nerell, zonder ooit hun muziek te benaderen. De composities laveren van serene tot licht chaotische, maar weten je altijd weg te voeren van het aardse gebeuren. Wereldse klasse!
door Jan Willem Broek
[cd, Symbolic Interaction]
De Fransman Laurent Girard gaat al sinds 1999 schuil achter zijn muzikale alias Melodium. Hiermee brengt hij legio releases uit op labels als Disasters By Choice, Audio Dregs, Autres Directions In Music, Arbouse, Static Caravan, Active Suspension en meer. Hij komt uit dezelfde post-elektronica hoek als O.Lamm, Encre, Colleen, Hypo, Gel: en Davide Balula. Zijn albums zijn allemaal zeer speels en vaak springerig, maar niet allemaal even interessant. De leukste albums zijn die waarop hij experimenteert met van alles en nog wat inclusief verschillende genres. Zijn puur elektronische albums zijn zeker niet slecht, maar gewoonweg minder opzienbarend. Nu presenteert hij zijn dertiende studioalbum Palimpse op het geweldige Japanse label Symbolic Interaction. Girard komt hier toch weer verrassend uit de hoek. Het is allemaal minder speels en juist meer ingetogen. Hij mengt pakkend akoestisch gitaargetokkel met pastorale elektronische klanken, glitch elementen, stemsamples, pianostukken, (geluiden van) strijkers en vleugjes post-rock en shoegazermuziek. Daarmee fabriceert hij uiterst breekbare composities, die behoorlijk melancholisch en filmisch te noemen zijn. Organische folktronica van de bovenste plank die wel herinneringen oproept aan Library Tapes, Yellow6, Peter Broderick, Eluvium en Max Richter. De cd bevat 10 korte tracks en tot slot het nummer “Insomnia” van maar liefst 28 minuten, dat een haast klassieke soundtrack is voor een denkbeeldige film. Het is een fraaie kroon op een biologerend werk. Zonder twijfel het beste dat Melodium tot nu toe heeft gefabriceerd.
Luister Online:
Palimpse (hele album)
door Jan Willem Broek
[cd, Chemikal Underground/Konkurrent]
De geweldige Schotse band Aereogramme is niet meer. Gelukkig hoeven we niet al te lang te treuren want zanger/gitarist Craig B en gitarist/programmeur Iain Cook zijn terug met hun nieuwe project The Unwinding Hours, waarvan nu het gelijknamige debuut is verschenen. Ze worden op drums bijgestaan door Paul Savage van The Delgados. In eerste instantie willen ze een instrumentaal project beginnen, maar gelukkig hebben ze ervoor gekozen toch Craig’s zachte, getourmenteerde zang in te zetten; een sterke troef op het album zo blijkt. Als ze iets geleerd hebben van het verleden is het om te leren doseren. Waar ze bij de vorige band steeds uit de bocht vliegen, weten ze hier vaak de spanning op te bouwen en vast te houden. Overigens niets dan goeds over Aereogramme hoor. Er staan hier diverse rustieke stukken op met fraai pianowerk of zelfs orkestraties. Daarnaast worden die orkestraties ook soms ingezet om de meer heftige gitaarstukken ondersteunen. Die erupties zijn er dus wel, maar ze zijn een stuk beheerster. Ze serveren een mooie mix van postrock, shoegazermuziek, pop, folk en georkestreerde muziek, die zowel episch als ingetogen is. Dat alles is ondergedompeld in pure melancholie, hetgeen past bij een regenachtig Glasgow. Je zou om die reden wel meer bands willen verbannen naar Schotland, want er komt veel moois daar vandaan. Ter referentie moet je toch wel denken aan Aereogramme, hoewel ik me ook kan voorstellen dat Tool unplugged ook in de buurt zou komen. Verder zitten er ook wel elementen in van bands als Mogwai, My Bloody Valentine, Radiohead, Sigur Rós, Cocteau Twins en The Twilight Sad. Groots en meeslepend debuut.
Luister Online:
Album-snippersdoor Jan Willem Broek
[cd, Coast To Coast]
Nieuwlichterij binnen de fado zie of beter hoor je niet zo snel of het wordt zo verbouwd dat er van fado geen sprake meer is. Wel zie je dat er steeds minder traditionele fado gemaakt wordt, wat wel mijn voorkeur heeft. Van essentieel belang bij deze muziek is dat de stem van de vrouw zich meteen een weg naar je hart boort en het liefst ondersteund wordt door sobere maar sterke begeleiding. Bij de Portugese Ana Moura zit dat vanaf moment één al goed. Zij onderscheidt zich sinds 2004 namelijk in alles als het gaat om de nieuwe lichting Fadista. Haar eerste twee albums Aconteceu en Guarda-me A Vida Na Mão kunnen dat meteen al onderstrepen. Ze is nog onder de dertig, maar houdt van de meer traditionele fado. En dat geeft helemaal niets, integendeel! Nu is ze er na Para Além Da Saudade en nog een live-album alweer met haar vierde cd Leva-Me Aos Fados. Zoals altijd is haar muzikale partner in crime Jorge Fernando prominent aanwezig met zijn akoestische gitaar en ideeën. Daarnaast zijn het Filipe Larsen (akoestische bas) en Custódio Castelo (Portugese gitaar) die acte de présence geven. De muzikale begeleiding is virtuoos maar zoals altijd en zoals het eigenlijk hoort heel ingetogen. Hierdoor komt de werkelijk hemelse stem van Ana prachtig uit de verf. Ze weet je hierdoor ook nog meer en directer te raken. Met het geluid dat aardig die van de grote Amalia Rodriques benadert en de perfecte melancholische atmosfeer waan je jezelf in een authentieke Portugese nachtclub. Het is er warm en de mooie vrouw met de snik in haar stem zingt met hart en ziel iedereen stil. Sneeuw? Welke sneeuw? Met Ana Moura krijgen zelfs de koude winterdagen een zomerse gloed. Elk album roep ik weer dat ze nog meer indruk maakt en gegroeid is, maar het is een feit dat ze telkens zichzelf weet te overtreffen. Waar gaat dat eindigen? Het belangrijkste is dat ze alweer met een wonderschone wereldplaat komt. En dat is niet alleen voor fado-snackend Nederland weggelegd, want ook in Portugal heeft ze al tweemaal platina met dit album. Voor de pure liefhebber!
Luister Online bij Myspace:
Leva-me Aos Fados / Como Uma Nuvem No Céu / Caso Arrumado / Rumo Ao Sul / Não É Um Fado Normaldoor Jan Willem Broek
